Ho Chi Minh City (Saigon), Vietnam
Hallo mensen...
We zijn alweer sinds 27 januari in Ho Chi Minh City.
Vanuit Sihanoukville vertrokken we om 7.00 uur in de ochtend. Omdat we niet zo heel vroeg naar bed waren gegaan en niet zo goed hadden geslapen, waren we doodmoe... Poeh opstaan was even zwaar!
Toen hadden we een hele lange busreis voor ons. We stapten in een bus met veel kinderen :), was wel gezellig. Vooral een kind wat redbull kreeg was gezellig.. (druk,druk)
We genoten tijdens de reis weer van het mooie uitzicht. De reis duurde zo'n 13 uur alles bij elkaar. We kwamen uitgeteld aan in Ho Chi Minh City (beter bekend als: Saigon).
We werden echter weer wakker van de super drukke stad. HCMC heeft gewoon 9 miljoen inwoners! - In één stad... Over druk gesproken! - Er rijden zo'n 7 miljoen scooters rond. Je kunt je er geen beeld van maken als je er niet geweest bent. Wat een drukte! Je ziet alleen maar brommer/scooter en motorrijders. Het oversteken van de weg is daarom een hele kunst. Na een paar dagen zijn wij er echter al helemaal aan gewend. Als je je stapvoets naar de overkant verplaatst dan moet het lukken. Ons is het tot nu toe nog wel iedere keer gelukt. We slaken wel iedere keer een zucht van verlichting als we aan de overkant zijn! :-D
Nadat we waren aangekomen in deze grote stad lieten we ons met een taxi naar een Guesthouse brengen, wat we eerder hadden gekozen uit de lonelyplanet. Aangezien er geen enkele tuk-tuk of iets soortgelijks te vinden was - sinds kortgeleden besloten is door hogerhand deze systematisch uit het straatbeeld te laten verdwijnen - moesten we wel een taxi nemen. Deze taxi had dan ook echt een touristenprijsje, ondanks dat hij de teller had aangezet!?
Maar goed we waren blij dat we er waren met onze zware backpacks. Toen we onze spullen in het guesthouse hadden achtergelaten gingen we op zoek naar een eettentje. Alles in de buurt was net dicht of ging net dicht.. We hadden geluk dat we nog iets konden krijgen bij de pizzahut. :) Onderweg waren we erg verbaasd dat we zo werden aangestaard. Maar dan ook echt dat mensen letterlijk de mond open viel bij onze aanblik of elkaar aantikten! Dat was een erg vreemde ervaring. Zeker in zo'n miljoenen stad. We snapten er niets van... Multi-culti is 'non-existent' in deze 'wereld'stad.
Toen we de volgende dag naar de stad gingen snapten we al gauw dat het kwam omdat we in een gedeelte van de stad waren geweest waar blijkbaar geen of nauwelijks touristen komen.
Op eigen houtje hebben we twee dagen door Ho Chi Minhstad gelopen. En hebben we voornamelijk niet-touristische wijken, plekjes en steegjes bewonderd. De eerste dag leken we niet moe te krijgen, liepen van 's morgens tot 's avonds laat de zolen onder onze slippers vandaan - en leek de adrenaline maar niet te stoppen. Onze zintuigen werden voortdurend geprikkeld en Jos zijn ogen stonden non-stop wagenwijd open! :-D
De tweede dag begon de - vertraagde - vermoeidheid van de dag ervoor door te werken en overprikkeld, hebben we het wat rustiger aan gedaan...
In de tussentijd besloten om onze derde dag in HCMC te besteden om ons te oriënteren op onze volgende bestemming in Vietnam. We willen de Mekong Delta bezoeken, voordat we doorgaan richting het Noorden via Dalat en Hoi An. Eerst één of twee dagen Mekong Delta, daarna (via HCMC?) naar Dalat...
Liefs,
Vanessa & Jos
zondag 30 januari 2011
woensdag 26 januari 2011
Hallo Paradijs...!!
Sihanoukville, Cambodia
We blijven 1 nachtje in Sihanoukville in een goedkoop guest house. Wat gaan we morgen doen? Dat is de vraag... Naar welk eiland gaan we? Want we zijn niet van plan in deze – wel erg – touristische kustplaats te blijven. We willen naar een rustig eiland! Even vakantie vieren, na al dat reizen... ;)
We denken er nog over na om te gaan duiken, maar we twijfelen wanneer we bij een duikschool langs lopen, binnenlopen en wat informatie vragen...
20-01-2011
In de ochtend vroeg op!! We willen iets regelen. Zo gezegd, zo gedaan... :) We gaan naar een guest house die ook huisjes heeft op 1 van onze gekozen eilanden: Koh Rung.
Het is snel geregeld. Om half 1 in de middag vertrekt ons busje naar de boot al. Snel onze spullen halen in het guest house, eten en nog even een verslagje plaatsen om ons thuisfront te informeren waar we naartoe gaan. Want daar zullen we geen internet hebben.
De boottocht is heerlijk! We zijn onrustig en benieuwd wat ons te wachten staat.. ‘Excited!!!’
Zou het echt zo mooi zijn?? Spannend! Uiteindelijk na meer dan 2 uur is ons eiland in zicht. WAAAOW. Vanuit de boot ziet het er prachtig uit...
Eenmaal aangekomen valt onze mond open :) Bounty-eiland, paradijs hoe wil je het noemen... Het stijgt boven onze verwachtingen uit. “Er zijn echt maar weinig mensen...”, is het eerste wat we denken.
Ons huisje is ook super. De bungalows zijn pas een maand open. We eten iets en wandelen over het strand. De zon gaat onder...
20-01-2011
De volgende ochtend is een feestje om wakker te worden. Zo mooi:) Wit strand, zon, palmbomen, blauwe zee en maar weinig mensen. We kunnen alleen maar genieten, en dat doen we ook!
We gaan naar een strand waar echt niemand is. Hiervoor moeten we eerst door een mooi stukje jungle. We lezen op het strand, zwemmen, snorkelen, maken foto's... genieten en nog eens genieten.
S'avonds eten we bij de strandbar, doen een spelletje en gaan slapen. Want ook niets doen is vermoeiend :)
Er is op het eiland stroom doormiddel van een regenerator, tussen een bepaalde tijd. Verder is het allemaal heel basic.
21-01-2011
Vandaag is Vanessa jarig. We besluiten weer naar het eenzame strand te gaan. We genieten weer als de dag ervoor. Wat een bijzondere verjaardag.. In zo'n omgeving hoef je echt niet te treuren dat je alweer 29 wordt. ;) Nog nooit eerder een verjaardag gehad op het strand met 35 a 40 graden :)
s'Avonds lopen we voordat de zon onder gaat, terug om iets te eten. Jos gaat een fruitsalade regelen en Vanessa gaat zich in de tussentijd al omkleden in het huisje. Opeens hoort ze Jos en een andere stem... “huh?” Vanessa gaat naar buiten en ziet Jos met één van de barmannen, 2 borden fruitsalade, limejuice en een grote doos...
Wat zit daar in...??? ...Een grote taart!!! :) :) :)
Vanessa is helemaal verbaasd, aangezien ze al de hele dag zit te geinen "waar blijft die taart nou", terwijl ze weet dat er op het eiland echt geen taart te krijgen is... Praktisch niks eigenlijk.
Wat een feest! Jos heeft taart laten komen over zee, haha. Dit heeft hij achter Vanessa's rug om geregeld met de eigenaar van de huisjes. De taart is mooi alleen een beetje gedeukt van de reis op de boot, hahaha.
We eten met zijn 2en een halve taart. De rest geven we af voor de hulp bij het regelen en het geheimhouden ;)
Wat een super verjaardag!
22-01-2011
Zwemmen, zonnen, lezen, lekker eten, wandelen... Heerlijk!
23-01-2011
De volgende ochtend voelt Jos zich niet lekker... Misschien toch van de zon?? Hij moet een paar keer overgeven. Eigenlijk was het de bedoeling om de volgende dag weer weg te gaan. Maar omdat Jos niet lekker is besluiten we een dagje extra te blijven. Jos ligt vooral op bed of in de hangmat :(
Vanessa blijft in de buurt van het huisje op het strand leest en luiert.
24-01-2011
Jos voelt zich iets beter... Rustig aan doen! we blijven dicht bij het huisje. Kunnen onze laatste dag wel nog lekker genieten van al het moois. Want morgen gaan we alweer :(
25-01-2011
Afscheid nemen van Koh Rung begint met het filmen van de zonsopgang. Daarna moeten we echt onze spullen in pakken.
Om half 11 vertrekt onze boot. Bij aankomst bij de boot zien we dat deze boot niet eens de helft is van de boot waar we mee zijn gekomen... Hij is echt heel klein. Een bootje waar je mee op een rivier zou varen. Maar goed het zal wel.. We gaan zitten om weer een bootochtje van 2,5 uur te maken. Als we beginnen met varen wordt Vanessa helemaal enthousiast! "Dat is leuk die grote golven met zo'n klein bootje" Jos kijkt een beetje sceptisch. Na 10 minuten worden die grote golven nog groter en af en toe is het net alsof het bootje vliegt. Vanessa voelt zich toch even niet zo lekker... Binnen mum van tijd is ze doodziek..ZEEZIEK.. Ze voelt zich hondsberoerd en ligt vervolgens de hele reis alleen nog bij Jos op schoot... als een hoopje elende.... :( Het was toch niet zo leuk die hoge golven... Zelfs Jos mag zich niet bewegen, omdat Vanessa anders bang is om over te geven. - “Waar hebben we die gele pilletjes nou verstopt???” - ...Omdat de zon brandt moet Vanessa zich eigenlijk opnieuw insmeren, maar bewegen kan nu echt niet. Met als resultaat rode benen, gelukkig valt het mee. Wat een avontuur was dat... Pffff...... maar hoe mooi was het eilandje??? Geweldig...!!! :)
We blijven 1 nachtje in Sihanoukville in een goedkoop guest house. Wat gaan we morgen doen? Dat is de vraag... Naar welk eiland gaan we? Want we zijn niet van plan in deze – wel erg – touristische kustplaats te blijven. We willen naar een rustig eiland! Even vakantie vieren, na al dat reizen... ;)
We denken er nog over na om te gaan duiken, maar we twijfelen wanneer we bij een duikschool langs lopen, binnenlopen en wat informatie vragen...
20-01-2011
In de ochtend vroeg op!! We willen iets regelen. Zo gezegd, zo gedaan... :) We gaan naar een guest house die ook huisjes heeft op 1 van onze gekozen eilanden: Koh Rung.
Het is snel geregeld. Om half 1 in de middag vertrekt ons busje naar de boot al. Snel onze spullen halen in het guest house, eten en nog even een verslagje plaatsen om ons thuisfront te informeren waar we naartoe gaan. Want daar zullen we geen internet hebben.
De boottocht is heerlijk! We zijn onrustig en benieuwd wat ons te wachten staat.. ‘Excited!!!’
Zou het echt zo mooi zijn?? Spannend! Uiteindelijk na meer dan 2 uur is ons eiland in zicht. WAAAOW. Vanuit de boot ziet het er prachtig uit...
Eenmaal aangekomen valt onze mond open :) Bounty-eiland, paradijs hoe wil je het noemen... Het stijgt boven onze verwachtingen uit. “Er zijn echt maar weinig mensen...”, is het eerste wat we denken.
Ons huisje is ook super. De bungalows zijn pas een maand open. We eten iets en wandelen over het strand. De zon gaat onder...
20-01-2011
De volgende ochtend is een feestje om wakker te worden. Zo mooi:) Wit strand, zon, palmbomen, blauwe zee en maar weinig mensen. We kunnen alleen maar genieten, en dat doen we ook!
We gaan naar een strand waar echt niemand is. Hiervoor moeten we eerst door een mooi stukje jungle. We lezen op het strand, zwemmen, snorkelen, maken foto's... genieten en nog eens genieten.
S'avonds eten we bij de strandbar, doen een spelletje en gaan slapen. Want ook niets doen is vermoeiend :)
Er is op het eiland stroom doormiddel van een regenerator, tussen een bepaalde tijd. Verder is het allemaal heel basic.
21-01-2011
Vandaag is Vanessa jarig. We besluiten weer naar het eenzame strand te gaan. We genieten weer als de dag ervoor. Wat een bijzondere verjaardag.. In zo'n omgeving hoef je echt niet te treuren dat je alweer 29 wordt. ;) Nog nooit eerder een verjaardag gehad op het strand met 35 a 40 graden :)
s'Avonds lopen we voordat de zon onder gaat, terug om iets te eten. Jos gaat een fruitsalade regelen en Vanessa gaat zich in de tussentijd al omkleden in het huisje. Opeens hoort ze Jos en een andere stem... “huh?” Vanessa gaat naar buiten en ziet Jos met één van de barmannen, 2 borden fruitsalade, limejuice en een grote doos...
Wat zit daar in...??? ...Een grote taart!!! :) :) :)
Vanessa is helemaal verbaasd, aangezien ze al de hele dag zit te geinen "waar blijft die taart nou", terwijl ze weet dat er op het eiland echt geen taart te krijgen is... Praktisch niks eigenlijk.
Wat een feest! Jos heeft taart laten komen over zee, haha. Dit heeft hij achter Vanessa's rug om geregeld met de eigenaar van de huisjes. De taart is mooi alleen een beetje gedeukt van de reis op de boot, hahaha.
We eten met zijn 2en een halve taart. De rest geven we af voor de hulp bij het regelen en het geheimhouden ;)
Wat een super verjaardag!
22-01-2011
Zwemmen, zonnen, lezen, lekker eten, wandelen... Heerlijk!
23-01-2011
De volgende ochtend voelt Jos zich niet lekker... Misschien toch van de zon?? Hij moet een paar keer overgeven. Eigenlijk was het de bedoeling om de volgende dag weer weg te gaan. Maar omdat Jos niet lekker is besluiten we een dagje extra te blijven. Jos ligt vooral op bed of in de hangmat :(
Vanessa blijft in de buurt van het huisje op het strand leest en luiert.
24-01-2011
Jos voelt zich iets beter... Rustig aan doen! we blijven dicht bij het huisje. Kunnen onze laatste dag wel nog lekker genieten van al het moois. Want morgen gaan we alweer :(
25-01-2011
Afscheid nemen van Koh Rung begint met het filmen van de zonsopgang. Daarna moeten we echt onze spullen in pakken.
Om half 11 vertrekt onze boot. Bij aankomst bij de boot zien we dat deze boot niet eens de helft is van de boot waar we mee zijn gekomen... Hij is echt heel klein. Een bootje waar je mee op een rivier zou varen. Maar goed het zal wel.. We gaan zitten om weer een bootochtje van 2,5 uur te maken. Als we beginnen met varen wordt Vanessa helemaal enthousiast! "Dat is leuk die grote golven met zo'n klein bootje" Jos kijkt een beetje sceptisch. Na 10 minuten worden die grote golven nog groter en af en toe is het net alsof het bootje vliegt. Vanessa voelt zich toch even niet zo lekker... Binnen mum van tijd is ze doodziek..ZEEZIEK.. Ze voelt zich hondsberoerd en ligt vervolgens de hele reis alleen nog bij Jos op schoot... als een hoopje elende.... :( Het was toch niet zo leuk die hoge golven... Zelfs Jos mag zich niet bewegen, omdat Vanessa anders bang is om over te geven. - “Waar hebben we die gele pilletjes nou verstopt???” - ...Omdat de zon brandt moet Vanessa zich eigenlijk opnieuw insmeren, maar bewegen kan nu echt niet. Met als resultaat rode benen, gelukkig valt het mee. Wat een avontuur was dat... Pffff...... maar hoe mooi was het eilandje??? Geweldig...!!! :)
Foto's...!!! (en op naar Vietnam...)
Sihanoukville, Cambodia
Jaaaaaah!!! Weer een hoop nieuwe foto's online n.a.v. onze nieuwste verslagen... :)
Klik hieronder voor de link naar de foto's van Cambodia. Klik vervolgens op één van de twee nieuwe mappen "Siem Reap" en "Koh Rung Island": Cambodia foto's
P.s. Morgenochtend om 7.30 uur (lokale tijd) vertrekken we per bus naar Vietnam, gaan de grens over en trekken door het Greater Mekong-gebied in één streep door naar Ho Chi Minh City (Saigon)... Daar willen we een aantal kilo's dumpen bij het postkantoor en ons verdere plan uitstippelen voor ons laatste land van onze reis... We zijn van plan onze laatste maand nog even flink te genieten...van: ...Vietnam! :)
Tot gauw !
Liefs,
Jos en Vanessa
Jaaaaaah!!! Weer een hoop nieuwe foto's online n.a.v. onze nieuwste verslagen... :)
Klik hieronder voor de link naar de foto's van Cambodia. Klik vervolgens op één van de twee nieuwe mappen "Siem Reap" en "Koh Rung Island": Cambodia foto's
P.s. Morgenochtend om 7.30 uur (lokale tijd) vertrekken we per bus naar Vietnam, gaan de grens over en trekken door het Greater Mekong-gebied in één streep door naar Ho Chi Minh City (Saigon)... Daar willen we een aantal kilo's dumpen bij het postkantoor en ons verdere plan uitstippelen voor ons laatste land van onze reis... We zijn van plan onze laatste maand nog even flink te genieten...van: ...Vietnam! :)
Tot gauw !
Liefs,
Jos en Vanessa
Bedankt lieve mensen!
Sihanoukville, Cambodia
Heel erg bedankt voor al jullie geweldige reacties op onze reisverslagen... Het blijft hierdoor leuk om jullie doormiddel van ons logboek op de hoogte te houden! Het valt namelijk niet altijd mee om verslagen te typen of foto's erop te zetten... langzame computers, computers die er tussentijds mee stoppen, stroom die uitvalt... :)
Ook wil ik jullie bedanken voor alle lieve mailtjes, sms-jes, reacties op mijn verjaardag! Zo waren jullie er allemaal een beetje bij op het mooie Koh Rung :)
We hebben extra veel taart gegeten,(die Jos trouwens extra over zee had laten komen, "lief he!" en waar ik helemaal niets van wist!) voor jullie allemaal een stukje!
Liefs van Jos en Vanessa
Ook wil ik jullie bedanken voor alle lieve mailtjes, sms-jes, reacties op mijn verjaardag! Zo waren jullie er allemaal een beetje bij op het mooie Koh Rung :)
We hebben extra veel taart gegeten,(die Jos trouwens extra over zee had laten komen, "lief he!" en waar ik helemaal niets van wist!) voor jullie allemaal een stukje!
Liefs van Jos en Vanessa
Siem Reap & the Temples of Angkor
Sihanoukville, Cambodia
15-01-2011
We zijn 15 januari vertrokken van Sen Monorom naar Siem Reap. Het is weer een lange busreis, waar we onze ogen vaak niet geloven van wat we onderweg allemaal zien. Ja, er past een tweepersoonsbed achterop een brommer. Wij hebben het gezien! En wat een mooie natuur... Zeker de moeite waard om in de toekomst nog eens terug te komen :)
In de avond komen we rond 19.00 uur aan in Siem Reap. Bij het uitstappen uit de bus krijgen we amper de kans om onze spullen bij elkaar te rapen, we worden belaagd door de tuk-tuk drivers. We willen graag naar het Guesthouse dat ons eerder door andere reizigers is aangeraden. De tuk-tuk drivers zeggen echter allemaal dat het Guest House niet meer bestaat??? Beetje vreemd aangezien we de mensen nog niet zo lang geleden gesproken hebben... We houden het nog even vol. Er is echter niemand die ons naar het Guest House kan brengen. In de tussentijd blijven ze met zijn 10en tegen ons praten over allerlei andere Guest Houses. We besluiten om even een stukje verder te lopen, want we worden er GEK van... Toch blijft ons iemand achterna lopen die ons uiteindelijk voor een redelijke prijs naar onze tweede optie wil brengen. Als we echter in de tuk-tuk zitten probeert hij ons over te halen om naar een ander Guest House te gaan. Jos begint zich al aardig te irriteren... :( Vanessa is vooral bezig om de kinderen uit haar tas te houden die maar blijven roepen “Yam-yam!” en met hun handen al in haar tas zitten. Pfff,... we pakken onze spullen en stappen uit de tuk-tuk. Als we een stukje verder lopen is er een driver die op het eerste gezicht aardiger en vooral rustiger lijkt. Hij wil ons wel naar het gevraagde guest house brengen. Onderweg vraagt hij ook een paar keer of we niet naar een ander guest house willen... NEE we willen naar dat guest house. Als we er aan komen loopt hij achter Jos aan naar binnen. Als Jos geholpen wordt praat de tuk-tuk driver er gewoon doorheen. Tegen de werknemer van het guest house. De toch al aanwezige snelkookpan in Jos’ hoofd begint nu een hoogtepunt te bereiken... En Jos heeft het idee dat er iets niet klopt. We de dupe zijn van een zgn. ‘scam’. En ja hoor. Ze hebben opeens geen kamer voor ons... Als Jos zegt dat het een beetje gek is hoe het gaat is er opeens weer een kamer (maar veel duurder) RAAR!. We zijn het zat... Jos zijn kookpunt is bereikt. Vanessa weet hem nog net te tempen door te zeggen “daar hebben we niets aan...” We lopen weg... Op naar het volgende guest house wat 10 meter verder ligt. Hier krijgen we een mooie, betaalbare kamer!! :) We zijn blij dat we eindelijk kunnen bijkomen van de jungletrekking in Mondulkiri. We rusten uit en brengen onze was weg. Nemen nog even contact op met het thuisfront, omdat de moeder van Jos jarig is en gaan dan slapen...
16-01-2011
De eerste dag huren we een fiets en fietsen wat rond, gaan naar de market en doen verder rustig aan. HEERLIJK, het bevalt ons hier wel. Siem Reap is een mooi en "charming" stadje! :)
17-01-2011
De volgende dag willen we graag naar de beroemde tempels gaan. De tuk-tuk driver vertelt ons dat als je na vier uur het ticket haalt voor de tempels je er die dag nog gratis in kan voor de zonsondergang en dat je het ticket de volgende dag dan kunt gebruiken. Waarom niet... we besluiten dat te doen en dan eerst nog wat anders te ondernemen. De tuk-tuk driver maakt een integere indruk – sponsort ChildSafe, dat geeft al een fijn gevoel – en verteldt ons dat de ‘floating village’ erg leuk is voor touristen... Tijdens ons ontbijt kijken we in de Lonely Planet en er staat niet dat het niet de moeite waard is, eerder dat het leuk is om naartoe te gaan. Dus dat gaan we doen. De rit er naartoe is heerlijk. Wat is het mooi!! Als we aankomen kunnen we een ticket kopen voor de boot. We schrikken ons rot als we de prijs horen. Het is 40 dollar!! Het is ongeveer anderhalf uur. Jeetje... we twijfelen wel. Maar we zijn er nu eenmaal en dan moet het toch echt de moeite waard zijn. (denken we) We strijken ons over het hart en doen het maar gewoon. We gaan enthousiast de boot op! Dat enthousiasme wordt steeds minder. Het is echt een touristische attraktie waar je zakken worden geleegd. We vinden het alles behalve de moeite waard. :( Het was wel leuk, maar echt geen 40 dollar waard! De teleurstelling wordt iedere minuut groter... onderweg krijgen we slangen te zien – hier willen ze een dollar voor en ga zo maar door... Beetje jammer. We kregen op een boot ook nog zielige krokodillen te zien die opgesloten zaten in een klein hok :( Op de terugweg zaten we met lange gezichten te balen! Wat een domper. We besloten onderweg nog om ons eigen plan door te trekken. Erg jammer van het geld... maar het was te laat om er over te blijven ergeren. We besloten op eigen vervoer naar de tempels te gaan en niet meer met een tuk-tuk. We hadden er even genoeg van. Dus we huurden fietsen. Dat beviel meteen een stuk beter! (Even een statement maken: “Freedom is one of the most precious things in life..” :) En weer verder met ons verslag...) We gingen die avond nog naar de Angkor Wat - voor de mensen die het niet kennen google ff, of zie onze foto’s. Het was mooi, maar omdat het de meest bezochte tempel is hadden we er toch wat hogere verwachtingen van. Misschien was het ook wat jammer dat ze aan het werk waren en er een groot, groen doek midden voor de trekpleister hing, waardoor we niet zo’n mooie foto’s konden maken. “We had a bad day...”
18-01-2011
Mooie, intensieve dag. Gisteren laten we achter ons, vandaag is de dag! :)
Vroeg op 7 uur. Ontbijtje op de hand. Beetje shoppen, relaxed. Vanessa vindt leuk kledingwinkeltje!
Tegen de middag vertrekken we naar de Temples of Angkor. We zien aapjes, Ankor Thom, Bayon, BatonPei, Ta Prohm (ook hiervoor zie google en onze foto’s)... Vanessa is bijna niet weg te slaan bij de aapjes. Geweldig! We fietsen wat af, door een MOOI gebied.We maken leuke foto’s. Op de terugweg zijn we kapot. We typen nog even een verslagje over de jungletrekking, regelen de tickets voor de bus naar Sihanoukville voor de volgende dag... en dan slapen!!
19-01-2011
We moeten er vroeg uit om onze spullen te pakken.... Als we dat aan het doen zijn is de bus er opeens al.. PFFF STRESS in de ochtend. Aargh!! ...Maar goed, we zitten er in daar gaan we... Richting de Cambotiaanse kust met zijn eilandjes... We hebben er zin in! :) :) :)
15-01-2011
We zijn 15 januari vertrokken van Sen Monorom naar Siem Reap. Het is weer een lange busreis, waar we onze ogen vaak niet geloven van wat we onderweg allemaal zien. Ja, er past een tweepersoonsbed achterop een brommer. Wij hebben het gezien! En wat een mooie natuur... Zeker de moeite waard om in de toekomst nog eens terug te komen :)
In de avond komen we rond 19.00 uur aan in Siem Reap. Bij het uitstappen uit de bus krijgen we amper de kans om onze spullen bij elkaar te rapen, we worden belaagd door de tuk-tuk drivers. We willen graag naar het Guesthouse dat ons eerder door andere reizigers is aangeraden. De tuk-tuk drivers zeggen echter allemaal dat het Guest House niet meer bestaat??? Beetje vreemd aangezien we de mensen nog niet zo lang geleden gesproken hebben... We houden het nog even vol. Er is echter niemand die ons naar het Guest House kan brengen. In de tussentijd blijven ze met zijn 10en tegen ons praten over allerlei andere Guest Houses. We besluiten om even een stukje verder te lopen, want we worden er GEK van... Toch blijft ons iemand achterna lopen die ons uiteindelijk voor een redelijke prijs naar onze tweede optie wil brengen. Als we echter in de tuk-tuk zitten probeert hij ons over te halen om naar een ander Guest House te gaan. Jos begint zich al aardig te irriteren... :( Vanessa is vooral bezig om de kinderen uit haar tas te houden die maar blijven roepen “Yam-yam!” en met hun handen al in haar tas zitten. Pfff,... we pakken onze spullen en stappen uit de tuk-tuk. Als we een stukje verder lopen is er een driver die op het eerste gezicht aardiger en vooral rustiger lijkt. Hij wil ons wel naar het gevraagde guest house brengen. Onderweg vraagt hij ook een paar keer of we niet naar een ander guest house willen... NEE we willen naar dat guest house. Als we er aan komen loopt hij achter Jos aan naar binnen. Als Jos geholpen wordt praat de tuk-tuk driver er gewoon doorheen. Tegen de werknemer van het guest house. De toch al aanwezige snelkookpan in Jos’ hoofd begint nu een hoogtepunt te bereiken... En Jos heeft het idee dat er iets niet klopt. We de dupe zijn van een zgn. ‘scam’. En ja hoor. Ze hebben opeens geen kamer voor ons... Als Jos zegt dat het een beetje gek is hoe het gaat is er opeens weer een kamer (maar veel duurder) RAAR!. We zijn het zat... Jos zijn kookpunt is bereikt. Vanessa weet hem nog net te tempen door te zeggen “daar hebben we niets aan...” We lopen weg... Op naar het volgende guest house wat 10 meter verder ligt. Hier krijgen we een mooie, betaalbare kamer!! :) We zijn blij dat we eindelijk kunnen bijkomen van de jungletrekking in Mondulkiri. We rusten uit en brengen onze was weg. Nemen nog even contact op met het thuisfront, omdat de moeder van Jos jarig is en gaan dan slapen...
16-01-2011
De eerste dag huren we een fiets en fietsen wat rond, gaan naar de market en doen verder rustig aan. HEERLIJK, het bevalt ons hier wel. Siem Reap is een mooi en "charming" stadje! :)
17-01-2011
De volgende dag willen we graag naar de beroemde tempels gaan. De tuk-tuk driver vertelt ons dat als je na vier uur het ticket haalt voor de tempels je er die dag nog gratis in kan voor de zonsondergang en dat je het ticket de volgende dag dan kunt gebruiken. Waarom niet... we besluiten dat te doen en dan eerst nog wat anders te ondernemen. De tuk-tuk driver maakt een integere indruk – sponsort ChildSafe, dat geeft al een fijn gevoel – en verteldt ons dat de ‘floating village’ erg leuk is voor touristen... Tijdens ons ontbijt kijken we in de Lonely Planet en er staat niet dat het niet de moeite waard is, eerder dat het leuk is om naartoe te gaan. Dus dat gaan we doen. De rit er naartoe is heerlijk. Wat is het mooi!! Als we aankomen kunnen we een ticket kopen voor de boot. We schrikken ons rot als we de prijs horen. Het is 40 dollar!! Het is ongeveer anderhalf uur. Jeetje... we twijfelen wel. Maar we zijn er nu eenmaal en dan moet het toch echt de moeite waard zijn. (denken we) We strijken ons over het hart en doen het maar gewoon. We gaan enthousiast de boot op! Dat enthousiasme wordt steeds minder. Het is echt een touristische attraktie waar je zakken worden geleegd. We vinden het alles behalve de moeite waard. :( Het was wel leuk, maar echt geen 40 dollar waard! De teleurstelling wordt iedere minuut groter... onderweg krijgen we slangen te zien – hier willen ze een dollar voor en ga zo maar door... Beetje jammer. We kregen op een boot ook nog zielige krokodillen te zien die opgesloten zaten in een klein hok :( Op de terugweg zaten we met lange gezichten te balen! Wat een domper. We besloten onderweg nog om ons eigen plan door te trekken. Erg jammer van het geld... maar het was te laat om er over te blijven ergeren. We besloten op eigen vervoer naar de tempels te gaan en niet meer met een tuk-tuk. We hadden er even genoeg van. Dus we huurden fietsen. Dat beviel meteen een stuk beter! (Even een statement maken: “Freedom is one of the most precious things in life..” :) En weer verder met ons verslag...) We gingen die avond nog naar de Angkor Wat - voor de mensen die het niet kennen google ff, of zie onze foto’s. Het was mooi, maar omdat het de meest bezochte tempel is hadden we er toch wat hogere verwachtingen van. Misschien was het ook wat jammer dat ze aan het werk waren en er een groot, groen doek midden voor de trekpleister hing, waardoor we niet zo’n mooie foto’s konden maken. “We had a bad day...”
18-01-2011
Mooie, intensieve dag. Gisteren laten we achter ons, vandaag is de dag! :)
Vroeg op 7 uur. Ontbijtje op de hand. Beetje shoppen, relaxed. Vanessa vindt leuk kledingwinkeltje!
Tegen de middag vertrekken we naar de Temples of Angkor. We zien aapjes, Ankor Thom, Bayon, BatonPei, Ta Prohm (ook hiervoor zie google en onze foto’s)... Vanessa is bijna niet weg te slaan bij de aapjes. Geweldig! We fietsen wat af, door een MOOI gebied.We maken leuke foto’s. Op de terugweg zijn we kapot. We typen nog even een verslagje over de jungletrekking, regelen de tickets voor de bus naar Sihanoukville voor de volgende dag... en dan slapen!!
19-01-2011
We moeten er vroeg uit om onze spullen te pakken.... Als we dat aan het doen zijn is de bus er opeens al.. PFFF STRESS in de ochtend. Aargh!! ...Maar goed, we zitten er in daar gaan we... Richting de Cambotiaanse kust met zijn eilandjes... We hebben er zin in! :) :) :)
donderdag 20 januari 2011
Koh Rong Island
Sihanoukville, Cambodia
Hallo allemaal!
Bedankt weer voor jullie reacties en wat ontzettend leuk dat onze avonturen opgemerkt blijven en tot de verbeelding spreken... :-D
Bij deze even een kort berichtje om te laten weten waar we 'uithangen' de komende dagen... ;-)
Over een half uurtje vertrekken we per boot vanuit de kustplaats Sihanoukville naar het eilandje Koh Rong. Daar zullen we een aantal dagen - min. 3 max. 7 dagen - verblijven op aan een nagenoeg ongerept strand in een 'private bungalow' :-D De voorzieningen zijn hier minimaal en internet en/of telefonie zal dan ook niet aanwezig zijn...
Op dit eilandje brengen we dus ook Vanessa's verjaardag door :-D We zijn al geruim een week wat vermoeid en snakken naar ultieme ontspanning... Dat is dan ook wat we van plan zijn op Koh Rong! :-D
Aan het wit-goud-gele strand, met helder licht-blauw zeewater, palmbomen en hoogstens 10 mensen op een 5 km. lang strand...is onze bedoeling om lekker te zonnebaden, boeken lezen, zwemmen, snorkelen (en misschien wel duiken... :-) ) en wat in de hangmat hangen bij onze bungalow.... Heerlijk vooruitzicht en hard aan toe..... :-D
PS. we hebben ons VISA voor Vietnam vanochtend al geregeld en zodra we van het eilandje vertrekken, zullen we onze reis vervolgen naar Vietnam...
Tot snel, tot gauw!!!
Groetjes en liefs,
Vanessa & Jos
Hallo allemaal!
Bedankt weer voor jullie reacties en wat ontzettend leuk dat onze avonturen opgemerkt blijven en tot de verbeelding spreken... :-D
Bij deze even een kort berichtje om te laten weten waar we 'uithangen' de komende dagen... ;-)
Over een half uurtje vertrekken we per boot vanuit de kustplaats Sihanoukville naar het eilandje Koh Rong. Daar zullen we een aantal dagen - min. 3 max. 7 dagen - verblijven op aan een nagenoeg ongerept strand in een 'private bungalow' :-D De voorzieningen zijn hier minimaal en internet en/of telefonie zal dan ook niet aanwezig zijn...
Op dit eilandje brengen we dus ook Vanessa's verjaardag door :-D We zijn al geruim een week wat vermoeid en snakken naar ultieme ontspanning... Dat is dan ook wat we van plan zijn op Koh Rong! :-D
Aan het wit-goud-gele strand, met helder licht-blauw zeewater, palmbomen en hoogstens 10 mensen op een 5 km. lang strand...is onze bedoeling om lekker te zonnebaden, boeken lezen, zwemmen, snorkelen (en misschien wel duiken... :-) ) en wat in de hangmat hangen bij onze bungalow.... Heerlijk vooruitzicht en hard aan toe..... :-D
PS. we hebben ons VISA voor Vietnam vanochtend al geregeld en zodra we van het eilandje vertrekken, zullen we onze reis vervolgen naar Vietnam...
Tot snel, tot gauw!!!
Groetjes en liefs,
Vanessa & Jos
dinsdag 18 januari 2011
Mondulkiri: ''the choice of a lifetime..."
Siem Reap, Cambodia
Na een intensieve dag mountain-(neem dit letterlijk! pfff...) biken, geven we onze benen wat rust tijdens een avondmaaltijd bij de Khmer Kitchen op de vooravond van ons voorgenomen plan om "The Elephant Valley Project" te gaan bezoeken. Na afloop van ons diner, raken we echter aan de praat met een Nederlandse 'local' die ons er van weet te overtuigen om ons geld - volgens haar - beter te besteden door één of twee dagen met een 'local guide' iets te regelen...
Het bleek "the choice of a lifetime..." :-D :-D :-D
Er werd een 'local' gids bijgehaald en we spraken zijn aanbod en onze wensen door. Hij kon wel Engels, maar wat gebrekkig - waardoor ons niet helemaal duidelijk maar globaal duidelijk werd wat we konden verwachten. We waren allebei wel toe aan avontuur en besloten om twee dagen te doen. Inbegrepen: eerste dag olifant rijden naar waterval, lunch, trekking (wandelen/hiken) door de jungle, eten en overnachten bij Bunuong-familie in een hutje in het bos, ontbijt, trekking naar waterval, lunch, trekking terug naar Sen Monorom... Ons vertrekpunt, onze residence.
Spannend!!! We betaalden de beste man direct na mondeling akkoord US100. Enigszins argwanend verlieten we het eethuis en hadden zoiets van - we zien wel of het mee of tegenvalt. Allebei hadden we eigenlijk wel heel erg veel zin het te verwachten avontuur!!!
Na een redelijk goede nacht slaap, verzamelen we onze spullen voor de 2-daagse trekking en pakken onze rugtas zorgvuldig in. Om 9.00 uur worden we verwacht bij het restaurantje, maar we zijn al rond een uur of 8 aanwezig en pikken nog even rustig een ontbijtje mee... Tussen 9.00 en half tien zien we de 'local' - met wie we e.e.a. hadden geregeld - druk in de weer met flesjes water, brood, dan weer rent hij naar zijn scooter, rijdt snel weg, komt 5 min. later weer terug met verse vis, noodles, en zo ging dit tafereeltje nog wel even door... Totdat, "OK guys, let's go!!!" In gezelschap van nog drie andere reizigers - uit Engeland, Londen - springen we allen bij een 'local' achterop de moto (scooter) en rijden in colonne richting de bossen en 'hilltribe' etnische minderheidsmensen, genaamd Bunuong - spreek uit: Pnong.
Na ongeveer 20 min. komen we aan bij een familie, alwaar ons direct de aanwezige olifant in het oog valt. We worden geïnstrueerd de houten, bamboo hut - bedekt met graan=dak - te betreden en binnen belanden we dan gelijk in een andere wereld. Heel apart is dat!!! Er wordt gelachen en in een taal gemompeld en gepraat die we niet verstaan. We lachen vooral maar mee!!! Wat er voor zorgt dat zij op hun beurt weer harder gaan lachen, etc. Een dolle boel... :-D Vooral zodra ons de zelfgemaakte rijstwijn wordt aangeboden - welke we uiteraard niet mogen weigeren. Jos waagt zich als eerste aan het goedje - dat je drinkt uit een kruik op een manier alsware je een waterpijp rookt - houdt het binnen en weet het zelfs te waarderen. Hatsjee! De mensen lachen, wij lachen. Dan is Vanessa aan de beurt. Ook zij drinkt van de wijn en vindt het ook best lekker! …En we lachen vrolijk met elkaar :-D
Dan is het tijd voor vertrek. We gaan naar buiten en klimmen met behulp van een houten trap op de lieve, goed uitziende (belangrijk!) olifant. Onze reisgenoten hebben niet voor de olifant gekozen, dus lopen achter ons aan...
We genieten van de rit die ons van de zanderige weg af, richting de bossen begeleidt en zorgt voor fraaie uitzichten. Het zit wel wat ongemakkelijk in het krappe niet-zo-heel-stevige-en-dat-is-nog-licht-uitgedrukt,mandje...maar ach, de houten kont en wat spierpijn hier en daar is het ons meer dan waard!!! :-D
We rusten bij een waterval. Jos besluit uiteindelijk nog even het water in te gaan voor wat verfrissing. Het is ook hier waar we onze lunch krijgen - fried rice, prima verzorgd. Ook krijgen we een flesje water. Na 1-2 uur vertrekken we van deze plek, vlak nadat de 'local Bunuong' de olifanten voor onze neus in het water hebben gewassen. Het leek vader en zoon. De zoon, een 10-jarige jongen, was ook degene die ons die ochtend naar de waterval had geleidt met de olifant. Bizar, maar als op het lijf geschreven. Met de paplepel ingegoten...
De middag die volgt splitst ons groepje al vrij vlot en gaan we samen met onze gids (Bunuong man) met z'n 3-en verder... Het wandelen bevalt goed na de hobbelige rit op de olifant. We lopen stukjes op paden door de jungle, maar regelmatig slaan we ineens - in onze beleving soms echt plotseling - de bossen in, van het pad af, 'off-road', 'off-piste', hoe je het ook wilt noemen... door de struiken, bomen, planten, grassen, etc. heen... Daar wordt wandelen écht hiken... Zwaar hoor!!! Maar we zijn bikkels, genieten van het avontuur, zien mooie natuur, mooie bomen en stappen flink door... We komen zo nu en dan een hutje tegen dat redelijk plotseling verschijnt, waar dan wat grond omheen ligt waar enkele groenten en fruit worden gekweekt en wat dieren rondlopen zoals varkentjes, kippen en een hond... Onze gids geeft een soort van aan, dat we naderen en groet de mensen. In de meeste gevallen is er niemand in het hutje of de directe nabije omgeving aanwezig en lijken de mensen aan het werk - we denken een eindje verderop het bos in of iets dergelijks. Bij enkele hutjes wordt wel gereageerd en is de familie - of in elk geval een deel daarvan - aanwezig. Het zijn Bunuong-mensen, één van de etnische minderheden die leven in de 'hills of Cambodia' - ze maken een ietwat schuwe, zeer verlegen indruk maar als wij worden opgemerkt en we houden ons rustig op, proberen vriendelijk te lachen en groeten hen - merken we al gauw op dat het erg vriendelijke mensen zijn... Ze lachen terug, lachen wat bescheiden - op een manier die ons raakt... Wow! Als we tegen het einde van de middag een kudde koeien tegen het lijf lopen in de jungle, raakt onze gids aan de praat met de 'farmer' (lokale Bunuong boer). Vervolgens lachen we wat vriendelijk naar elkaar en vervolgen onze weg achter de gids aan... De boer met zijn kudde koeien volgt ons op redelijk korte afstand. Jeetje wat een indrukwekkende beesten zijn dat toch nog!!! Niet zo'n koetje als bij ons, maar meer haast een bison met die hoorns... Nou goed, de hele sfeer er omheen erbij maakt het allemaal extra bijzonder. Als we na 5 min. opnieuw aankomen bij een stukje land boven op een heuvel omringd door prachtig, hoge bomen en bebouwd met een houten hutje, blijkt dat de 'farmer' hier met zijn familie woont en... dat wij hier zullen blijven voor de nacht... "Ongelooflijk," zeggen we tegen elkaar, "dit is écht niet te beschrijven zo mooi... Wow, wat een ervaring!" En jahoor, dat bleef ook zo...
Die namiddag en avond hebben we contact gemaakt met de mensen. Zo ontzettend vriendelijk, lief en Puur (met een grote letter P) - we raakten volledig ontroerd, genoten met volle teugen, voelden door ons hele lichaam hoe ontzettend uniek dit voor ons is en verdronken steeds meer in hun wereldje. Het wereldje van de Bunuong...
Toen we aankwamen zagen we twee jonge kinderen, waarvan één zo oud leek dat hij net kon lopen - een jonge vrouw, een nog jongere vrouw, een oudere vrouw en de boer. Het gezin bleek te bestaan uit de man, zijn vrouw en twee jongens van resp. 2 en 3 jaar oud. De oudere vrouw bleek oma te zijn en de nog jongere vrouw hebben we kort na aankomst niet meer gezien. Oma bleef op afstand en observeerde ons op een manier waardoor we écht het idee kregen dat de familie dit nog niet eerder heeft meegemaakt - alsof we van een andere planeet kwamen en misschien wel eens helemaal niet te vertrouwen zouden zijn. Met - vooral - de man des huizes maakten we het eerste contact, met name door oogcontact te maken terwijl we wat rustig zaten en rondliepen waarop hij steeds vrolijk begon te lachen en wij op onze beurt vriendelijk lachtte. We liepen en hingen wat rond in en buiten het hutje, maakten contact met het 3-jarige jongetje - een deugniet. Een scheetje, boefje en zeker niet bang! We maakten voorzichtig wat contact en probeerde met handen en voeten, lachen, gek-doen, etc. wat dichter tot hem en zijn broertje te komen. Dit lukte, hoewel hij zó van de aandacht genoot, dat hij wel erg waaghals-achtige dingen uithaalde en pardoes met z'n snuffert op de grond lag. Huilen!!! Wij elkaar aankijken... Oh oooh, haha... Zoals bij alle kinderen van die leeftijd, was het leed al snel verleden tijd en ging hij na moeders troost al snel weer verder ravotten. Ondertussen werd op een vuurtje buiten voor het hutje door onze gids, de 'verse' vis bereidt. In het hutje waren moeder en vader druk bezig met de overige voorbereidingen voor het avondmaal. Wij vermaakten ons prima met de kinderen, elkaar en het moment... :-) :-) :-)
Al snel was het donker en toen het eten klaar was, gingen we allemaal in het hutje op een verhoging - gevlochten bamboo? - zitten in kleermakers-zit en met een beetje licht van een kaars en een oude zaklamp begonnen we met eten. We zagen nauwelijks wat er allemaal op 'tafel' stond, wat het extra spannend maakte natuurlijk… - je weet in zo’n geval nooit wat men voor je klaarmaakt… - maar, het was erg lekker!!!
Na het eten begon het contact tussen ons en het gezinnetje pas écht los te komen, toen Jos met de 'farmer' aan de praat raakte... Het was tot nog toe lastig om te communiceren, aangezien de mensen geen Engels kennen en onze 'local, indigineous' gids op één à twee woorden - idem. Maar nu lukte het door met handen en voeten en steeds meer begrijpelijke woorden, elkaar te vinden... Met gebaren maakte ik de man duidelijk wat ik bedoelde, waarna hij ditzelfde principe naar mij toe toepaste. Vervolgens ontstond er een geweldige manier van communiceren, waar over en weer de nieuwsgierigheid, leergierigheid, het enthousiasme, de energie, puurheid en het plezier vanaf spatte! :-) Het resulteerde na een paar uur in het allebei kunnen tellen tot 10, hij in het Engels en Jos in het Bunuong. Wat werkwoorden, de namen van iedereen in het gezin, onze namen, onze leeftijd, de leeftijd van hen en pen en papier kwam daarbij érg goed van pas! Om beurten schreven we - elk in ons eigen bekende alfabet - de klanken en betekenissen op. De boer - fonetisch genaamd 'Khraun' bleek 35 jaar, zijn vrouw 'Meeteu' 23 jaar, 'Dsjor' 3 jaar & 'Pí-pàuw' 2 jaar... Tegen 21.00 uur was het tijd om te gaan slapen, in de voor ons in de hut geprepareerde hangmatten-incluis-mosquito-net. (wel zo fijn!) Spannend!!! Beetje ongemakkelijk en het slaapt ook - zeker aangezien we dit niet gewend zijn - niet zo geweldig,...maar Jos weet na wat uurtjes wakker te hebben gelegen toch aardig in slaap te vallen en Vanessa die al vrij snel in slaap viel werd helaas ook weer vrij snel wakker, waarna ze nauwelijks meer een oog dicht heeft gedaan. "Maar ach", klonk ons relaas in de ochtend, "dat hoort erbij, want wat is dit een belevenis zeg! Jeetje!!!" :-D :-D :-D
De volgende ochtend staan we rond zonsopkomst - rond 06:00 uur - op, het leventje kabbelt zich hier wat voort. Het lijkt allemaal zo vanzelf te gaan. Iedereen in het gezin kent zijn rol,lijkt zich hier vol overtuiging, met alle tevredenheid en liefde - aan over te geven. Zo stonden we bijvoorbeeld ook de avond er voor nog met open mond toe te kijken hoe de twee kleine mannetjes van resp. 2 en 3 jaar, de kippen en zelfs de haan met z'n tweeën vingen - ze vervolgens de daarvoor bestemde, gevlochtend manden/kooitjes te stoppen. Ieder zo z'n taak dus, dachten we vol verbazing...
Na het ontbijt, maken we nog een praatje, lachen nog wat en moeten - helaas - afscheid nemen de deze lieve mensen, om onze tocht terug richting Sen Monorom te vervolgen. Het valt niet mee, willen liefst nog een poosje blijven... maar als aandenken maakt onze gids met onze camera nog even een paar fotootjes van ons met het gezinnetje. Alvorens we toch echt moeten gaan... :-( Na zo'n honderd keer te hebben bedankt en gedag te hebben gezegd, haha... Moeilijk hè, afscheid nemen??? - pakken we onze rugzak op, kijken achterom over onze schouder nog even terug en zwaaien voor de laatste keer... "Bye, bye..." en verdwijnen weer de jungle in voor een zware, maar zeer mooie en bijzondere weg terug naar Sen Monorom............
Na een intensieve dag mountain-(neem dit letterlijk! pfff...) biken, geven we onze benen wat rust tijdens een avondmaaltijd bij de Khmer Kitchen op de vooravond van ons voorgenomen plan om "The Elephant Valley Project" te gaan bezoeken. Na afloop van ons diner, raken we echter aan de praat met een Nederlandse 'local' die ons er van weet te overtuigen om ons geld - volgens haar - beter te besteden door één of twee dagen met een 'local guide' iets te regelen...
Het bleek "the choice of a lifetime..." :-D :-D :-D
Er werd een 'local' gids bijgehaald en we spraken zijn aanbod en onze wensen door. Hij kon wel Engels, maar wat gebrekkig - waardoor ons niet helemaal duidelijk maar globaal duidelijk werd wat we konden verwachten. We waren allebei wel toe aan avontuur en besloten om twee dagen te doen. Inbegrepen: eerste dag olifant rijden naar waterval, lunch, trekking (wandelen/hiken) door de jungle, eten en overnachten bij Bunuong-familie in een hutje in het bos, ontbijt, trekking naar waterval, lunch, trekking terug naar Sen Monorom... Ons vertrekpunt, onze residence.
Spannend!!! We betaalden de beste man direct na mondeling akkoord US100. Enigszins argwanend verlieten we het eethuis en hadden zoiets van - we zien wel of het mee of tegenvalt. Allebei hadden we eigenlijk wel heel erg veel zin het te verwachten avontuur!!!
Na een redelijk goede nacht slaap, verzamelen we onze spullen voor de 2-daagse trekking en pakken onze rugtas zorgvuldig in. Om 9.00 uur worden we verwacht bij het restaurantje, maar we zijn al rond een uur of 8 aanwezig en pikken nog even rustig een ontbijtje mee... Tussen 9.00 en half tien zien we de 'local' - met wie we e.e.a. hadden geregeld - druk in de weer met flesjes water, brood, dan weer rent hij naar zijn scooter, rijdt snel weg, komt 5 min. later weer terug met verse vis, noodles, en zo ging dit tafereeltje nog wel even door... Totdat, "OK guys, let's go!!!" In gezelschap van nog drie andere reizigers - uit Engeland, Londen - springen we allen bij een 'local' achterop de moto (scooter) en rijden in colonne richting de bossen en 'hilltribe' etnische minderheidsmensen, genaamd Bunuong - spreek uit: Pnong.
Na ongeveer 20 min. komen we aan bij een familie, alwaar ons direct de aanwezige olifant in het oog valt. We worden geïnstrueerd de houten, bamboo hut - bedekt met graan=dak - te betreden en binnen belanden we dan gelijk in een andere wereld. Heel apart is dat!!! Er wordt gelachen en in een taal gemompeld en gepraat die we niet verstaan. We lachen vooral maar mee!!! Wat er voor zorgt dat zij op hun beurt weer harder gaan lachen, etc. Een dolle boel... :-D Vooral zodra ons de zelfgemaakte rijstwijn wordt aangeboden - welke we uiteraard niet mogen weigeren. Jos waagt zich als eerste aan het goedje - dat je drinkt uit een kruik op een manier alsware je een waterpijp rookt - houdt het binnen en weet het zelfs te waarderen. Hatsjee! De mensen lachen, wij lachen. Dan is Vanessa aan de beurt. Ook zij drinkt van de wijn en vindt het ook best lekker! …En we lachen vrolijk met elkaar :-D
Dan is het tijd voor vertrek. We gaan naar buiten en klimmen met behulp van een houten trap op de lieve, goed uitziende (belangrijk!) olifant. Onze reisgenoten hebben niet voor de olifant gekozen, dus lopen achter ons aan...
We genieten van de rit die ons van de zanderige weg af, richting de bossen begeleidt en zorgt voor fraaie uitzichten. Het zit wel wat ongemakkelijk in het krappe niet-zo-heel-stevige-en-dat-is-nog-licht-uitgedrukt,mandje...maar ach, de houten kont en wat spierpijn hier en daar is het ons meer dan waard!!! :-D
We rusten bij een waterval. Jos besluit uiteindelijk nog even het water in te gaan voor wat verfrissing. Het is ook hier waar we onze lunch krijgen - fried rice, prima verzorgd. Ook krijgen we een flesje water. Na 1-2 uur vertrekken we van deze plek, vlak nadat de 'local Bunuong' de olifanten voor onze neus in het water hebben gewassen. Het leek vader en zoon. De zoon, een 10-jarige jongen, was ook degene die ons die ochtend naar de waterval had geleidt met de olifant. Bizar, maar als op het lijf geschreven. Met de paplepel ingegoten...
De middag die volgt splitst ons groepje al vrij vlot en gaan we samen met onze gids (Bunuong man) met z'n 3-en verder... Het wandelen bevalt goed na de hobbelige rit op de olifant. We lopen stukjes op paden door de jungle, maar regelmatig slaan we ineens - in onze beleving soms echt plotseling - de bossen in, van het pad af, 'off-road', 'off-piste', hoe je het ook wilt noemen... door de struiken, bomen, planten, grassen, etc. heen... Daar wordt wandelen écht hiken... Zwaar hoor!!! Maar we zijn bikkels, genieten van het avontuur, zien mooie natuur, mooie bomen en stappen flink door... We komen zo nu en dan een hutje tegen dat redelijk plotseling verschijnt, waar dan wat grond omheen ligt waar enkele groenten en fruit worden gekweekt en wat dieren rondlopen zoals varkentjes, kippen en een hond... Onze gids geeft een soort van aan, dat we naderen en groet de mensen. In de meeste gevallen is er niemand in het hutje of de directe nabije omgeving aanwezig en lijken de mensen aan het werk - we denken een eindje verderop het bos in of iets dergelijks. Bij enkele hutjes wordt wel gereageerd en is de familie - of in elk geval een deel daarvan - aanwezig. Het zijn Bunuong-mensen, één van de etnische minderheden die leven in de 'hills of Cambodia' - ze maken een ietwat schuwe, zeer verlegen indruk maar als wij worden opgemerkt en we houden ons rustig op, proberen vriendelijk te lachen en groeten hen - merken we al gauw op dat het erg vriendelijke mensen zijn... Ze lachen terug, lachen wat bescheiden - op een manier die ons raakt... Wow! Als we tegen het einde van de middag een kudde koeien tegen het lijf lopen in de jungle, raakt onze gids aan de praat met de 'farmer' (lokale Bunuong boer). Vervolgens lachen we wat vriendelijk naar elkaar en vervolgen onze weg achter de gids aan... De boer met zijn kudde koeien volgt ons op redelijk korte afstand. Jeetje wat een indrukwekkende beesten zijn dat toch nog!!! Niet zo'n koetje als bij ons, maar meer haast een bison met die hoorns... Nou goed, de hele sfeer er omheen erbij maakt het allemaal extra bijzonder. Als we na 5 min. opnieuw aankomen bij een stukje land boven op een heuvel omringd door prachtig, hoge bomen en bebouwd met een houten hutje, blijkt dat de 'farmer' hier met zijn familie woont en... dat wij hier zullen blijven voor de nacht... "Ongelooflijk," zeggen we tegen elkaar, "dit is écht niet te beschrijven zo mooi... Wow, wat een ervaring!" En jahoor, dat bleef ook zo...
Die namiddag en avond hebben we contact gemaakt met de mensen. Zo ontzettend vriendelijk, lief en Puur (met een grote letter P) - we raakten volledig ontroerd, genoten met volle teugen, voelden door ons hele lichaam hoe ontzettend uniek dit voor ons is en verdronken steeds meer in hun wereldje. Het wereldje van de Bunuong...
Toen we aankwamen zagen we twee jonge kinderen, waarvan één zo oud leek dat hij net kon lopen - een jonge vrouw, een nog jongere vrouw, een oudere vrouw en de boer. Het gezin bleek te bestaan uit de man, zijn vrouw en twee jongens van resp. 2 en 3 jaar oud. De oudere vrouw bleek oma te zijn en de nog jongere vrouw hebben we kort na aankomst niet meer gezien. Oma bleef op afstand en observeerde ons op een manier waardoor we écht het idee kregen dat de familie dit nog niet eerder heeft meegemaakt - alsof we van een andere planeet kwamen en misschien wel eens helemaal niet te vertrouwen zouden zijn. Met - vooral - de man des huizes maakten we het eerste contact, met name door oogcontact te maken terwijl we wat rustig zaten en rondliepen waarop hij steeds vrolijk begon te lachen en wij op onze beurt vriendelijk lachtte. We liepen en hingen wat rond in en buiten het hutje, maakten contact met het 3-jarige jongetje - een deugniet. Een scheetje, boefje en zeker niet bang! We maakten voorzichtig wat contact en probeerde met handen en voeten, lachen, gek-doen, etc. wat dichter tot hem en zijn broertje te komen. Dit lukte, hoewel hij zó van de aandacht genoot, dat hij wel erg waaghals-achtige dingen uithaalde en pardoes met z'n snuffert op de grond lag. Huilen!!! Wij elkaar aankijken... Oh oooh, haha... Zoals bij alle kinderen van die leeftijd, was het leed al snel verleden tijd en ging hij na moeders troost al snel weer verder ravotten. Ondertussen werd op een vuurtje buiten voor het hutje door onze gids, de 'verse' vis bereidt. In het hutje waren moeder en vader druk bezig met de overige voorbereidingen voor het avondmaal. Wij vermaakten ons prima met de kinderen, elkaar en het moment... :-) :-) :-)
Al snel was het donker en toen het eten klaar was, gingen we allemaal in het hutje op een verhoging - gevlochten bamboo? - zitten in kleermakers-zit en met een beetje licht van een kaars en een oude zaklamp begonnen we met eten. We zagen nauwelijks wat er allemaal op 'tafel' stond, wat het extra spannend maakte natuurlijk… - je weet in zo’n geval nooit wat men voor je klaarmaakt… - maar, het was erg lekker!!!
Na het eten begon het contact tussen ons en het gezinnetje pas écht los te komen, toen Jos met de 'farmer' aan de praat raakte... Het was tot nog toe lastig om te communiceren, aangezien de mensen geen Engels kennen en onze 'local, indigineous' gids op één à twee woorden - idem. Maar nu lukte het door met handen en voeten en steeds meer begrijpelijke woorden, elkaar te vinden... Met gebaren maakte ik de man duidelijk wat ik bedoelde, waarna hij ditzelfde principe naar mij toe toepaste. Vervolgens ontstond er een geweldige manier van communiceren, waar over en weer de nieuwsgierigheid, leergierigheid, het enthousiasme, de energie, puurheid en het plezier vanaf spatte! :-) Het resulteerde na een paar uur in het allebei kunnen tellen tot 10, hij in het Engels en Jos in het Bunuong. Wat werkwoorden, de namen van iedereen in het gezin, onze namen, onze leeftijd, de leeftijd van hen en pen en papier kwam daarbij érg goed van pas! Om beurten schreven we - elk in ons eigen bekende alfabet - de klanken en betekenissen op. De boer - fonetisch genaamd 'Khraun' bleek 35 jaar, zijn vrouw 'Meeteu' 23 jaar, 'Dsjor' 3 jaar & 'Pí-pàuw' 2 jaar... Tegen 21.00 uur was het tijd om te gaan slapen, in de voor ons in de hut geprepareerde hangmatten-incluis-mosquito-net. (wel zo fijn!) Spannend!!! Beetje ongemakkelijk en het slaapt ook - zeker aangezien we dit niet gewend zijn - niet zo geweldig,...maar Jos weet na wat uurtjes wakker te hebben gelegen toch aardig in slaap te vallen en Vanessa die al vrij snel in slaap viel werd helaas ook weer vrij snel wakker, waarna ze nauwelijks meer een oog dicht heeft gedaan. "Maar ach", klonk ons relaas in de ochtend, "dat hoort erbij, want wat is dit een belevenis zeg! Jeetje!!!" :-D :-D :-D
De volgende ochtend staan we rond zonsopkomst - rond 06:00 uur - op, het leventje kabbelt zich hier wat voort. Het lijkt allemaal zo vanzelf te gaan. Iedereen in het gezin kent zijn rol,lijkt zich hier vol overtuiging, met alle tevredenheid en liefde - aan over te geven. Zo stonden we bijvoorbeeld ook de avond er voor nog met open mond toe te kijken hoe de twee kleine mannetjes van resp. 2 en 3 jaar, de kippen en zelfs de haan met z'n tweeën vingen - ze vervolgens de daarvoor bestemde, gevlochtend manden/kooitjes te stoppen. Ieder zo z'n taak dus, dachten we vol verbazing...
Na het ontbijt, maken we nog een praatje, lachen nog wat en moeten - helaas - afscheid nemen de deze lieve mensen, om onze tocht terug richting Sen Monorom te vervolgen. Het valt niet mee, willen liefst nog een poosje blijven... maar als aandenken maakt onze gids met onze camera nog even een paar fotootjes van ons met het gezinnetje. Alvorens we toch echt moeten gaan... :-( Na zo'n honderd keer te hebben bedankt en gedag te hebben gezegd, haha... Moeilijk hè, afscheid nemen??? - pakken we onze rugzak op, kijken achterom over onze schouder nog even terug en zwaaien voor de laatste keer... "Bye, bye..." en verdwijnen weer de jungle in voor een zware, maar zeer mooie en bijzondere weg terug naar Sen Monorom............
woensdag 12 januari 2011
Phnom Penh... 'a lightning bolt to the senses'
Sen Monorom, Cambodia
Hier weer een verslagje vanuit Cambodia!
Onze eerste dag in Phnom Penh hebben we niet veel gedaan. Vooral bijkomen van de reis, lekker uitrusten...
Onze eerste indruk van Phnom Penh hebben we al in het vorige verslag omschreven.. Best wel "shocking". En dit gevoel werd in de dagen daarop volgend, eigenlijk alleen maar versterkt en het extreme verschil tussen arm en rijk - bevestigd. We komen er na een dag of twee ook achter, dat we in een heel arme buurt zitten. Desondanks zijn de extremen 'all over town' terug te vinden. Behoorlijk confronterend!
De tweede dag hebben we een wandeling gemaakt door de drukke stad en hebben we deze een beetje verkend. Er komen ontzettend veel indrukken op ons af! Het is één kakofonie aan geluid... Brommers, scooters, (onbeschoft grote, luxe) auto's, clico's (fietstaxi's), tuk-tuks en tussen deze menigte door krioelt het van Cambodianen met karren vol kokosnoten, volledige-kraampjes-met-eten-op-schouders, etc. etc. Van alle kanten wordt naar ons geroepen: "hello hello mister/madame,tuk-tuk... moto... OK?... Killing Fields?... Shooting range?... Royal Palace?... Where you go for today, sir?...Madame?..." Wij lachen telkens en zeggen vriendelijk: "No, thank you." De mensen zijn dan ook over het algemeen vriendelijk terug en in de meeste gevallen alles behalve opdringerig. Dat scheelt! Hoewel,...we werden er af en toe gek van... Dat we bij ons zelf soms zoiets hadden van binnen als: "LEAVE US ALONE FOR A MINUTE, WILL YA?!" Maar we hebben ons keurig weten in te houden... ;-)
Het duurt dan ook even voordat we gewend zijn aan de do's & don'ts hier in Phnom Penh en 'the way things roll around here'... Toen we één en ander in de smiezen kregen begonnen we tegen onze verwachting in, steeds meer van de 'dizzling city' te genieten... De stad heeft een extreem karakter met onvoorstelbare verschillen en in elkaar vervlochten straatarme dan weer 'pockets filled families' en het raakt ons met een directe - 'in your face!' - rechtse... Phnom Penh kent duidelijk mooie en een minder mooie kant. Eén kant van de stad is vol gebouwd met grote luxe gebouwen, bedrijven, dure hotels en restaurants. Dit is de kern van de 'moving forward' stad. Hier wonen, werken en leven over het algemeen de rijkere mensen die zich hier een appartement kunnen veroorloven en strak-in-pak-met-laptop-onder-de-arm, gesjeest door de straten lopen. Rondom die stadskern wonen mensen die het minder breed hebben, maar ook héél arme mensen. Als je door de binnenstad loopt kom je overal mensen tegen die bedelen. Ook veel kinderen die je iets proberen te verkopen: boeken, armbandjes. Als je naar de mensen kijkt valt het op dat de meeste mensen jong zijn. Je ziet niet zo heel veel oude mensen. Het blijkt na het lezen van wat achtergrondinformatie dan ook dat er in Cambodia sprake is van een enorme disbalans qua leeftijd van de bevolking. Maar liefst 40% van de Cambodiaanse bevolking is jonger dan 16 jaar...
Nadat we enigszins gesettled en bijgekomen zijn van ons avontuur de afgelopen dagen, voelen we onszelf landen en krijgen weer de energie om wat 'highlights' te gaan bezoeken... :-D We besluiten om de derde dag een bezoek te gaan brengen aan twee heftige, deprimerende plekken - volgens velen 'must see to understand Cambodia' - namelijk, de Killing Fields of Choeung Ek en Tuol Sleng Museum...
Eerst hebben we Tuol Sleng Museum bezocht en dit deed ons rillen... Het betreft een voormalig schoolgebouw ( 'high school' ) welke het regime van de Khmer Rouge in de periode van 1975 - 1978 in gebruik nam, verbouwde en gebruikte als gevangenis, genaamd: S-21. Security Prison 21. Het roept bij ons vergelijkingen op aan de wijze waarop de Nazi's te werk gingen onder leiding van Hitler. Des te meer grijpen de gevangenissen, stilzwijgende stoffige, metalen bedden en duizenden portretfoto's van de (onschuldige) slachtoffers, ons aan - door het feit dat deze genocide zo relatief kort geleden heeft plaatsgevonden... Verschrikkelijke beelden en teksten die we resp. zien en lezen, zorgen voor een brok in onze keel...
Een logisch vervolg van onze duik in de verschrikkelijke genocide-geschiedenis van de Khmer Rouge in Cambodia, is een bezoek aan de Killing Fields. Een slordige 10 km buiten de stad, waar de gemartelde en uitgehoorde mensen - van baby tot opa - vanuit de Security Prison 21 in het geheim, dagelijks naar werden afgevoerd onder het mom naar een beter onderkomen te gaan - maar in werkelijkheid elke levende ziel vrijwel direct na aankomst ter plaatse, op gruwelijke wijze is vermoord. Er staat een 30-meter hoge toren, dat meer dan 8000 doodskoppen tentoonsteld van en ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het Khmer Rouge-regime. Per juli van het afgelopen jaar is één van de belangrijkste kopstukken die verantwoordelijk is voor deze gruweldaden, veroordeeld met 35 jaar gevangenisstraf...
Na deze heftige dag waren we kapot. Dat hakt er wel effe in!!! Iedereen die ons heeft gezegd dit te moeten zien om ook maar een beetje te begrijpen van Cambodia, had uiteraard... volkomen gelijk... Heftig!!!
De volgende dag hebben we het National Museum bezocht. Leuk, veel borststukken en Shiva's. Na een uurtje hadden we het wel gezien, niet onaardig maar het maakte niet zo heel veel indruk op ons. (misschien ook niet gek na zo'n dag als gisteren...) Vervolgens hebben we voet gezet richting de laatste 'highlight' van Phnom Penh op ons lijstje, Royal Palace. Een bezoek aan de Silver Pagoda schijnt zeer de moeite waard te zijn! Echter,... we komen niet binnen omdat Vanessa een grote sjaal draagt die haar schouders bedekt ("We waren toch goed voorbereidt...???") en dit niet mag. Er rest ons na verbazing hoe anderen wél binnenkomen - stukken minder gecensureerd - nog één optie: een XXXL-shirt aldaar te kopen voor een paar dollar. Hetgeen ons plezier dusdanig bederft, dat we maar besluiten om (in elk geval voor nu) het Royal Palace te skippen...
We hebben wel nog een bezoek gebracht aan "Friends". Dit is een initiatief dat Cambodiaanse straatkinderen een kans biedt en traint in o.a. gastvrijheid, door middel van een soort werkplek-stage in het restaurant.
Ze hebben ook een winkel waar allerlei zelf gemaakte artikelen verkocht worden. Helemaal naar onze smaak :).
We kopen hier het een en ander en steunen op deze wijze toch de straatkinderen. Wij vinden dat een betere manier dan de kinderen die op straat zwerven iets te geven. Daarna hebben we nog een koude verse lemon yuice gedronken in het "friends-restaurant".
Het is tijd voor Oost-Cambodia.
Maandagochtend 10 januari vertrekken we rond 7:30 uur vanuit Phnom Penh, per bus richting Mondulkiri Province. Bestemming: Sen Monorom. De reis verloopt voorspoedig en de weg is tegen alle verwachtingen in: recht, glad en met weinig turbulentie. Hoera! Dat was wel zo fijn... Tegen een uur of twee in de middag maken we een stop in het trieste Snuol - bezaait met plastic en eerder een vuilnisbelt dan een dorp. Waarvan we in eerste instantie nog dachten dat we een korte stop maakten, duurde de pauze op den duur toch wel erg lang... Hmmm... Het is hier ook de gewoonste zaak van de wereld dat je als toerist niet wordt geïnformeerd in geval er iets aan de hand is waardoor één en ander wat anders loopt, zoals ook nu. Uiteindelijk blijkt na enig speurwerk en observatie door onszelf, dat de bus het heeft begeven. "Nee hè, niet hier!" :-( We drinken wat en lezen wat, onder afdak in de schaduw... En dan: "Woohooo!!!", horen we de locals roepen. Daar komt een andere bus, bagage overladen en gaan met die banaan! Opgelucht en kapot van de warmte, vervolgen we onze reis - gelukkig toch vandaag nog - naar Sen Monorom. We komen hier tegen een uur of 19.00 uur aan en charteren gelijk een guesthouse. Eten een hapje, zijn doodmoe en vallen al snel in slaap zodra we ons bed raken...
Sen Monorom
11/01/2011 & 12/01/2011:
Sportief op de mountainbike hebben we menig zanderig 'dirt road' getrotseerd. Het zweet gutste over ons lichaam en Mondulkiri is nou niet bepaald vlak, dus het was soms aangenaam naar de berg naar beneden af zoeffffen maar ook flink klimmen om berg op te komen! Dit keer maar even geen moto-bike dus, nee... een mountain-bike :-D Het was zwaar en aan het einde van de dag waren we moe, maar... voldaan! :-D Een bezoekje aan de Sen Monorom Waterfall en de eindbestemming met prachtig uitzicht over de bossen - maakten het mountainbike-avontuur, zeer de moeite waard!
Uitgeput, hebben we heerlijk gehangen en nagenoten bij de Nature Lodge. Hier liepen alle dieren rondom de huisjes los... kippen, honden, paarden enz. SUPER! Een prachtige plek, waar we in alle rust hebben gedineerd... en het was heerlijk!!! :-D :-D :-D
Vandaag, woensdag 12 januari, zouden we een dagje met olifanten optrekken van het 'Elephant Valley Project', maar we zijn geswitcht van guesthouse en hebben dit dan ook een dagje opgeschoven... Dit staat dus voor morgen op het programma. Geen olifantje rijden dit keer, maar een eco-friendly dagje met voeren, wassen en wandelen door de jungle met deze olifanten. Zeer benieuwd. Zeer veel zin in! :-D
Daarna zijn we van plan onze reis te vervolgen naar Siem Raep en van daaruit de Temples of Angkor te gaan bewonderen. Vervolgens staat óf de Cambodiaanse kust met haar goudgele stranden op ons te wachten óf we maken de overstap naar Vietnam... Dat weten we nog niet... ;-)
Nieuwe foto's zullen snel weer volgen. En verder:
We houden jullie op de hoogte!!! ;-)
Groetjes en liefs,
Jos & Vanessa
Hier weer een verslagje vanuit Cambodia!
Onze eerste dag in Phnom Penh hebben we niet veel gedaan. Vooral bijkomen van de reis, lekker uitrusten...
Onze eerste indruk van Phnom Penh hebben we al in het vorige verslag omschreven.. Best wel "shocking". En dit gevoel werd in de dagen daarop volgend, eigenlijk alleen maar versterkt en het extreme verschil tussen arm en rijk - bevestigd. We komen er na een dag of twee ook achter, dat we in een heel arme buurt zitten. Desondanks zijn de extremen 'all over town' terug te vinden. Behoorlijk confronterend!
De tweede dag hebben we een wandeling gemaakt door de drukke stad en hebben we deze een beetje verkend. Er komen ontzettend veel indrukken op ons af! Het is één kakofonie aan geluid... Brommers, scooters, (onbeschoft grote, luxe) auto's, clico's (fietstaxi's), tuk-tuks en tussen deze menigte door krioelt het van Cambodianen met karren vol kokosnoten, volledige-kraampjes-met-eten-op-schouders, etc. etc. Van alle kanten wordt naar ons geroepen: "hello hello mister/madame,tuk-tuk... moto... OK?... Killing Fields?... Shooting range?... Royal Palace?... Where you go for today, sir?...Madame?..." Wij lachen telkens en zeggen vriendelijk: "No, thank you." De mensen zijn dan ook over het algemeen vriendelijk terug en in de meeste gevallen alles behalve opdringerig. Dat scheelt! Hoewel,...we werden er af en toe gek van... Dat we bij ons zelf soms zoiets hadden van binnen als: "LEAVE US ALONE FOR A MINUTE, WILL YA?!" Maar we hebben ons keurig weten in te houden... ;-)
Het duurt dan ook even voordat we gewend zijn aan de do's & don'ts hier in Phnom Penh en 'the way things roll around here'... Toen we één en ander in de smiezen kregen begonnen we tegen onze verwachting in, steeds meer van de 'dizzling city' te genieten... De stad heeft een extreem karakter met onvoorstelbare verschillen en in elkaar vervlochten straatarme dan weer 'pockets filled families' en het raakt ons met een directe - 'in your face!' - rechtse... Phnom Penh kent duidelijk mooie en een minder mooie kant. Eén kant van de stad is vol gebouwd met grote luxe gebouwen, bedrijven, dure hotels en restaurants. Dit is de kern van de 'moving forward' stad. Hier wonen, werken en leven over het algemeen de rijkere mensen die zich hier een appartement kunnen veroorloven en strak-in-pak-met-laptop-onder-de-arm, gesjeest door de straten lopen. Rondom die stadskern wonen mensen die het minder breed hebben, maar ook héél arme mensen. Als je door de binnenstad loopt kom je overal mensen tegen die bedelen. Ook veel kinderen die je iets proberen te verkopen: boeken, armbandjes. Als je naar de mensen kijkt valt het op dat de meeste mensen jong zijn. Je ziet niet zo heel veel oude mensen. Het blijkt na het lezen van wat achtergrondinformatie dan ook dat er in Cambodia sprake is van een enorme disbalans qua leeftijd van de bevolking. Maar liefst 40% van de Cambodiaanse bevolking is jonger dan 16 jaar...
Nadat we enigszins gesettled en bijgekomen zijn van ons avontuur de afgelopen dagen, voelen we onszelf landen en krijgen weer de energie om wat 'highlights' te gaan bezoeken... :-D We besluiten om de derde dag een bezoek te gaan brengen aan twee heftige, deprimerende plekken - volgens velen 'must see to understand Cambodia' - namelijk, de Killing Fields of Choeung Ek en Tuol Sleng Museum...
Eerst hebben we Tuol Sleng Museum bezocht en dit deed ons rillen... Het betreft een voormalig schoolgebouw ( 'high school' ) welke het regime van de Khmer Rouge in de periode van 1975 - 1978 in gebruik nam, verbouwde en gebruikte als gevangenis, genaamd: S-21. Security Prison 21. Het roept bij ons vergelijkingen op aan de wijze waarop de Nazi's te werk gingen onder leiding van Hitler. Des te meer grijpen de gevangenissen, stilzwijgende stoffige, metalen bedden en duizenden portretfoto's van de (onschuldige) slachtoffers, ons aan - door het feit dat deze genocide zo relatief kort geleden heeft plaatsgevonden... Verschrikkelijke beelden en teksten die we resp. zien en lezen, zorgen voor een brok in onze keel...
Een logisch vervolg van onze duik in de verschrikkelijke genocide-geschiedenis van de Khmer Rouge in Cambodia, is een bezoek aan de Killing Fields. Een slordige 10 km buiten de stad, waar de gemartelde en uitgehoorde mensen - van baby tot opa - vanuit de Security Prison 21 in het geheim, dagelijks naar werden afgevoerd onder het mom naar een beter onderkomen te gaan - maar in werkelijkheid elke levende ziel vrijwel direct na aankomst ter plaatse, op gruwelijke wijze is vermoord. Er staat een 30-meter hoge toren, dat meer dan 8000 doodskoppen tentoonsteld van en ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het Khmer Rouge-regime. Per juli van het afgelopen jaar is één van de belangrijkste kopstukken die verantwoordelijk is voor deze gruweldaden, veroordeeld met 35 jaar gevangenisstraf...
Na deze heftige dag waren we kapot. Dat hakt er wel effe in!!! Iedereen die ons heeft gezegd dit te moeten zien om ook maar een beetje te begrijpen van Cambodia, had uiteraard... volkomen gelijk... Heftig!!!
De volgende dag hebben we het National Museum bezocht. Leuk, veel borststukken en Shiva's. Na een uurtje hadden we het wel gezien, niet onaardig maar het maakte niet zo heel veel indruk op ons. (misschien ook niet gek na zo'n dag als gisteren...) Vervolgens hebben we voet gezet richting de laatste 'highlight' van Phnom Penh op ons lijstje, Royal Palace. Een bezoek aan de Silver Pagoda schijnt zeer de moeite waard te zijn! Echter,... we komen niet binnen omdat Vanessa een grote sjaal draagt die haar schouders bedekt ("We waren toch goed voorbereidt...???") en dit niet mag. Er rest ons na verbazing hoe anderen wél binnenkomen - stukken minder gecensureerd - nog één optie: een XXXL-shirt aldaar te kopen voor een paar dollar. Hetgeen ons plezier dusdanig bederft, dat we maar besluiten om (in elk geval voor nu) het Royal Palace te skippen...
We hebben wel nog een bezoek gebracht aan "Friends". Dit is een initiatief dat Cambodiaanse straatkinderen een kans biedt en traint in o.a. gastvrijheid, door middel van een soort werkplek-stage in het restaurant.
Ze hebben ook een winkel waar allerlei zelf gemaakte artikelen verkocht worden. Helemaal naar onze smaak :).
We kopen hier het een en ander en steunen op deze wijze toch de straatkinderen. Wij vinden dat een betere manier dan de kinderen die op straat zwerven iets te geven. Daarna hebben we nog een koude verse lemon yuice gedronken in het "friends-restaurant".
Het is tijd voor Oost-Cambodia.
Maandagochtend 10 januari vertrekken we rond 7:30 uur vanuit Phnom Penh, per bus richting Mondulkiri Province. Bestemming: Sen Monorom. De reis verloopt voorspoedig en de weg is tegen alle verwachtingen in: recht, glad en met weinig turbulentie. Hoera! Dat was wel zo fijn... Tegen een uur of twee in de middag maken we een stop in het trieste Snuol - bezaait met plastic en eerder een vuilnisbelt dan een dorp. Waarvan we in eerste instantie nog dachten dat we een korte stop maakten, duurde de pauze op den duur toch wel erg lang... Hmmm... Het is hier ook de gewoonste zaak van de wereld dat je als toerist niet wordt geïnformeerd in geval er iets aan de hand is waardoor één en ander wat anders loopt, zoals ook nu. Uiteindelijk blijkt na enig speurwerk en observatie door onszelf, dat de bus het heeft begeven. "Nee hè, niet hier!" :-( We drinken wat en lezen wat, onder afdak in de schaduw... En dan: "Woohooo!!!", horen we de locals roepen. Daar komt een andere bus, bagage overladen en gaan met die banaan! Opgelucht en kapot van de warmte, vervolgen we onze reis - gelukkig toch vandaag nog - naar Sen Monorom. We komen hier tegen een uur of 19.00 uur aan en charteren gelijk een guesthouse. Eten een hapje, zijn doodmoe en vallen al snel in slaap zodra we ons bed raken...
Sen Monorom
11/01/2011 & 12/01/2011:
Sportief op de mountainbike hebben we menig zanderig 'dirt road' getrotseerd. Het zweet gutste over ons lichaam en Mondulkiri is nou niet bepaald vlak, dus het was soms aangenaam naar de berg naar beneden af zoeffffen maar ook flink klimmen om berg op te komen! Dit keer maar even geen moto-bike dus, nee... een mountain-bike :-D Het was zwaar en aan het einde van de dag waren we moe, maar... voldaan! :-D Een bezoekje aan de Sen Monorom Waterfall en de eindbestemming met prachtig uitzicht over de bossen - maakten het mountainbike-avontuur, zeer de moeite waard!
Uitgeput, hebben we heerlijk gehangen en nagenoten bij de Nature Lodge. Hier liepen alle dieren rondom de huisjes los... kippen, honden, paarden enz. SUPER! Een prachtige plek, waar we in alle rust hebben gedineerd... en het was heerlijk!!! :-D :-D :-D
Vandaag, woensdag 12 januari, zouden we een dagje met olifanten optrekken van het 'Elephant Valley Project', maar we zijn geswitcht van guesthouse en hebben dit dan ook een dagje opgeschoven... Dit staat dus voor morgen op het programma. Geen olifantje rijden dit keer, maar een eco-friendly dagje met voeren, wassen en wandelen door de jungle met deze olifanten. Zeer benieuwd. Zeer veel zin in! :-D
Daarna zijn we van plan onze reis te vervolgen naar Siem Raep en van daaruit de Temples of Angkor te gaan bewonderen. Vervolgens staat óf de Cambodiaanse kust met haar goudgele stranden op ons te wachten óf we maken de overstap naar Vietnam... Dat weten we nog niet... ;-)
Nieuwe foto's zullen snel weer volgen. En verder:
We houden jullie op de hoogte!!! ;-)
Groetjes en liefs,
Jos & Vanessa
zondag 9 januari 2011
Nieuwe foto's online... !!!
Phnom-Penh, Cambodia
Ja ja, dat wordt weer smullen!!! :-D
Een heleboel nieuwe foto's online in ons fotoboek... :-) :-) :-)
(en ik kwam er achter dat volgens mij tot nu toe alleen de Thailand-foto's toegankelijk waren... heb die van Laos en Cambodia nu in elk geval vrijgegeven, hoop dus dat jullie ze kunnen bewonderen!!!)
>>> Links naar onze foto's >>>
THAILAND:
Foto's
LAOS:
Foto's
CAMBODIA:
Foto's
Enjoy!!! :-D
Liefs,
Jos & Vanessa
Ja ja, dat wordt weer smullen!!! :-D
Een heleboel nieuwe foto's online in ons fotoboek... :-) :-) :-)
(en ik kwam er achter dat volgens mij tot nu toe alleen de Thailand-foto's toegankelijk waren... heb die van Laos en Cambodia nu in elk geval vrijgegeven, hoop dus dat jullie ze kunnen bewonderen!!!)
>>> Links naar onze foto's >>>
THAILAND:
Foto's
LAOS:
Foto's
CAMBODIA:
Foto's
Enjoy!!! :-D
Liefs,
Jos & Vanessa
donderdag 6 januari 2011
Culture-shocked in Phnom-Penh
Phnom-Penh, Cambodia
Hallo iedereen!!! :-D
Oké, waar waren we gebleven...
Ons laatste reisverslag is inmiddels weer een goede week geleden, maar we hebben niet stil gezeten en ons al zeker niet verveeld...
De afgelopen week zijn we doorgereisd verder het zuiden in van Laos, naar Si Phan Don (4000 Islands) en hebben gebivakeerd op de 'small' islands Don Det en Don Khon. Gisterochtend zijn we de grens overgegaan, hebben een 'zeer spannende' 24-uur doorgemaakt in Stung Treng (Noord-Cambodja) en zijn we 'noodgedwongen' vanochtend in alle vroegte (04:00 uur) vertrokken naar Phnom-Penh, de hoofdstad van Cambodja!
01/01/2011 - 02/01/2011:
De eerste twee nachten van 2011 hebben we vertoefd in een eco-lodge in de omgeving van een échte Lao Loum (Lowland Lao) -village en één van de meest bijzondere 'national protected area' van Laos: Xe Pian, waar veel bio-diversiteit is en bijzonder 'wild-life' een thuis heeft - zoals tijgers, olifanten, zwarte beren, Gibbon-monkeys, etc. We hebben op Nieuwjaarsdag een wandeling gemaakt door het arme dorpje Ban Khiet Ngong. Er wonen hier 945 mensen, 172 families en de regilie is hier: Buddhist/Animist. Alle families zijn boeren en leven voornamelijk van de rijst en wat visserij. Het grootste deel van de inwonders heeft voldoende eten, maar zo'n 40 families hebben chronisch voedseltekort. De eco-lodge waar wij verblijven (700 meter buiten dit dorpje) draagt een percentage van hun inkomsten af ter stimulering en ondersteuning van de zelfvoorziening van deze mensen. Ook organiseert de eco-lodge i.s.m. de families allerlei activiteiten, waaronder olifantentrips, trekkings en 'home-stays'. Interessant ook om te weten is dat "Medicins sans Frontiers" (Artsen zonder Grenzen) in dit district een 'health-project' heeft gehad... Ongelooflijk, als we tijdens onze wandeling met eigen ogen aanschouwen onder welke omstandigheden de mensen hier, op hun manier, leven. Niet voor te stellen... We voelen ons soms zelfs wat bezwaard alleen al hier als wildvreemden rond te lopen. Ons bezoek wordt echter vooral gewaardeerd, voor ons idee - want we worden regelmatig vriendelijk toegelachen en begroet. Vooral de kinderen zwaaien en lachen naar ons :-D Lief! Wat een schatjes...
Een bijzondere en bizarre start van het nieuwe jaar.
De volgende dag vertrekken we in de ochtend in volgeladen 'bus' naar de '4000 Islands'. Vanessa zit wat ongemakkelijk met één bil achter in de bus op een bankje en Jos zit 'buiten de bus' op een paar zakken met fruit op het opstapje - hou je vast! :-D Dit was uiteindelijk best goed vol te houden en best wel lachen!
02/01/2011 - 05/01/2011:
Vol verwachting klopt ons hart!
Volgens velen is het prachtig en genieten bij de '4000 Islands'... We kiezen ervoor om naar het eilandje Don Det te gaan en daar een plekkie te zoeken om wat te 'chillen'. Onze eerste indrukken overtreffen onze verwachtingen; we vinden het geweldig hier! En vinden een goedkoop (en smerig...) bungalowtje aan het water. De bar bij ons bungalowtje heeft een bijzondere menu-kaart, want voor $1 extra maken ze je bestelling 'Happy'... Bij navraag klopt ons voorgevoel: het extra ingrediënt betreft 'ganja', oftewel marihuana. Haha...
De tweede dag besluiten we een fiets te huren en het eilandje verderop te verkennen, genaamd Don Khon. We slaan steil achterover als we hier aankomen en dit ons nog veel meer aanspreekt! We vinden Don Det in eens een stuk minder aantrekkelijk, haha... Don Khon lijkt haast onaangetast door toeristen, de Lao leven hier hun 'easy-going lifestyle' en vinden hier voor de volgende dag een betaalbare bungalow aan het water. Dit keer een heel stuk schoner en met een 'private bathroom'... :-D Wij blij!
Terwijl we het eilandje per fiets nog wat verder verkennen op zoek naar een waterval, komen we uiteindelijk terecht bij 'long beach' waar we wat drinken en besluiten een boottochtje te maken naar het open water met de met uitsterven bedreigde Irrawady Dolphins. Het boottochtje opzich zorgt voor mooie vergezichten en de frisse wind zorgt voor wat verkoeling met zo'n 35-40 graden celcius! Lekkerrr... we hadden er niet op gehoopt, maar het overkwam ons wel. Vanaf een rotsblok in het water (tussen Laos en Cambodja) zagen we - na een minuut of twintig stilzitten - vanuit de verte, de Irrawady dolphins tevoorschijn komen... Wooooooow!!! :-D :-D Het was een groepje van zo'n 7 dolfijnen en ze kwamen zelfs nog even aardig dichtbij, waardoor we ze op zo'n 15 meter afstand goed konden bewonderen... Wat een mazzel!!!
05/01/2011 - 06/01/2011:
Al een paar dagen zaten we te hoofdrekenen en maakten we ons al wat zorgen of we wel voldoende geld zouden hebben om in Cambodja te komen en daar vervolgens pas weer geld op te kunnen nemen bij de bank. Te bizar, want Pakse was de laatste mogelijkheid in Laos voor ons om geld op te nemen - verder naar het zuiden waren geen banken en/of ATM's...
Volgens onze berekeningen zou het krap aan worden, maar het zou gaan lukken om onze reis over de grens te betalen en ons VISA voor Cambodja. Het bleek dat we inderdaad genoeg hadden en met nog een paar US-dollar op zak, kwamen we gistermiddag aan in Stung Treng (Noord-Cambodja). We waren bij de grens nog gerustgesteld dat we hier met onze MasterCard geld zouden kunnen opnemen: "MasterCard. No problem." Goed, dat is mooi! Maar niets was minder waar... Aangekomen in Stung Treng bleek na tevergeefse pogingen met onze bankpas en creditcard dat we dikke pech hadden. De bankmedewerkers konden het ook niet mooier maken en er restte ons eigenlijk nog maar één optie: Western Union, moneytransfer vanuit Nederland... Nu hadden we net de dag tevoren in een ander reisverslag gelezen dat mensen dit hadden geprobeerd, maar na vele pogingen ook dit niet bleek te lukken... Met dat idee en een paar dollar op zak, stonden we daar dan. En nu???
Ongelooflijk, maar waar - hebben we een deal weten te sluiten bij een gueshouse, waar we onze situatie uitlegden en ons een aanbod werd gedaan om $100 te 'lenen', de volgende ochtend in alle vroegte met mini-bus (door hen geregeld) naar de hoofdstad Phnom-Penh te rijden, daar geld op te nemen en met rente aan de chauffeur (een bekende van het guesthouse) terug te betalen... Pfff... We hielden ons hart vast en toen we vanochtend eenmaal in Phnom-Penh aankwamen en de deal afrondde waren we heeeel erg blij! En opgelucht!!! We konden pinnen... :-D :-D Wij blij, zij blij...
Nadat we een guesthouse in het 'storming' Phnom-Penh hadden gevonden, gelijk maar even een 'siësta' gehouden... Daar waren we hard aan toe. De ene 'shock' overleefd, moeten we nu nog gaan wennen en bijkomen van de 'culture shock' hier in het extreem arme (in contrast met soms zeer rijke), Cambodja...
Liefs en tot snel weer,
Jos en Vanessa
Hallo iedereen!!! :-D
Oké, waar waren we gebleven...
Ons laatste reisverslag is inmiddels weer een goede week geleden, maar we hebben niet stil gezeten en ons al zeker niet verveeld...
De afgelopen week zijn we doorgereisd verder het zuiden in van Laos, naar Si Phan Don (4000 Islands) en hebben gebivakeerd op de 'small' islands Don Det en Don Khon. Gisterochtend zijn we de grens overgegaan, hebben een 'zeer spannende' 24-uur doorgemaakt in Stung Treng (Noord-Cambodja) en zijn we 'noodgedwongen' vanochtend in alle vroegte (04:00 uur) vertrokken naar Phnom-Penh, de hoofdstad van Cambodja!
01/01/2011 - 02/01/2011:
De eerste twee nachten van 2011 hebben we vertoefd in een eco-lodge in de omgeving van een échte Lao Loum (Lowland Lao) -village en één van de meest bijzondere 'national protected area' van Laos: Xe Pian, waar veel bio-diversiteit is en bijzonder 'wild-life' een thuis heeft - zoals tijgers, olifanten, zwarte beren, Gibbon-monkeys, etc. We hebben op Nieuwjaarsdag een wandeling gemaakt door het arme dorpje Ban Khiet Ngong. Er wonen hier 945 mensen, 172 families en de regilie is hier: Buddhist/Animist. Alle families zijn boeren en leven voornamelijk van de rijst en wat visserij. Het grootste deel van de inwonders heeft voldoende eten, maar zo'n 40 families hebben chronisch voedseltekort. De eco-lodge waar wij verblijven (700 meter buiten dit dorpje) draagt een percentage van hun inkomsten af ter stimulering en ondersteuning van de zelfvoorziening van deze mensen. Ook organiseert de eco-lodge i.s.m. de families allerlei activiteiten, waaronder olifantentrips, trekkings en 'home-stays'. Interessant ook om te weten is dat "Medicins sans Frontiers" (Artsen zonder Grenzen) in dit district een 'health-project' heeft gehad... Ongelooflijk, als we tijdens onze wandeling met eigen ogen aanschouwen onder welke omstandigheden de mensen hier, op hun manier, leven. Niet voor te stellen... We voelen ons soms zelfs wat bezwaard alleen al hier als wildvreemden rond te lopen. Ons bezoek wordt echter vooral gewaardeerd, voor ons idee - want we worden regelmatig vriendelijk toegelachen en begroet. Vooral de kinderen zwaaien en lachen naar ons :-D Lief! Wat een schatjes...
Een bijzondere en bizarre start van het nieuwe jaar.
De volgende dag vertrekken we in de ochtend in volgeladen 'bus' naar de '4000 Islands'. Vanessa zit wat ongemakkelijk met één bil achter in de bus op een bankje en Jos zit 'buiten de bus' op een paar zakken met fruit op het opstapje - hou je vast! :-D Dit was uiteindelijk best goed vol te houden en best wel lachen!
02/01/2011 - 05/01/2011:
Vol verwachting klopt ons hart!
Volgens velen is het prachtig en genieten bij de '4000 Islands'... We kiezen ervoor om naar het eilandje Don Det te gaan en daar een plekkie te zoeken om wat te 'chillen'. Onze eerste indrukken overtreffen onze verwachtingen; we vinden het geweldig hier! En vinden een goedkoop (en smerig...) bungalowtje aan het water. De bar bij ons bungalowtje heeft een bijzondere menu-kaart, want voor $1 extra maken ze je bestelling 'Happy'... Bij navraag klopt ons voorgevoel: het extra ingrediënt betreft 'ganja', oftewel marihuana. Haha...
De tweede dag besluiten we een fiets te huren en het eilandje verderop te verkennen, genaamd Don Khon. We slaan steil achterover als we hier aankomen en dit ons nog veel meer aanspreekt! We vinden Don Det in eens een stuk minder aantrekkelijk, haha... Don Khon lijkt haast onaangetast door toeristen, de Lao leven hier hun 'easy-going lifestyle' en vinden hier voor de volgende dag een betaalbare bungalow aan het water. Dit keer een heel stuk schoner en met een 'private bathroom'... :-D Wij blij!
Terwijl we het eilandje per fiets nog wat verder verkennen op zoek naar een waterval, komen we uiteindelijk terecht bij 'long beach' waar we wat drinken en besluiten een boottochtje te maken naar het open water met de met uitsterven bedreigde Irrawady Dolphins. Het boottochtje opzich zorgt voor mooie vergezichten en de frisse wind zorgt voor wat verkoeling met zo'n 35-40 graden celcius! Lekkerrr... we hadden er niet op gehoopt, maar het overkwam ons wel. Vanaf een rotsblok in het water (tussen Laos en Cambodja) zagen we - na een minuut of twintig stilzitten - vanuit de verte, de Irrawady dolphins tevoorschijn komen... Wooooooow!!! :-D :-D Het was een groepje van zo'n 7 dolfijnen en ze kwamen zelfs nog even aardig dichtbij, waardoor we ze op zo'n 15 meter afstand goed konden bewonderen... Wat een mazzel!!!
05/01/2011 - 06/01/2011:
Al een paar dagen zaten we te hoofdrekenen en maakten we ons al wat zorgen of we wel voldoende geld zouden hebben om in Cambodja te komen en daar vervolgens pas weer geld op te kunnen nemen bij de bank. Te bizar, want Pakse was de laatste mogelijkheid in Laos voor ons om geld op te nemen - verder naar het zuiden waren geen banken en/of ATM's...
Volgens onze berekeningen zou het krap aan worden, maar het zou gaan lukken om onze reis over de grens te betalen en ons VISA voor Cambodja. Het bleek dat we inderdaad genoeg hadden en met nog een paar US-dollar op zak, kwamen we gistermiddag aan in Stung Treng (Noord-Cambodja). We waren bij de grens nog gerustgesteld dat we hier met onze MasterCard geld zouden kunnen opnemen: "MasterCard. No problem." Goed, dat is mooi! Maar niets was minder waar... Aangekomen in Stung Treng bleek na tevergeefse pogingen met onze bankpas en creditcard dat we dikke pech hadden. De bankmedewerkers konden het ook niet mooier maken en er restte ons eigenlijk nog maar één optie: Western Union, moneytransfer vanuit Nederland... Nu hadden we net de dag tevoren in een ander reisverslag gelezen dat mensen dit hadden geprobeerd, maar na vele pogingen ook dit niet bleek te lukken... Met dat idee en een paar dollar op zak, stonden we daar dan. En nu???
Ongelooflijk, maar waar - hebben we een deal weten te sluiten bij een gueshouse, waar we onze situatie uitlegden en ons een aanbod werd gedaan om $100 te 'lenen', de volgende ochtend in alle vroegte met mini-bus (door hen geregeld) naar de hoofdstad Phnom-Penh te rijden, daar geld op te nemen en met rente aan de chauffeur (een bekende van het guesthouse) terug te betalen... Pfff... We hielden ons hart vast en toen we vanochtend eenmaal in Phnom-Penh aankwamen en de deal afrondde waren we heeeel erg blij! En opgelucht!!! We konden pinnen... :-D :-D Wij blij, zij blij...
Nadat we een guesthouse in het 'storming' Phnom-Penh hadden gevonden, gelijk maar even een 'siësta' gehouden... Daar waren we hard aan toe. De ene 'shock' overleefd, moeten we nu nog gaan wennen en bijkomen van de 'culture shock' hier in het extreem arme (in contrast met soms zeer rijke), Cambodja...
Liefs en tot snel weer,
Jos en Vanessa
Abonneren op:
Posts (Atom)