Bangkok it feels like home...

15 t/m 17 januari

We komen in de nacht in Bangkok aan en nemen hier samen met twee andere reizigers een taxi naar Koh San Road (backpackers gebied). We verblijven hier weer in ons oude vertrouwde guesthouse Baan Sabai. We zijn hier al 2 keer eerder geweest en het is net alsof we niet weg zijn geweest. Alles is nog hetzelfde. Het is wel even een fijne tussenstop. Niet perse de Koh San Road, maar Bangkok op zich. De vriendelijke Thai die je tegemoet lacht, het lekkere eten en o wat is het hier opeens schoon!
We willen hier ons Visa voor Myanmar regelen en dan onze vlucht naar Myanmar boeken. Dat kost ons twee dagen. De dag van aankomst zijn we te laat uit bed om ons Visa te regelen omdat we in de ochtend pas aangekomen zijn. We genieten dus van het heerlijke Thaise eten en van heerlijke massages :) De volgende dag gaan we met de boot naar het deel van Bangkok waar we ons Visa moeten regelen. Vanessa voelt zich zo lekker in Bangkok dat Jos bang is dat ze hier wil blijven :) Het visa regelen valt ons reuze mee, we kunnen het al dezelfde dag ophalen. Dat betekent dat we meteen voor de volgende dag een vlucht naar Myanmar kunnen regelen :)
In de avond realiseren we ons dat we vergeten zijn nieuwe dollar biljetten te regelen, die we toch echt nodig hebben voor Myanmar! Oops. Ze nemen alleen nieuwe gladgestreken biljetten zonder scheurtjes of vouwen en ze moeten brandschoon zijn. We lopen ons de voeten onder het lijf uit om ze in de avond nog te regelen. Helaas zonder resultaat. We krijgen het langzaam benauwd, want je kunt niet pinnen in Myanmar. (later blijkt in Myanmar dat pinnen inmiddels wel mogelijk is met creditcard...)
We besluiten de volgende ochtend nog naar de bank te gaan. De volgende dag pakt Vanessa dus de spullen in en gaat Jos naar de bank. Hij komt na een tijd terug met dollars, mooie nieuwe dollars. Helaas alleen niet het bedrag dat we in gedachten hadden. We wilden namelijk om risico's te voorkomen een ruim budget meenemen. Helaas, we hebben het maximum voor die dag met 3 passen opgenomen, onze vierde pas doet het helaas niet en we vervloeken de ING :( Even balen we behoorlijk en kijken we nog voor andere opties, uiteindelijk zit er niks anders op om het hiermee te doen. Onze vlucht gaat namelijk al over een paar uur. Dag....Bangkok... tot over 3 weken...

FROM ANDAMAN WITH LOVE

26 dec t/m 14 Jan.

2e kerstdag. Vandaag vliegen we naar de Andaman Islands :)
Port Blair baby!
Bij aankomst regent het een beetje het is warme tropische regen. We stappen in reen taxi met een heel relaxte chauffeur. Al heel snel krijgen we het gevoel dat het er hier wat relaxter en vriendelijker aan toe gaat dan onze India ervaring tot nu toe. Het guesthouse waar we naartoe willen zit helaas vol. Geen probleem, onze chauffeur weet wel een andere bestemming. Terwijl Vanessa een powernap doet gaat Jos op tickets proberen te regelen voor de boot. Port Blair is namelijk niet echt de plek om langer dan een dag te blijven. We zijn van plan om naar Neil Island te gaan, maar waarschijnlijk moeten we dan eerst de boot naar Havelock Island nemen.
Jos komt teleurgesteld terug zonder tickets voor de boot. Lang in de rij gestaan en op het moment dat hij aan de beurt was werd het loket gesloten. Morgenvroeg dus een nieuwe poging.
De volgende ochtend staan we al om 5.30 uur bij het loket om een kaartje te bemachtigen. We zijn een van de eersten (wij blij), later blijkt echter dat het niets uit maakt hoe laat je er bent. Als de deur open gaat vliegt iedereen naar binnen. Kaartjes worden 'onder de tafel' verkocht. Wij blanke schaapjes maken geen kans. We kunnen alleen beteuterd toekijken, want boos worden helpt echt niet. We proberen nog een mannetje te regelen om kaartjes voor ons te bemachtigen, maar ook dit wil niet lukken.
Er is nog een andere rij waar mensen uren staan te wachten. Het lijkt erop dat mensen er zelfs hebben geslapen... We merken wel dat het bij de meeste mensen, om de minder bedeelde Indiërs gaat. Als we ook hier in de rij aansluiten, komt een modern Indisch gezin naar ons toe (touristen) om te zeggen dat we onze kaartjes beter ergens anders kunnen regelen. Ze geven ons goed advies. Met wat geluk en hulp van een aardige buschauffeur -met goed karma- begint het balletje dan eindelijk te rollen en kunnen we al mee op de boot van 9.00 uur :) Weliswaar een duurdere, toeristenboot - maar we zijn zó blij dat we vandaag nog verder kunnen. Smiley faces! :))
Ons plan was om zo snel mogelijk door te reizen naar Neil Island, maar als we gesloopt van een korte nacht en intensieve ochtend, op Havelock Island arriveren besluiten we al snel anders. We worden geholpen door een local bij het regelen van onze boottickets naar Neil de volgende dag en overnachten op Havelock. De local brengt ons per tuc-tuc naar Dreamland Resort op een steenworp afstand van Beach no. 7... Een oogstrelend mooi strand, dat twee jaar geleden nog uitgeroepen is tot #1 Beach of Asia,...en daar kunnen we ons best wat bij voorstellen! Wow!!!
De volgende dag genieten we in de ochtend nog een paar uur van het heerlijke en prachtige strand, waarna we rond het middaguur op doorreis gaan naar Neil Island, yiehaa!
Een zonnig boottochtje naar Neil, brengt ons op het eiland direct in contact met Harish. De eigenaar van ons resort voor de komende dagen, Break Water. Op aanraden van Ben en Mirko, de twee jonge Duitsers die we in Varanasi leerden kennen en ons vertelden over hun fantastische tijd op de Andamans.
We voelen gelijk een warm welkom bij Harish en als we bij zijn resort aankomen, worden we ook nog eens erg blij van de ligging en accommodatie.
Het is goed toeven Neil :) Hoewel de stranden in eerste instantie tegen vallen, bevalt ons de relaxte easy-going way-of-life... We love Break Water en Harish!
Het is een klein eiland en de afstanden zijn dan ook relatief kort. Het kost wat moeite, maar na een dag weten we ten minste één fiets te huren. Het is te voet te doen, maar beter per fiets en scooter. Van Harish lenen we een scooter voor een dag.
Jos droomt er al jaren over om op reis een duikcursus te doen. Gezien de ideale omstandigheden en schitterende verhalen rondom Neil Island, wordt het dan deze reis toch echt tijd om daad bij het woord te voegen. Ook Vanessa gaat de uitdaging niet uit de weg en we besluiten na te hebben geïnformeerd bij beide duikscholen op het eiland, om samen een Discover Scuba Dive te doen.
Op oudejaarsdag is het zover. Om 9.00 uur hebben we afgesproken met onze duikleraar bij de haven. Er gaat nog een andere jongen mee. Na enige theoretische uitleg gaan we de boot op. We kijken er met spanning naar uit. Er wordt ons veel informatie gegeven... Onthouden we dat wel allemaal!? Onze duikleraar stelt ons gerust, we hoeven niet alles meteen te onthouden... Alles komt goed :) De jongen die samen met ons de Discover Dive gaat doen is poepzenuwachtig. Wij hebben tot nog toe vooral gezonde spanning. Opeens zegt Vanessa tegen Jos dat ze zich niet goed voelt en van de boot af wil.. Omdat Jos denkt dat Vanessa de zenuwen van de jongen heeft overgenomen stelt hij haar eerst gerust. Vanessa blijft er echter bij en zegt dat hij snel tegen de leraar moet zeggen dat het niet goed gaat. Helaas is Vanessa ontzettend zeeziek geworden. Het is die dag niet het beste weer en we zitten met een vrij kleine boot op een onrustige zee met grote golven.
Gelukkig pikt de bemanning het snel op en brengt Vanessa met een rotvaart aan land. Terwijl Vanessa op de pier rustig bij komt en de misselijkheid langzaam afneemt, neemt Jos zijn eerste duik.
Als de duik er op zit en de boot weer aan land wordt gelegd, stapt Jos met een grote smile op zijn gezicht richting kant - waar Vanessa op hem staat te wachten. Wow, wat was dat gaaf!, is Jos' reactie. Hij praat honderduit tegen Vanessa over hoe vet het was onder water :)) Hoewel het in eerste instantie best wel even wennen was om onder water te gaan en te blijven ademen door mijn mond, lukte het na een aantal basisoefeningen tijdens een tweede duik - waarbij we direct de diepte in gingen om koraal en vissen te spotten - wonderbaarlijk goed om een ontspannen ademhaling te regelen en me op mijn gemak te voelen. Ik was verkocht! Jos besluit de open water PADI te gaan doen.
In de avond vieren we oud en nieuw, samen met de andere gasten die bij Break Water verblijven. Het wordt een geslaagde avond met lekker eten, kampvuur en zelfs een beetje dans. De sfeer zit er goed in, mede dankzij onze gastheer. De daarop volgende dagen brengt Jos door met duiken en theorie leren en Vanessa met lezen in de hangmat en aan het strand. Vanessa heeft na haar nare ervaring op de boot besloten het duiken even uit te stellen, gezien ze zich de volgende dag nog steeds niet de oude voelde. In de avond gaan we samen naar Tabla-les, dit is een typisch indisch percussie instrument. Het is moeilijk want je bespeeld het met je vingers, maar erg leuk om te doen. jos heeft het natuurlijk vrij snel al aardig onder de knie :) We voelen ons heerlijk op Neil. We genieten van het weer, vriendelijke mensen, lekker eten en het strand. Als Jos zijn duikcursus heeft behaald na nog een paar geweldige ervaringen onder water, besluiten we toch om nog voor een week terug te gaan naar Havelock Island. Vooral voor beach nr. 7. We nemen met pijn in ons hart afscheid van onze lieve gastheer Harish en zijn familie voor wie niets onmogelijk was en alles voor zijn gasten regelt.
De aankomst op Havelock is dan ook even wennen omdat onze gastheer daar onaardig is in vergelijking met Harish. We genieten hier vooral nog 7 dagen van beach nr. 7, relaxen in de hangmat, eten, een vreselijke tropische regen en verschillende tourtjes op de scooter.
Ook hier maakt Jos nog een duik. Samen met een groep ervaren duikers gaat hij voor de 30 meter. Het is de moeite waard, hij ziet een geweldige onderwaterwereld die werkelijk onvergetelijk is.
We love Andaman, ooit willen we nog eens terug naar Neil Island om nog eens een bezoekje te brengen aan Harish :)
Op 13 januari gaan we terug naar Port Blair en op 14 januari vliegen we terug naar Kalkutta, om vervolgens vanuit Kalkutta in de avond naar Bangkok te vliegen.

India!

20 t/m 25 dec.

Vandaag vertrekken we vroeg in de ochtend vanuit Lumbini en rond het middaguur steken we de grens over, van Nepal naar India.
Na de formaliteiten van het 'uit- en inchecken', vervolgen we onze reis per bus richting Ghorakpur. Tegen de avond komen we aan, in dit ongelooflijk smerige, hectische en onvriendelijke stadje. Het lijkt wel of we gediscrimineerd worden, als we de hotels afgaan wordt ons herhaaldelijk gezegd 'no room, full' - terwijl we toch echt de indruk hebben dat dit wel mee valt. Zodra we echter bij een bepaald 'hotel' wél een kamer mogen checken, wordt al snel duidelijk dat we hier geen moment langer willen blijven... Zó smerig!!!
Nadat we contact hebben gelegd met enkele andere backpackers genaamd Júlia, Pau (uit Barcelona! Not Spain!) en Gunther (uit België), besluiten we tickets te kopen op het treinstation en vanavond nog te vertrekken per trein naar Varanasi - ook al zijn we gesloopt, voelen we ons beroerd van een hele dag reizen met de bus en verlangen we naar een bed.
Op het treinstation is het erg druk. Door de hele stationshal zitten of liggen mensen op de grond, wachtend op hun trein. We moeten wel even wennen aan de drukte en alle geuren die het met zich meebrengt. Want er schijnen overal "openbare toiletten" te zijn. Om een kaartje te bemachtigen gaat Vanessa in de vrouwen-rij staan. Ja... Ze hebben mannen en vrouwen rijen. Het is nogal een uitdaging om een kaartje te bemachtigen. De vrouwen in de rij duwen elkaar en hun mannen bemoeien zich er ook nog eens mee. Vanessa moet al haar kracht gebruiken om te blijven staan.
Uiteindelijk hebben we treinkaartjes bemachtigd. Als we onze treinkaartjes vergelijken met de treinkaartjes van de andere backpackers blijken we toch echt andere kaartjes te hebben. Shit... waren we zo blij met onze kaartjes... blijken het kaartjes te zijn voor de normal Class. Nog weten we niet wat ons te wachten staat. We hebben echter een vermoeden dat we geen sleeper ticket hebben wat we eigenlijk wilden. Zo gauw de trein komt nemen we tijdelijk afscheid van onze medereizigers... wij moeten namelijk naar een andere Coupe. Als we eindelijk weten waar onze plek is schrikken we best wel. We staan voor een meer dan overvolle coupe waar mensen dicht op elkaar zitten in het donker. Het is er warm en de geur is niet te harden. We doen een poging om tussen deze drukkende menigte in te gaan zitten. Al heel gauw zijn we erover uit... Dat we dit niet een van onze reiservaringen laten worden. We zien het niet zitten om op deze manier 10 uur te reizen. Dus we vluchten de trein uit. Als we ons omdraaien zijn we het er over eens dat de aanblik van het treinstel overeenkomsten heeft met de films die we kennen van de tweede Wereldoorlog, op weg naar een concentratiekamp. We hebben geen tijd om bij te komen van deze ervaring. We willen namelijk heel graag met deze trein mee, maar dan in de sleeper-class. Klinkt nu alsof dat zo'n luxe is... haha. Niet te veel bij voorstellen, want ook hier ruikt het niet naar bloemetjes en is het behoorlijk vies.... Maar we hebben ons eigen plekje! Met hulp van een aardige medereiziger en het betalen van wat extra geld mogen we hier blijven.

Aankomst in Varanasi, a.k.a. Benares.
We delen een taxi en gaan op zoek naar een geschikt guesthouse. Het G.h. waar Gunther op geattendeerd was, zat vol en dus gingen we af op hetgeen de taxi driver ons aan kon bieden: Singh Guest House.
Na onze ervaring in Gorakpur zijn we een beetje huiverig over hoe hier ons nachtelijk vertrek zal uitzien. Uiteindelijk zijn we blij als we een mooie en rustige tuin in lopen waar het goed vertoeven is. Als ook de kamers ook nog eens voor Indische begrippen erg schoon zijn, zijn we helemaal happy. Helaas zijn de gastheren van het gasthouse niet zo vriendelijk, maar dat nemen we voor lief. We verkennen samen met Júlia, Pau en Günter de stad. We beginnen langs de rivier de Ganges. Dat is best wel indrukwekkend. Aangezien de mensen in deze rivier hun was doen, zich wassen, hun tanden poetsen en vijf meter verder vinden crematies plaats. Overleden mensen worden bedekt met bloemen, verbrand en daarna te water gelaten.
Na deze bizarre belevenis lopen we door de Gats, de smalle straatjes door de stad. Waar je het ene moment omringd wordt door heerlijke bloemen en wierook geuren en het andere moment door een sterke urinelucht. Het is er druk met allerlei kleurige winkeltjes, die de meest kitsche prullaria verkopen. Voor alle zintuigen blijkt deze stad een feestje te zijn. We gaan onze hongerige magen vullen bij een bakkerij waar ze niet alleen broodjes hebben, maar de meest uiteenlopende gerechten.
De eerste dag in Benares: een overkill aan indrukken!
De tweede dag zijn we echter al aardig gewend aan alle indrukken en voelen we ons aardig op ons gemak. We brengen gezellig nog tijd door met de andere reizigers. De derde dag maken we foto's en kunnen we in de avond nog gezellig het avond festival bijwonen.

Kerst...
Kerst brengen wij dit jaar door op het station en in de trein.... Ja, heel speciale kerst dit jaar. Eerst heeft onze trein 8 uur vertraging. Dus gaan me maar uit verveling wat eten bij de Mac Donalds... Weer eens wat anders na alle curry's. In de avond hangen, zitten, liggen we met alle medereizigers op het station. Wachten op onze trein. Best een belevenis. Er is geen zitplek meer dus dan maar met een matje op de grond. Tussen een groep Indische vrouwen die de gekste lichaamsgeluiden laten horen. Af en toe komt er nog een rat op bezoek, niemand kijkt er van op. Het is uitzonderlijk koud dus hebben we twee broeken aan en de sokken over de broek en zijn we maar in onze slaapzak gaan liggen. We zijn erg blij als eindelijk onze trein er is.. Daar gaan we dan, 14 uur in de trein. Weer een mooie belevenis!
Na de lange treinreis komen we aan in Kalkutta. Helaas is Vanessa onderweg haar stem verloren. Jos vond het niet zo heel erg... lekker rustig onderweg :) We verheugen ons op de volgende dag... Andaman here we come!

PARAGLIDEN IN POKHARA, LOVELY TANSEN EN DE GRENS OVER NAAR INDIA...

Van 16 t/m 19 dec.
Eerst een dagje uitrusten in Pokhara van onze trekking en dan....

Paragliden!
Vanochtend vroeg opgestaan om naar het hoogste punt in Pokhara te gaan, Sarangkot. Vanaf deze plek hebben we voor het eerst ge-paraglide...
Wow! Dat was gaaf zeg :)) Vanessa schijt vooraf zeven kleuren stront. Ze vraagt zich af waarom ze dit in godsnaam gaat doen. Uiteindelijk is het als ze een maal in de lucht hangt helemaal niet eng en is het alleen maar genieten. Jos die vooraf ervan overtuigd is dat een noodlesoepje het beste ontbijt is, is er achteraf over uit dat het toch niet de beste keuze was. We genieten nog de hele dag na van deze geweldige ervaring.

Time to move on!
Vandaag vertrekken we uit Pokhara. We gaan in zuidelijke richting, naar Tansen - Palpa.
Hier komen we tegen de avond aan. Zodra we er bijna zijn, ontmoeten we Rubin en zijn kameraad. Twee Nepalese toeristen. Rubin heeft in Nijmegen gestudeerd en kan aardig wat woordjes Nederlands, wat erg hilarisch is :))
Hij neemt ons in Tansen op sleeptouw en helpt ons aan een kamer. We zijn moe van de reis. We eten wat en gaan slapen. Morgen weer vroeg op om Tansen te gaan verkennen...

Het plan was eigenlijk om samen met Rubin en zijn kameraad naar een 'palace' te gaan, maar op één of andere manier hebben we elkaar in de ochtend mis gelopen. We besloten daarop om Tansen en omgeving te voet te verkennen.
Een mooi pittoresk bergdorp met schattige steegjes en huisjes.

Lumbini,
Vandaag vertrekken we naar Lumbini, 'the birthplace of the Buddha'.
Dit plaatsje ligt verder zuidelijk, tegen de grens met India aan.
We verheugen ons er op en zijn van plan een extra dag te spenderen om de 'monasteries' te bewonderen, voordat we India in gaan.
Eenmaal in Lumbini vallen het weer, de über-toeristische sfeer en de accomodaties echter dusdanig tegen, dat we besluiten de volgende morgen gelijk weer op doorreis te gaan...

India, here we come!