We zijn weer thuis...

Arnhem, Nederland

Na een goede vlucht van Bangkok naar Düsseldorf gisteren, snel door de 'security checks' op het vliegveld en toen de schuifdeuren open gingen... kregen we een warm welkom van onze lieve familie!!! :D

Weer terug in NL. Brrr... koud. Dat wordt wel weer even wennen.

Drie maanden weggeweest. En wat hebben we genoten!!!

Een onvergetelijke reis, waar we zeker weten nog heeel veeel van na gaan genieten... :D

Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes en het online mee-reizen met ons!!! :D

Tot gauw allemaal!!!

Daaaaag!!! :D

Liefs,

Jos & Vanessa

Yippie we zijn weer in Thailand!

Bangkok, Thailand

Sabaidee! :) :) :)

We hebben een prima vlucht gehad van Hanoi naar Bangkok!
In het vliegtuig zat alleen een iets lompere meneer (netjes uitgedrukt), die zijn stoel zonder op of om kijken plots hopla naar achteren zette... Jos kreeg hierdoor tot 2 keer toe rode wijn over zijn broek... :( Terwijl Jos foeterde en de vriendelijk lachende stewardess om vochtige doekjes vraagt, lijkt de bewuste man oost-indisch doof aan beide oren. Biedt zijn excuus niet eens aan. Grrr sommige mensen denken dat ze alleen op de wereld zijn. De tweede keer had Jos er genoeg van en leek hij even op de Hulk, hahaha...
Verder was het een heel luxe vlucht, waar we ieder onze eigen film konden kijken... Ja, dat is nogal luxe als je amper twee uur in het vliegtuig zit. Voor we het wisten waren we dan ook al weer geland.

In Bangkok werden we ontvangen door een warme deken... de lucht was om 3 uur s'nachts snikheet! Wel deed het ons erg goed om weer ontvangen te worden door de lachende Thai :)
Na wat uurtjes te hebben geslapen, net een ontbijtje genuttigd. We gaan nu nog lekker genieten voor we weer naar huis gaan..
Daar hebben we trouwens hier aangekomen echt geen zin meer in, willen nog wel een maandje blijven. :) Gek, terwijl we de laatste dagen in Vietnam uitkeken naar Nederland.

Tot heel snel alweer in het koude kikkerlandje :)

Zullen we eens lekker sportief doen???...

Cat Ba Island, Vietnam

...Ja, dat dachten we gisteren toen we besloten om te gaan kayakken en klimmen in Halong Bay.
We stonden dus vanmorgen vroeg op, om aan deze sportieve dag te beginnen :) In eerste instantie viel dat een beetje tegen, niet zo goed geslapen.
We gingen vanuit de boekingsoffice met een busje naar de boot. Op de boot hadden we de gelegenheid om even goed wakker te worden in de frisse lucht en wat mooie foto's te schieten van de karstgebergten. Heerlijk wat een uitzicht!

Onderweg pikten we bij de 'floating village' nog even wat kayaks op :) Toen was het zover, we mochten erin stappen. Onze gids was al een stukje vooruit gepeddeld.. dus wij erachter aan. Nu moesten we aan ons teamwork werken, links en rechts en links en rechts... nee Vanessa niet te snel :)
Het was best wel vermoeiend af en toe maar zooo mooi. Genieten van de mooie omgeving, stilte en dierengeluiden. We hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat onze broek zo nat zou worden... brrrr, dat was wel af en toe koud. We hadden nog wel twee broeken aan, bang om het koud te krijgen. Maar dat helpt niet echt tegen water ;) Goede les voor de volgende keer outdoor: waterdichte broek! :D

Onderweg kwamen we nog meer mensen tegen die lekker aan het kayakken waren. Tegen de middag gingen we weer terug naar de boot. Hier hebben we kunnen genieten van een heerlijke lunch. Jammer dat de boot erg schommelde en het eten daardoor ook ;)

Na de lunch gingen we met een kleiner bootje naar het strand om daar te beginnen met het klimmen. SPANNEND! Dat vonden we allebei wel. Mensen die al eens eerder hadden geklommen zetten de eerste stap. Jos was de volgende.. Ja en dat ging meteen prima! Hij had al gauw de smaak te pakken en was snel boven. Op naar de hogere! Daarna Vanessa, ze vond het wel erg spannend. En ja hoor vermoeiend was het ook. Vooral in het begin als je nog niet goed weet hoe je het best de kracht kunt verdelen. Het lukte al aardig en bij de tweede poging nog beter... poeh gehaald :) Met bibberende knieeen maar toch... Jos trots op zijn lief! :D We zijn er al gauw achter dat we dit thuis ook nog wel eens willen doen. Dan zal het alleen indoor moeten en zonder dit prachtige uitzicht, want we boffen wel... Oh wat is het hier prachtig en ook om te klimmen: waanzinnig!!! :D

 

Na deze ervaring weten we wel dat zo'n hele dag en dan ook nog 2 verschillende dingen doen op 1 dag best pittig is! Volgende keer alleen klimmen of alleen kayakken.

Na het klimmen konden we bijkomen op de boot terug,... naar Cat Ba Island. Daarna heerlijk gegeten bij ons hotel, verse vis en garnalen! Wat hadden wij een honger :) Smullen!

Morgen zijn we nog hier in Cat Ba, overmorgen vertrekken we terug richting Hanoi. De 25ste vliegen we van Hanoi weer terug naar Bangkok. Dan hebben we nog twee dagen warm weer voordat we weer terug komen naar het kkkkoude Nederland...

P.s. Voor foto's klik hieronder:
Foto's Cat Ba Island 

Tot gauw! Liefs J&V

We love Sapa :)

Hanoi, Vietnam

14-02-2011:

We zijn in Sapa! :D
Jos is helaas nog ziek, dus de eerste twee dagen doen we nog niet veel. De tweede dag gaan we wel even naar buiten om iets te eten en dikke sokken te scoren. Want "ooo, wat is het hier koud!" De gastheer van het hotel is zo aardig om ons een extra kacheltje te lenen, omdat Jos ziek is. Daar zijn we erg blij mee. :) Het is namelijk niet alleen koud, maar ook hartstikke vochtig... In bed liggen we met twee kachels aan, twee dekbedden over ons heen en dan pas is het aangenaam. We zijn blij met de herbal-balsem, die we in Chiang Mai hadden gekocht. Deze komt nu goed van pas. Werkt een beetje als Vicks...
Zodra we buiten komen, worden we hier en daar al wat aangesproken door hilltribe-vrouwtjes die hun zelfgemaakte spullen willen verkopen. Jos trekt het in het begin nog niet zo goed, omdat hij zich nog niet zo lekker voelt. Vanessa vindt het wel gezellig! Uiteindelijk raken we aan de praat met twee vrouwtjes. Eentje met een baby op haar rug. Ze vragen ons vanalles. Ze willen natuurlijk hun spullen verkopen. Vanessa zegt ze dat we er net pas zijn en we nu nog niets willen kopen. Dan zeggen ze lachend: "Kijken, kijken, niet kopen." Daar moeten wij ook wel om lachen... :D

Uiteindelijk gaat het gesprek over het dorpje waar zij wonen. Van het een komt het ander en voor we het weten hebben we met ze afgesproken voor de volgende dag. Om met de twee dames, samen naar hun dorpje te gaan 'hiken' - zoals dat heet :)
We vinden dat wel spannend! Weten niet wat ons te wachten staat. We hadden tevoren wel al geinformeerd wat een trekking kost naar een van de dorpjes en wat het inhoudt. We konden ook via ons hotel een trekking boeken voor 25 dollar p.p. Inclusief drie uur lopen, lunchen en terug met een auto. De vrouwtjes hadden ons min of meer hetzelfde voorgesteld. Toen Vanessa vroeg werd duidelijk dat ze er geen geld voor wilden. Wel werd gezegd dat we wat spullen van ze konden in hun dorpje. Prima. Zien we direct waar ons geld terecht komt! :D Als we op dat moment afscheid van ze nemen en zeggen elkaar morgenochtend weer te zien, krijgen we nog een geluksbandje en een sleutelhanger, erg lief! :)

Aangezien Jos nog niet helemaal fit is, kopen we op de markt alleen nog een warme jas, eten we iets en kruipen vroeg onder de wol. We hopen dat Jos de volgende dag opgeknapt is...

15-2-2011:
In de ochtend hebben we om 9.30 met de twee dames afgesproken. We nemen eerst in het hotel een lekker ontbijtje en vertrekken dan richting het afgesproken punt. Jos voelt zich gelukkig iets fitter en heeft er - net als Vanessa - zin in!!! Onderweg worden we hier en daar nog eens aangesproken door hilltribe-vrouwtjes. We zeggen dat we al iets hebben afgesproken. Opeens zien we ze dan staan tussen een grote groep van hilltribe-vrouwtjes. Zodra ze ons zien beginnen ze meteen te zwaaien en te lachen...
Jos is nog een beetje slaperig en heeft niet meteen door dat zij het zijn... tsja, ze lijken soms ook allemaal op elkaar met hun klederdracht! ...Ze vragen of we er klaar voor zijn en vertrekken eerst naar de markt om - zoals ze vertellen - boodschappen te doen voor de lunch die ze later die dag zullen bereiden. "Tofu met tomaten," zegt een van de vrouwtjes (genaamd: Seva) :) Seva kan aardig Engels. En vertelt ons over de verschillende bergstammen: black h'mnong, flower h'mnong, dzao en red dzao (dat zijn degene die we nog bij naam weten). De twee dames met wie we aan de wandel gaan, behoren tot de black h'mnong.

We hebben geluk, vandaag is het weer beter dan gisteren. Het is wel mistig, maar het zonnetje laat zich gelukkig ook met enige regelmaat zien. Dat maakt het net wat minder koud. Toch, warm is het echt nog niet en we staan ervan versteld dat Seva alleen een soort van slippers aan heeft "brrr..." Vooral als we zien waar we moeten lopen: door modder en water... Seva en Zuu vertellen ons het een en ander over zichzelf - en wij zijn natuurlijk ook erg nieuwsgierig! :) Zo vertellen ze dat ze allebei Engels hebben geleerd door de toeristen in Sapa op te zoeken. Ze zijn allebei nooit naar school geweest.

Voor hun kinderen is er vandaag de dag gelukkig wel onderwijs in de dorpjes. Zuu vertelt dat haar moeder is gestorven toen zij zeven was, waarna ze achterbleef met haar vader en drie zussen. Waarvan de jongste nog maar vier maanden. Gelukkig ving haar grootmoeder hun op. Grootmoeder leeft nog en is nu maarliefst 105 jaar!!! :D Ze zegt dat grootmoeder nu alleen nog thuis werkt en niet meer buiten. (Dat zo'n vrouwtje uberhaupt nog werkt, denken wij...) Huishoudelijk werk en handwerkjes. Ongeloofelijk! Ook vertelt Seva welke dieren ze thuis hebben. Geen buffalo. Alleen de mensen die - in haar ogen, beleving - rijk zijn (ook deze wonen in houten huisjes in de bergen), kunnen een buffalo of paard kopen. Een buffalo kost rond de 700 dollar. Haar gezin kan deze echt niet betalen, blijkt. Ondanks dat ze erg arm zijn, is deze vrouw zichtbaar gelukkig. Ze straalt en lacht gedurende de hele dag! Onderweg genieten we van de mooie natuur! Het is prachtig. :D We kunnen ons bijna niet voorstellen dat het nog mooier is, wanneer de rijstvelden groen zijn. Het voordeel van deze - natte, koude - tijd van het jaar, is dat het redelijk rustig is qua toeristen. We genieten er ontzettend van! En de dames zijn super gezellig. :) Als we een tijdje onderweg zijn begint het echte werk. Berg op en af, door de modder... Jeetje dat valt echt niet mee! We slidderen door de modderpoelen en de dames wijzen ons waar we het beste kunnen lopen. Ook geven ze ons waar nodig, een hand. Een 7-jarig buurmeisje van Seva loopt ook met ons mee vandaag en helpt zo nu en dan ook een handje - reikt Vanessa steeds lief haar handje :) Vanessa is doodsbang om bovenop haar te vallen... Uiteindelijk gebeurt waar we bang voor waren. Vanessa kijkt na een afdaling door de modder achter zich en wil Jos toe juichen dat ze het heeft gered... en ja hoor, "Splats!" ...daar gaat ze! Ze maakt een sliding en komt met haar kont midden in de modder tot stilstand :(

 

Het is even lachen gieren brullen... maar eigenlijk is het niet leuk... Maar goed, dan kun je alleen maar opstaan en weer verder gaan! En, blijven lachen. :D Beneden aan het beekje wassen we onze schoenen een beetje schoon en proberen de modderpaden te trotseren. Helaas hebben we van de echte modderpaden geen foto's kunnen maken, omdat we onze camera toen voor alle zekerheid hadden opgeborgen. Alleen Vanessa's achterwerk wat onder de modder zit, heeft Jos natuurlijk vaak genoeg vastgelegd... ;)

Uiteindelijk komen we bij een van de eerste dorpjes aan :) Wat vinden we dit allemaal leuk! We zijn er al snel uit... Deze ervaring met deze hartelijke mensen vinden we een van de mooiste van onze reis! :D

Als we bij Seva's huis aankomen (midden in en boven op een berg), gaat ze samen met Zuu en het zusje van haar man voor ons koken. Wij kijken onze ogen uit hoe en wat ze allemaal klaarmaken en wat er zich verder afspeelt in en om het huisje. Ook is het leuk om met de kinderen contact te leggen en met de jonge puppies te spelen. Vanessa is helemaal gek op de kleine Ba! Seva heeft hem de hele weg op haar rug gedragen en al de modderige paden zonder moeite met hem op haar rug getrotseerd. Ba is drie maanden oud en echt een lachebekje, hij heeft dezelfde lach als zijn lieve mama.
Als het eten klaar is eten we samen met Seva, haar man, haar twee kinderen, het zusje van haar man en Zuu.. Erg gastvrij en ze blijven ons maar opscheppen. We vinden het vlees een beetje eng. Wat ze extra voor ons had uitgehaald... een varken dat geslacht was voor het nieuwe jaar :) Het is vooral vet. We kauwen er heel erg lang op en slikken het dan met moeite door... :)
We vinden het weer een geweldige ervaring! Op het laatst kopen we voor het geld - wat we anders kwijt waren geweest aan een touroperator - armbanden, kussenslopen en een tasje. Vanessa vraagt nog aan Seva om laarzen te kopen van het geld dat we ze geven. :)
Ze zijn zo dankbaar! Seva zegt dat als we nog eens naar Vietnam komen en geen geld hebben, we bij hun mogen slapen. Ook willen ze ons de volgende dag nog zien. Ze willen ons nog extra bedanken met een presentje, zodat we ze niet zullen vergeten. Hoe mooi! :) Daarna mogen we hun klederdracht nog even aan voor op de foto, haha... Dat is lachen natuurlijk! Zuu doet zelfs haar hoed af, zodat Vanessa deze op kan zetten... Geniaal!
Ook willen ze allebei ons telefoonnummer, want "ja hoor" ze hebben bijna niets - maar wel mobiele telefoons, haha... We wisselen nummers uit en als ze ons naar de motortaxi hebben gebracht nemen we afscheid.




De volgende dag spreken we af om 10.00 uur. We gaan terug naar ons hotel om bij te komen van deze geweldige dag en ook om onze vieze kleren te laten wassen!

16-02-2011:
We staan op en merken dat dat tegen valt :( SPIERPIJN! Ja, ze hadden ons gewaarschuwd. Wij dachten "nee hoor, dat zal wel meevallen." Dus niet!
We gaan naar het afgesproken punt. Omdat Seva en Zuu er nog niet meteen zijn, worden we omsingeld door dames die ons iets willen verkopen... haha Het is wel grappig. Het is namelijk niet vervelend zoals ze het doen, maar vooral gezellig. Jos koopt wat kleine dingen omdat hij ze zo wat beter op de foto kan zetten... ;) Ja, taktiek he! Dan komt Zuu. Ze heeft iets voor Vanessa..:) Een soort van beenwarmers die bij hun klederdracht horen. Deze heeft ze zelf gemaakt. Ze gaat samen met Vanessa - en de beenwarmers natuurlijk - op de foto. Even later komt ook Seva met haar baby. Ze roept Jos en geeft hem op geheimzinnige wijze iets in zijn handen... een mondharp! Een cadeau als aandenken. Dan roept ze ook Vanessa bij zich... zij krijgt als aandenken zelfgemaakte oorbellen :)
Het is niet leuk om vervolgens afscheid te moeten nemen met de gedachte dat we morgen uit Sapa vertrekken. We zijn ervan overtuigd om nog eens terug te komen... naar deze lieve mensen! :D :D :D

Liefs,

Vanessa & Jos

P.s. Voor foto's van ons avontuur in Sapa klik op de link hieronder:

Foto's Sapa

P.s.s. Op dit moment van schrijven zijn we (weer) in Hanoi. Morgen vertrekken we vanuit hier richting Halong Bay - naar Cat Ba Island. We zijn van plan ook hier actief de natuur te verkennen en zullen onze avonturen zeker weer met jullie delen! :)

Groetjes!

From Hoi An to Hanoi to Sapa...

Hanoi, Vietnam

"Op naar Sapa..."

Op 11/02/2011 zijn we vertrokken uit Hoi An. In de vroege ochtend ging de wekker. Spullen pakken en ontbijtje pakken. We zouden naar het busstation lopen, de local-bus pakken naar Danang - een stadje zo'n 35 km ten noorden van Hoi An - en daar de 'beroemde' (night)train pakken 'all the way up to' Hanoi. Vanuit Hanoi - de hoofdstad van Vietnam - direct doorpakken en op de volgende trein stappen om door te reizen naar Sapa. Vietnam heeft ons nog nauwelijks geboeid tot nog toe - maar vooral gezorgd voor irritaties, verontwaardiging - maar natuurlijk ook genoeg stof tot nadenken gegeven. Maar goed, waarom zo snel mogelijk naar Sapa?? Omdat het daar prachtig moet zijn: de mensen, de bergen, de natuur.... Wat hebben we dat gemist en snakken we daar toch naar! ...Sapa bereiken we. En Sapa was inderdaad...prachtig! :D Ook de treinreis naar Hanoi was een belevenis en zorgde voor schitterende uitzichten vanuit de coupé...

11/02/2011:
Zodra we de backpacks op onze rug hebben genesteld, slaan we aan de wandel - op zoek naar de bus richting Danang. Na een vermoeiende 20 min. stevig doorlopen komt Jos echter tot de conclusie dat we al die tijd precies de verkeerde kant op lopen... :( Aarghh... Omkeren en op onze tanden bijten. Uiteindelijk aangekomen bij het busstation, wordt ons op vervelende manier (lees: terughoudende Vietnamezen die onder je neus Vietnamees met elkaar praten en je het gevoel geven dat ze je uitlachen, je vervolgens niet helpen maar zeggen dat er geen bus gaat en dat je achterop een motorbike moet naar het andere busstation omdat dat zo'n 3 km verderop is, waar ze dan vervolgens veel en veel te veel dollars voor willen hebben) - duidelijk dat we hier niet veel verder komen. We besluiten de verzuring in onze spieren te negeren en stappen door richting andere kant van Hoi An - voor het 'juiste' busstation... Wat aanwijzingen vragen onderweg bevestigen dat we goed lopen. We komen aan en kunnen direct in een al op wandeltempo rijdende bus 'ansteigen'. Mooi! "We're on the roll!" :D
En rollen blijft het voorlopig. De bus blijft zonder dat we er erg in hebben - omdat we inmiddels gezellig aan de praat zijn geslagen met een ander reizigers-stel - in slakkentempo doorrijden... Hmmm. Wat blijkt? Dat doet ie totdat we uiteindelijk het stadje Hoi An uit zijn, dan gaat het gas erop. Dit omdat onderweg dan nog iedereen die langs de weg staat zo kan opstappen. Zo gaat dat hier.
Okee, het is een gezellig ritje en kletsen aan één stuk door met de relaxte Australiër en de wat hyper-enthousiaste Duits-Australische...tot we in Danang aankomen. Gezamenlijk zetten we voet richting het treinstation, 5 min. lopen en regelen tickets. Yes! We hebben geluk, want de regel om een of twee dagen vantevoren je tickets te reserveren hadden we aan onze laars gelapt - het was dus nog maar de vraag of we nog mee konden met de trein... Een uurtje wachten en daar gaan we. Het is een in onze beleving oude, stinkende trein - het lijkt met enige fantasie alsof je gedeporteerd wordt. 'Anyway', we hebben er zin in... De treinrit duurt alles bij elkaar zo'n 16 uur. Lang, maar we verblijven in een slaap-cabine met een Vietnamees stel dat al vanaf Saigon (HCMC) reist: een slordige 40 uur. Onderweg is het genieten van de prachtige, schitterende kustrotsen, bergen, dorpjes en het is zo mooi om uit het raampje naar de voorkant van de trein te kijken, deze een bocht te zien maken en vervolgens te zien verdwijnen in een rots... We rijden met de trein letterlijk door de bergen hier! :D

12/02/2011
In de ochtend rond 10.00 uur komen we aan in Hanoi, de hoofdstad. Op het treinstation in de 'tickethall' proberen we z.s.m. tickets te regelen om vandaag nog door te kunnen reizen naar het hoge noorden - naar Sapa. Helaas... Uitverkocht! :( Dit keer dus minder 'lucky'. Voor de volgende dag zijn er nog wel tickets. Zitplaatsen. Prima, denken we. Laten we dat maar gewoon doen. We zijn kapot. Eten een hamburger bij Lotteria (een soort McDonalds), hijzen de backpacks weer op onze rug en beginnen weer te lopen. Nu in Hanoi - op zoek naar een betaalbaar guesthouse...

Na een paar kilometer, vinden we een hostel. Prima. Dumpen onze spullen, wassen ons en rusten uit...
De volgende dag verkennen we het oude centrum van Hanoi - genaamd 'Old Quarter' en doen wat aankopen. We moeten ons de hele dag 'op straat' zien te vermaken, aangezien we hebben uitgecheckt bij het hostel en vanavond laat pas - om 22.00 uur - de trein hebben naar Sapa. Het is koud. Brrr-koud! En Jos is ziekjes: hoofdpijn, koortsig, verkouden. Het is zwaar, maar met af en toe ergens binnen in een café-tje wat drinken en/of eten... uit te houden. 's Avonds - na een warme maaltijd en het achterlaten van wat spullen in het hostel; waar we de 24e weer terug zullen komen, vlak voor onze vlucht naar Bangkok - zetten we voet richting treinstation. Aldaar is het met handen en voeten proberen te achterhalen welke kant we op moeten, welke trein we hebben. Zodra dit ons is gelukt zitten we al snel in de trein. Opnieuw een stinkend, oud projectiel. Bah! Echt smerig... :( Maar ach, "it's all part of the experience, right?!" ;)
Goed, met onze eindbestemming voor ogen - wat ons overeind houdt in deze barre omstandigheden - sluiten we onze ogen en hobbelen naar Lao Cai... Een grensstadje tegen China, van waaruit we een mini-busje gaan pakken voor de laatste km's naar Sapa... In de trein worden we nog lastig gevallen door Vietnamezen-met-geld-die-zich-daardoor-als-arrogante-kwallen-gedragen. Locals worden stuk voor stuk van hun stoel 'verjaagd' en volgen zwijgend en met hoofd gebogen naar beneden, de denigrerende instructies van deze mensen. Ook wij moeten aan deze brutaliteit geloven, maar weigeren mee te doen aan deze asociale interactie! Achteraf gezien, hadden we dat maar wel gedaan... Gedurende het grootste deel van de treinreis leek het doel van deze mensen om ons zoveel mogelijk te irriteren, te intimideren en ruzie uit te lokken... Het waren ook echt ongure types en achteraf, toen we met een mede-backpacker spraken - die in dezelfde coupé zat als ons, maar dan aan de andere kant en het tafereel had aanschouwd - kwamen we voor onszelf tot de conclusie dat het misschien wel de 'opium-maffia' was... :( Beetje grote mond gehad. Volgende keer toch onze trots misschien inslikken. ;) ... Goed ... In de ochtend van 13/02/2011 komen we aan in Lao Cai. Jos voelt zich (nog steeds) niet lekker en wordt eigenlijk steeds beroerder... De eerste de beste man die ons benaderd of we naar Sapa willen, is de man die ons vervolgens laat zien in welk busje we moeten stappen. Vervolgens vertrekt de bus en zijn we weer onderweg... Na 5 min. wordt de chauffeur echter gebeld en keren we weer om en pakken nog een reiziger op. Het is de backpacker van het stukje hierboven. Hij komt uit Noorwegen. En gelukkig had hij twee plastic zakjes... want Jos wordt al gauw ontzettend misselijk, beroerd - en heeft ze nodig... :( Dat lucht op... :D En na een mooi ritje over de slingerende bergweggetjes en door gebieden van mist, komen we dan eindelijk aan in Sapa... Bestemming bereikt! :D
De chauffeur zet ons af bij het door ons gekozen hostel... Brrrr... wat is het hier koud!!! Flink wennen. Jos wil niks anders dan zo snel mogelijk onder de wol. Vanessa regelt een kamer. We kruipen onder de twee dikke dekens en vallen al snel in slaap...

- wordt vervolgd -

Nha Trang & 'ancient town' Hoi An...

Hanoi, Vietnam

Hey hallo allemaal... Wij zijn nu in het noorden van Vietnam, in de hoofdstad Hanoi. Het is hier nu 11.00 uur in de ochtend, hebben zojuist uitgecheckt bij ons hostel. Nog even achter internet, mail checken, verslagje typen. Daarna duiken we het centrum in, op zoek naar een shopping mall en hopen op een paar uurtjes goed(koop) shoppen! :D Vanavond nemen we de nachttrein naar Sapa, tegen de grens met China. Dit bergachtige gebied moet prachtig zijn vanwege z'n met rijstvelden gevulde valleiën en kleurrijke verschillende etnische minderheden. 'Hilltribes.' Onze trein vertrekt/staat gepland voor 22.00 uur en zal naar verwachting zo'n 8 uur duren. We zijn van plan een poosje door te brengen in het hoge - koude - noorden. Hier in Hanoi - waar we nu zijn - is het trouwens écht KOUD! Haha... Voor ons doen dan, 'that is'. Het is even wennen met dikke fleece-trui aan en sjaal om. En in Sapa staat ons waarschijnlijk nog meer kou en mist te wachten... Hopelijk lukt het ons om straks nog even een muts en handschoenen te scoren! Best wel een verschil met bijvoorbeeld HCMC in het zuiden van Vietnam...
Ohja. Ook zijn we al half met ons hoofd in Nederland en al wat aan het omschakelen en voorbereiden op onze terugreis. We hebben voor 24 februari alvast gereserveerd in het hostel waar we afgelopen nacht hebben geslapen. De dag erna - op 25 februari - hebben we een vlucht met Qatar Airways van Hanoi naar Bangkok. Twee uurtjes vliegen. Dan hebben we nog een weekend in Bangkok, alvorens we op maandag 28 februari onze retourvlucht moeten pakken naar huis...
Maar, tot die tijd... Maken we nog van alles mee! :D

06/07/08/09/02/2011:
Door de Easy Riders worden we afgezet in Nha Trang. Dit is het eindpunt van onze tour. Als we Nha Trang naderen zien we een vissersplaats. Het ziet er schilderachtig, pitoreske uit. De zee met de leuke, kleine vissersbootjes. We zijn dan ook een beetje beteuterd als we uiteindelijk het uber-toeristische Nha Trang in rijden. Wat waarschijnlijk ooit een leuk, authentiek vissersplaatsje was, is nu een 'bedorven' vakantie-oord geworden met een uitgestrekte, drukke - vieze - boulevard. We waren er al bang voor... Blijkbaar is onze smaak ietwat(?) anders dan die van de meeste toeristen. We zijn dan ook meer reizigers dan toeristen natuurlijk. 'Anyway...' Na 1 dagje Scheveningen hebben we het al gauw gezien. We besluiten al snel om hier niet te blijven, maar zsm door te reizen. Gezien het nog steeds Tet is - Chinees Nieuwjaar -, is het ook nog eens extra druk! Alle Vietnamezen die een beetje geld hebben lijken nu hun vakantie te vieren in ofwel Dalat of Nha Trang! Aangezien er weinig keuze is voor ons wat betreft verblijf, hebben we een dure kamer... :( Veel te duur voor wat we er voor krijgen in elk geval... Maar goed, het is nu eenmaal Tet en 'there's pretty much nothing we can do about it.'
De volgende dag lopen we wat door Nha Trang, zetten de foto's van de afgelopen dagen met de Easy Riders online - wat weer een hele uitdaging is! - en doen het verder rustig aan. 's Avonds vertrekt onze slaap-bus naar Hoi An, waar we de volgende ochtend arriveren...
We komen aan in Hoi An. Eerder dan verwacht, zijn we er al rond 7.00 uur in de ochtend. Met onze slaapkoppen stappen we uit de bus, waar we de hele nacht hebben doorgebracht - tussen allerlei nare 'funky' luchtjes... Er staan - uiteraard - al meteen allerlei motorrijders klaar, die ons maar al te graag naar een verblijfplekje willen brengen... Grrr. Daar is het nu echt veeel te vroeg voor mensen! Gelukkig heeft Vanessa aan Jos laten weten dat je in Vietnam met je handpalm moet draaien om NEE te zeggen. Je hoofd schudden kennen ze blijkbaar niet. Jos past dat gebaar nu maar al te graag toe! En het werkt redelijk goed. :) Toch worden we nog door iemand overgehaald om naar een hotel te gaan, waarvan de beste man zegt dat het nieuw, goedkoop en schoon is! Echter, dat valt (natuurlijk) behoorlijk tegen. Vriendelijk bedankt en op naar de volgende locatie. Dit lijkt een aardig plekje... lijk! Bij nader inzien zijn dat alleen de meubeltjes die hun aantrekkingskracht hebben. Het is er vochtig, waardoor we ons er na 1 nacht niet 'happy' voelen. :( Ook is de badkamer - gezien de prijs - écht te vies! We willen toch echt even kijken voor iets anders. Jos vindt al snel een leuk plekje. Dit blijkt gelukkig achteraf complimentwaardig. :) Waar voor je geld! Schoon, groot bed, schone mooie badkamer, gratis internet, lekker eten, een 'swimming pool'...en dat allemaal voor een mooi prijsje.
De eerste dag zijn er erg gecharmeerd van Hoi An. Wat is het toch mooi. Prachtige huisjes en leuke straatjes. Bijna om verliefd op te worden! :) We vinden al snel de winkeltjes waar ze kleding-op-maat maken - de zgn. 'tailorshops' - en het zijn er veeel! Zo'n 400 van die winkeltjes hier. Je kunt er kleding of schoenen laten maken voor weinig(?) geld. Echter, we hebben de indruk dat het aantrekkelijk was voor wie hier 3-4 jaar geleden was. De prijzen lijken nu zo'n 3-4 keer zo hoog te zijn. Beetje jammer. Daat gaat ons hoofd echt van tollen! Eerst is het nog leuk, maar dan moet je kiezen - als je iets wilt laten maken natuurlijk. Maar, waar laat je iets maken? Waat moet je op letten? Wat betaal je? Pfff. Nadat ons hoofd tolde, hebben we besloten om niets van kleding of iets dergelijks te laten maken. Nee, echt niet. Dat hadden we ook niet verwacht van onszelf.. ;) Afgezien van het feit dat Hoi An toch wat bedorven is door de toeristen-industrie, is het een schitterend en romantisch plaatsje - waar je je af en toe zo'n 200 jaar terug in de tijd waant... Met name de 'Old Town' is prachtig en op grote schaal nog in dezelfde staat als 2 eeuwen geleden! Bijzonder... En niet voor niets 'World Heritage'. Zo mooi! :)
's Avonds is het heel erg sfeervol met alle gekleurde lampionnen. Wat een gezelligheid! Toch merken we allebei dat het toeristische ons behoorlijk begint tegen te staan. In de toeristische plekken lijkt het de Vietnamezen alleen maar om geld te gaan. Dit geeft ons af en toe een nare nasmaak aan het geheel. Zo ook vanmiddag, toen we naar de markt gingen. We hadden er zin in. Leuk marktje, weinig toeristen. :) Opeens werden we aangesproken door twee 'spontane' Vietnamese vrouwen. Pedicure voor maar 1 dollar. Waarom niet! De 2 vrouwtjes waren erg gezellig, alhoewel ze ons wat overrompelden. Het leek allemaal geen kwaad te kunnen en ze kwamen betrouwbaar over. We waren wat gecharmeerd. Onze voeten en nagels laten doen... Benen ontharen - Vanessa dan ;) - was ook geen probleem. Na zo'n lange reis zijn dit soort dingen heerlijk om te laten doen... Daar speelden de vrouwtjes goed op in, want ondanks dat we 'gewapend' en scherp waren - ook steeds naar de prijs vroegen tussentijds - liep het bedrag op slinkse wijze onverwacht hoog op! Tot een niet zo'n aangename hoogte... :( (nog steeds goedkoop in vergelijking met in NL, maar toch! we waren opgelicht!) Helaas, het ontspannen zat er zo weer op. Jammer dat de mensen hier in Vietnam door het toerisme / kapitalisme, zo worden... Het maakt ons verdrietig. Het is jammer dat je voortdurend zo erg op je hoede moet zijn, of je zakken worden leeggeplukt. Het is een extra klap in ons gezicht nu we deze morgen zo vrolijk waren begonnen met goede moed, genietend van het mooie, schattige plaatsje Hoi An - en dat we in korte tijd bruut onderuit werden geschoffeld. We hebben er onder het genot van een Vietnamees bakkie koffie en een potje Jasmijn-thee - nog een poosje over nagepraat en gefilosofeerd...
Vervolgens hebben we besloten dat het tijd was om door te reizen. Gezien de tijd ook, want we willen Sapa zien voor we naar huis gaan! :D

- wordt vervolgd -

Born to be wild...

Hoi An, Vietnam

04-02-2011:
Ja ja... Deze songtekst heeft drie dagen lang door ons hoofd gespeeld, terwijl we achter op de motor zaten - genietend van de prachtige omgeving, dwars door de wind en over onder ons door schietende (snel)wegen. :D Helaas pasten de motors en bijbehorende riders niet bij de bekende film. We zaten helaas niet op Zo'n mooie motors... En, gelukkig waren ze ook niet zo wild als in de film... :)

Onze twee chauffeurs/gidsen kwamen ons in de ochtend in ons mooie hotel in Dalat ophalen. Vooraf hadden we nog genoten van het heerlijke ontbijt. Uitgebreid buffet!!!
In eerste instantie ben je dan toch wat sceptisch als je weet dat je drie dagen met deze nog vreemde mensen moet doorbrengen.
Onze riders (Jean en Thien) begroetten ons hartelijk. Thien zelfs in het Nederlands! :) Onze tassen worden achterop de motor gebonden. We zijn verbaasd dat dat echt geen enkel probleem schijnt te zijn. Door onze grote (en zware...) backpacks zitten we zelfs de hele weg heerlijk, net als op een lounge-bank eigenlijk... ;)
We beginnen onze route in een tempel in Dalat. Jean begint ons vanalles uit te leggen over de beelden, het boedhisme en de andere religies in Vietnam. In het begin kunnen we Jean een beetje moeilijk verstaan (vanwege zijn accent), maar ondanks dat is het bezoek aan deze tempel boeiender dankzij zijn kennis. We weten nu meer over de achtergronden.
Na de tempel bezoeken we nog een bloemenkwekerij, koffieplantage, een veld waar mensen allerlei groenten verbouwen, theeplantage en een 'silkfarm' (zijde-boerderij). Bij al deze bezoekjes krijgen we iedere keer een boeiende uitleg van een van onze gidsen. Erg leuk! :D Maar het mooiste van alles is toch écht het landschap waar we achterop de motor van genieten. Mooi berglandschap met prachtige valeien "wunderschon"! :D :D :D
De eerste dag vinden we het achterop de motor af en toe beide nog spannend. Omdat er niet overal zo'n mooie, gladde wegen zijn zoals in Nederland. Alles behalve dat!! We rijden over mooie, geasfalteerde wegen, maar ook over wegen met het ene gat na het andere... :( Hobbeldebobbel.. Heeft ook wel weer z'n charme! :) Omdat het Tet is (Chinees Nieuwjaar) zijn bijna alle mensen vrij, wat ook nog eens met zich mee brengt dat er van die krankzinnige jonge lui op de weg zijn. Ze rijden als gekken, op hun brommers... Soms houden we onze adem in... Maar het gaat gelukkig iedere keer goed! We staan er van te kijken dat we onderweg maar één valpartij zien...
De eerste dag genieten we van een heerlijke lunch in een restaurant tussen de hooglanden. We staan ervan te kijken hoe lekker het eten in Vietnam kan zijn! Tot nu toe waren we daar nog niet zo zeer van overtuigd. Jean besteld van alles... Groenten, vis, vlees, soep, rijst... het ene nog lekkerder dan het andere. Het blijkt dus al snel dat je gewoon moet weten waar je eet en wat je besteld. We hebben geluk dat we van dit lekkere eten mogen genieten, want de meeste restaurantjes zijn tijdens Tet gesloten. We rijden door tot het begint te schemeren. De nacht brengen we door in een Guest House in Lak aan 'Lak Lake', tussen de bergen...

05-02-2011:
Vanmorgen vroeg opstaan. In eerste instantie mogen we nog niet achter op de motor kruipen. We beginnen onze dag met een wandeling. Om boven op de berg van het uitzicht te genieten. Hier worden we door onze gidsen opgepikt.
We beginnen weer aan een dagje achter op de motor. Ook vandaag hebben we leuke stops. We stoppen onderweg om te kijken hoe een man in de bergen graniete stenen in stukken slaat. Het is keihard werken in de brandende zon. Het is mooi om naar te kijken met hoeveel handigheid - vakmanschap - de man dit doet. We komen onderweg ook nog langs een bergdorpje waar we 'minority-people' bezoeken. We mogen bij een van de gezinnen binnen komen. (Jaaa.... Dit vinden we leuk!) Erg indrukwekkend! :D Thien vertelt ons vanalles over de bergstam. Daarna mogen we nog wat door het dorpje lopen om foto's te maken en vervolgen onze tour naar een waterval. Aangezien het (nog steeds... ;) ) Tet is, is het vreselijk druk op de weg er naartoe... Jean vertelt dat het er normaal helemaal niet druk is. Hij schrikt van de vreselijke drukte als we er aankomen. Heel veel mensen! Al snel worden WIJ de attractie. Omdat er veel mensen zijn die nog nooit een westerling in het echt hebben gezien - alleen op TV. We worden aangestaard en mensen willen met ons op de foto... Bizar! Voor heel even is dit grappig, maar al gauw is het mooi geweest. Jean besluit om er niet te lang te blijven... Dus we maken er een kleine wandeling rondom de mooie waterval en vertrekken weer. Ondanks de drukte was het een mooie belevenis! :)
We komen op tijd aan in het stadje Buon Ma Thout. Waar we onze laatste avond met de Easy Riders doorbrengen. Samen met Jean gaan we na een dutje te hebben gedaan iets eten in de stad. Hier is het erg druk! Mensen die feesten in verband met Tet. We gaan hier in een restaurantje verse springrols - dus niet gefrituurd - eten. Tot nu toe hebben we deze een paar keer geproefd, maar vonden we ze niet zo lekker. Je moet toch echt weten waar je gaat eten... dat is ons nu wel duidelijk! Want ze zijn jammie!!! :D Jean doet ons voor hoe we ze moeten rollen, daarna kunnen we het zelf. Ook hier zijn alleen maar locals, dus zijn we weer een vreemde verschijning. S'avonds drumt Jos nog even in een Karaoke bar en mag hij ook nog even zingen. :) We gaan weer vroeg naar bed, omdat we de laatste dag vroeg vertrekken richting Na Thrang...

06-02-2011:
Zo! Het is alweer onze laatste dag dat we achter op de motor stappen... Ging het de eerste dag nog met wat spanning - is deze nu helemaal verdwenen. We voelen ons helemaal thuis achterop de motor. Ook als er plotselinge uitwijkmanouvres doorgevoerd moeten worden vanwege een of andere wegpiraat, schrikken we daar niet meer van :)
De laatste dag is een heerlijk dagje. Het begint met een hele koele ochtend... brrr. Koud! We bezoeken het condomen-bos, haha... De rubberboomplantage! ;) Ze snijden hier een stukje schors uit de boom, waardoor de latex eruit loopt. Erg interessant! Daarna is het een lange zit door de bergen. Maar... Prachtig! We genieten zo van deze dag! :) :) :) Onderweg stoppen we rond het middaguur nog bij een huisje in de 'highlands'. Hier zien we hoe cacao wordt verbouwd. We worden ontzettend hartelijk ontvangen door de familie! De vrouw laat Vanessa's hand niet meer los... En de man des huizes neemt Jos meteen mee - een andere richting uit! De man laat Jos een eindje verderop, achter het huis - een graf zien. Hij begint vanalles te vertellen (wat Jos niet verstaat natuurlijk) en dan volgt een emotioneel moment. De man begint te bidden. Zakt op zijn knieën en begint heel hard(verscheurend) te huilen! Jos probeert de man met een brok in zijn keel te troosten. Pfff.. De man lijkt dit te waarderen en oprecht blij met ons bezoek. Wellicht speelt mee dat wij de eerste bezoekers zijn in het nieuwe jaar (Chinese kalender) - wat de traditie met zich mee brengt, dat deze mensen - wij dus - 'good luck to the family' brengen, voor het komende jaar. We waren eigenlijk alleen even gestopt om de cacao te bekijken... maar nu mogen we niet meer weg. We worden uitgenodigd om mee te eten! Waaw! Wat een gastvrijheid en wat is dit gezin puur. Heerlijk. Het eten is wennen, Vanessa krijgt het vreemde vlees dat er in haar kommetje wordt gegooit met moeite af. Maar weigeren nee dat kan hier toch echt niet! Aan het einde van ons bezoek schenken we de familie volgens traditie een klein bedrag - symbolisch: 'lucky money' :)
Na deze prachtige ervaring rijden we door naar Na Thrang. We komen moe en voldaan bij ons eindpunt aan. Wat een ervaring. Geweldig. Zo hebben we toch een mooi - understatement - schitterend(!) stukje Vietnam gezien. Met dank aan onze Easy Riders... :D :D :D

Liefs,
Vanessa & Jos

Foto's...!!!

Hoi An, Vietnam

We hebben weer wat nieuwe, verse foto's online gezet! :D

Klik op de link:

Foto's Vietnam

Liefs
en groetjes van ons,

Jos & Vanes

Mekong Delta & Da Lat

Da Lat, Vietnam

Hallo lieve mensen!!!
Hier weer even een verslagje van onze laatste avonturen en onze plannen voor de komende dagen...

01/02/2011 - Van HCMC naar Mekong Delta:
Vanochtend vroeg vertrokken en na een licht - maar heerlijk - ontbijtje, begonnen aan ons avontuur: op eigen houtje - i.p.v. met een georganiseerde bustour - naar Vinh Long, een grote plaats in de Mekong Delta.
Met onze backpacks op onze rug, stappen we flink door in de vroege ochtend (7:00) - op weg naar het busstation Ben Tanh. We hebben gekozen om te gaan reizen, zoals de locals hier doen. Het verloopt voorspoedig en pakken al gauw de juiste bus richting busstation Mien Tay - dat zo'n 10km buiten het centrum ligt - van waaruit de 'public busses' vertrekken in allerlei richtingen van de Mekong Delta. Alhier wordt gelijk geprobeerd ons - toeristen - in een mini-bus te krijgen. Niks daarvan, denken we. En we keren ons om, vervolgens regelen we onze tickets naar Vinh Long aan het loket en worden naar de juiste bus verwezen. Het is even wachten, want het werkt hier zo dat de bus pas vertrekt zodra deze vol zit. Gelukkig duurt dit niet veel langer dan een ruim half uur... Zo'n 3 uur duurt de rit en tegen de tijd dat we er vermoedelijk bijna zijn - kijken we driftig om ons heen op de reclameborden ed. of we onze locatie kunnen vaststellen. Dit valt nog niet mee! We ' vragen' het aan een Vietnamese dame naast ons. Uit de respons maken we op dat we er bijna zijn. Ohja, hadden we al gezegd dat onze mond open viel van verbazing bij het constateren dat de Vietnamezen niet of nauwelijks Engels kunnen!!! ...Wij dachten dat spreken de meesten wel. Niet dus. :( Flink wennen en omschakelen, nu we ons nauwelijks verstaanbaar kunnen maken en het er op lijkt dat de Vietnamezen een heel andere instelling hebben dan de bevolking in de landen als Thailand, Laos en Cambodia. Jos heeft de indruk en krijgt vaak het gevoel dat de Vietnamezen in de meeste gevallen niet alleen slecht of nauwelijks Engels spreken en verstaan, maar daarbij ook over het algemeen weinig tot geen interesse hebben cq. moeite doen, om je te begrijpen en van dienst te willen zijn. Maar goed,...we zijn nog maar pas in Vietnam en onze gevoelens en meningen laten we nog de vrije loop en in het voordeel van de Vietnamezen - wie weet zitten we er helemaal naast. We zullen zien tegen de tijd dat we onze reis moeten gaan afronden...

In Vinh Long aangekomen, proberen we ons te oriënteren en zo onze route te bepalen naar het hotel dat om de hoek zou moeten liggen. We komen er niet echt uit en beginnen met lopen. Na een poosje komen we er achter dat we ons in District 8 bevinden, terwijl we in de veronderstelling waren in District 1 (centrum) te zijn 'gedropt'. Moe en verhit, stappen we door en na een uurtje lukt het ons te navigeren in de goede richting - nadat we onze plaats op de kaart hebben kunnen ontdekken. Nog even doorstappen en na een half uurtje komen we aan bij het hotel... :)
Weinig tot geen toeristen te bekennen. Wel is het ontzettend druk en bedrijvig. Zodra we onze backpacks hebben gestald in het hotel en zijn ingecheckt, verkennen we Vinh Long. Het is een drukte van jewelste langs de 'riverfront' en er wordt flink gehandeld in vers fruit. Zoveel verschillende soorten - en vers! - fruit hebben we nog nooit bij elkaar gezien! Wow!!! :) :) :)
We willen maar 1 dag blijven in Vinh Long en vervolgens naar Dalat. Aangezien de tijd nu toch wat begint te dringen, willen we er even wat vaart in gooien om straks weer in een lagere versnelling, ontspannen richting het einde van ons avontuur door Zuid-Oost Azië te reizen...
Toch blijven we een dagje langer, want de boottrip die we willen maken zit er vandaag niet meer in. Het is al laat en besluiten om de volgende ochtend vroeg de trip te maken en daarna richting Dalat te vertrekken...

02/02/2011 - Van Mekong Delta naar Dalat:
Vanochtend vroeg opgestaan, ontbeten, uitgecheckt, backpacks weer op onze rug en naar de 'riverfront' gelopen voor onze boottrip.
We zaten gespannen te wachten, want hebben gemerkt tijdens het reizen dat je het maar nooit weet wat je krijgt voor je geld. En zeker nu we al zo ontzettend veel - vinden wij - gezien hebben de afgelopen twee maanden, lijkt het zo te zijn dat het steeds moeilijker wordt om ons te verwonderen. We blijven optimistisch en hopen op nog onverwachte schoonheid en indrukken, waarvan we achteraf zullen zeggen... "Dat hadden we niet willen missen!" :)
De boottrip vandaag bevalt ons wel. De slowboat-trip van 2 dagen over de Mekong in Laos was indrukwekkender in zijn geheel, maar afgeschilderd tegen de 'total rip-off'-ervaring in Siem Reap met de Floating Village ;) ... was dit best de moeite waard! We zagen de Floating Market van Cai Be en legden aan om verschillende ambachten gedemonstreerd te zien: het maken van 'pop-rice' (een soort popcorn), crackers, kokosnoot-snoepjes en 'springroll'bladeren... Ook hadden we de eer om een slok slangenwijn (ja, 'snake-wine') te proeven... Sterk spul! Zou het eerder een likeur noemen. In elk geval een aparte ervaring!
Tegen het middaguur hebben we een stukje over een eilandje in de Mekong Delta gefietst en vervolgens door de smalle kanaaltjes gevaren in een 'traditional canoe' - Vietnamese vrouw staat op achterkant van kano en peddelt. We kregen de oh-zo-typische Vietnamese piramide-achtige hoed op - welke ons trouwens prima tegen de felle zon beschermde! :) Daarna lunch: 'elephant fish', zelf springrolls (loempia's) rollen... en smullen maar! :) Vervolgens weer rustig terug richting het haventje, alwaar de trip eindigde.
'Hop! Let's go!' Er is verder niet veel te beleven en zetten daarom direct voet richting het busstation om naar Dalat te vertrekken...
Met handen en voeten, een jonge hippe Vietnamees die een handje vol Engels kan en een sterke wil om vandaag nog in Dalat aan te komen - dompelen we onszelf opnieuw in het avontuur van het onafhankelijk reizen...
In het propvolle busje dat ons naar het busstation verderop brengt - worden we aangestaard alsof we 'aliens' zijn... Eén mevrouw kijkt ons non-stop aan op een manier dat je na een poosje denkt: "Ja, hallo... Dat doe je toch niet..." Dat zouden wij toch nooit doen, zolang iemand aanstaren?? - overdenken we bij onszelf... Even later ondergaat Jos hetzelfde tafereel als Vanessa tijdens het begin van onze reis in de trein van Ayuthaya naar Phitsanulok. Een verwonderde, verbaasde, nieuwsgierige man begint aan Jos' arm te plukken en over zijn huid, haren te aaien... Haha! :) Heel apart... De man naast hem heeft een soort van palm-paas-tak met gele bloemetjes vast. Het is namelijk 'Tet' morgen: Chinees Nieuwjaar. Wat ook door de Vietnamezen wordt beschouwd als Nieuwjaar en dan ook door het hele land uitbundig wordt gevierd. De families verzamelen zich en familieleden komen van verre om met Tet samen te zijn, te eten en te drinken, elkaar 'good luck' te wensen en allemaal tegelijkertijd hun verjaardag te vieren: iedereen wordt met Nieuwjaar namelijk tegelijkertijd één jaar ouder! :)
Met het propvolle 'local' busje komen we aan bij een busstation buiten het stadje en regelen een bustrip naar HCMC. Vanuit HCMC regelen we vervolgens een nachtbus naar Dalat, vertrekken rond 19.00 uur en komen rond 01.30 uur aan in het frisse - stuk koelere - Dalat. We hebben niks gereserveerd, dus op de bonnefooi hopen we maar een slaapplek te krijgen. De service van de busmaatschappij die ons naar Dalat heeft gebracht is top. Vanaf het busstation buiten Dalat worden we keurig naar ons gewenste adres gebracht. We gaan ervoor en bij het door ons gekozen 'Dreams Hotel' treffen we in de roos: "Yes, yes... Happy Newyear!...We have room..." :) :)

03/02/2011 - Dalat & EasyRiders(?):
Vandaag Dalat verkend... 'by motorbike'! :) Onder het motto: we laten ons niet kennen, weer een scooter gehuurd en rustig aan Dalat verkend. Vanessa had extra dikke schoenen aangetrokken! En Jos net een sterke bak koffie achterover geslagen. :) We hebben de hot-spots gezien en vervolgens hadden we een afspraak met de EasyRiders voor een trip door de hooglanden: Central Highlands.
Nadat we een afspraak hadden gemaakt voor één dag - we willen 3 dagen maar proberen het eerst uit en als het bevalt, plakken we er nog twee dagen achteraan is ons plan - hebben we nog even heerlijk ontspannen in de sauna en jacuzzi van ons hotel... ;) Jaja... Luxe hè! :) Wat een service! (mag ook wel een keertje... onszelf zo verwennen vonden we!)

Morgen is het dan zover.
We vertrekken om 08.30 uur met twee EasyRiders de hooglanden in. We gaan naar watervallen, minority-villages, etc. Hebben er ontzettend veel zin in! :)

Zodra de tocht er op zit, horen jullie weer van ons... Tot dan!!! :) :) :)

Liefs,
Jos & Vanessa

Ho Chi Minh City!!!

Ho Chi Minh City (Saigon), Vietnam

Hallo mensen...
We zijn alweer sinds 27 januari in Ho Chi Minh City.
Vanuit Sihanoukville vertrokken we om 7.00 uur in de ochtend. Omdat we niet zo heel vroeg naar bed waren gegaan en niet zo goed hadden geslapen, waren we doodmoe... Poeh opstaan was even zwaar!
Toen hadden we een hele lange busreis voor ons. We stapten in een bus met veel kinderen :), was wel gezellig. Vooral een kind wat redbull kreeg was gezellig.. (druk,druk)
We genoten tijdens de reis weer van het mooie uitzicht. De reis duurde zo'n 13 uur alles bij elkaar. We kwamen uitgeteld aan in Ho Chi Minh City (beter bekend als: Saigon).
We werden echter weer wakker van de super drukke stad. HCMC heeft gewoon 9 miljoen inwoners! - In één stad... Over druk gesproken! - Er rijden zo'n 7 miljoen scooters rond. Je kunt je er geen beeld van maken als je er niet geweest bent. Wat een drukte! Je ziet alleen maar brommer/scooter en motorrijders. Het oversteken van de weg is daarom een hele kunst. Na een paar dagen zijn wij er echter al helemaal aan gewend. Als je je stapvoets naar de overkant verplaatst dan moet het lukken. Ons is het tot nu toe nog wel iedere keer gelukt. We slaken wel iedere keer een zucht van verlichting als we aan de overkant zijn! :-D
Nadat we waren aangekomen in deze grote stad lieten we ons met een taxi naar een Guesthouse brengen, wat we eerder hadden gekozen uit de lonelyplanet. Aangezien er geen enkele tuk-tuk of iets soortgelijks te vinden was - sinds kortgeleden besloten is door hogerhand deze systematisch uit het straatbeeld te laten verdwijnen - moesten we wel een taxi nemen. Deze taxi had dan ook echt een touristenprijsje, ondanks dat hij de teller had aangezet!?
Maar goed we waren blij dat we er waren met onze zware backpacks. Toen we onze spullen in het guesthouse hadden achtergelaten gingen we op zoek naar een eettentje. Alles in de buurt was net dicht of ging net dicht.. We hadden geluk dat we nog iets konden krijgen bij de pizzahut. :) Onderweg waren we erg verbaasd dat we zo werden aangestaard. Maar dan ook echt dat mensen letterlijk de mond open viel bij onze aanblik of elkaar aantikten! Dat was een erg vreemde ervaring. Zeker in zo'n miljoenen stad. We snapten er niets van... Multi-culti is 'non-existent' in deze 'wereld'stad.
Toen we de volgende dag naar de stad gingen snapten we al gauw dat het kwam omdat we in een gedeelte van de stad waren geweest waar blijkbaar geen of nauwelijks touristen komen.

Op eigen houtje hebben we twee dagen door Ho Chi Minhstad gelopen. En hebben we voornamelijk niet-touristische wijken, plekjes en steegjes bewonderd. De eerste dag leken we niet moe te krijgen, liepen van 's morgens tot 's avonds laat de zolen onder onze slippers vandaan - en leek de adrenaline maar niet te stoppen. Onze zintuigen werden voortdurend geprikkeld en Jos zijn ogen stonden non-stop wagenwijd open! :-D
De tweede dag begon de - vertraagde - vermoeidheid van de dag ervoor door te werken en overprikkeld, hebben we het wat rustiger aan gedaan...
In de tussentijd besloten om onze derde dag in HCMC te besteden om ons te oriënteren op onze volgende bestemming in Vietnam. We willen de Mekong Delta bezoeken, voordat we doorgaan richting het Noorden via Dalat en Hoi An. Eerst één of twee dagen Mekong Delta, daarna (via HCMC?) naar Dalat...

Liefs,

Vanessa & Jos

Hallo Paradijs...!!

Sihanoukville, Cambodia

We blijven 1 nachtje in Sihanoukville in een goedkoop guest house. Wat gaan we morgen doen? Dat is de vraag... Naar welk eiland gaan we? Want we zijn niet van plan in deze – wel erg – touristische kustplaats te blijven. We willen naar een rustig eiland! Even vakantie vieren, na al dat reizen... ;)
We denken er nog over na om te gaan duiken, maar we twijfelen wanneer we bij een duikschool langs lopen, binnenlopen en wat informatie vragen...

20-01-2011
In de ochtend vroeg op!! We willen iets regelen. Zo gezegd, zo gedaan... :) We gaan naar een guest house die ook huisjes heeft op 1 van onze gekozen eilanden: Koh Rung.
Het is snel geregeld. Om half 1 in de middag vertrekt ons busje naar de boot al. Snel onze spullen halen in het guest house, eten en nog even een verslagje plaatsen om ons thuisfront te informeren waar we naartoe gaan. Want daar zullen we geen internet hebben.
De boottocht is heerlijk! We zijn onrustig en benieuwd wat ons te wachten staat.. ‘Excited!!!’
Zou het echt zo mooi zijn?? Spannend! Uiteindelijk na meer dan 2 uur is ons eiland in zicht. WAAAOW. Vanuit de boot ziet het er prachtig uit...

Eenmaal aangekomen valt onze mond open :) Bounty-eiland, paradijs hoe wil je het noemen... Het stijgt boven onze verwachtingen uit. “Er zijn echt maar weinig mensen...”, is het eerste wat we denken.
Ons huisje is ook super. De bungalows zijn pas een maand open. We eten iets en wandelen over het strand. De zon gaat onder...

20-01-2011
De volgende ochtend is een feestje om wakker te worden. Zo mooi:) Wit strand, zon, palmbomen, blauwe zee en maar weinig mensen. We kunnen alleen maar genieten, en dat doen we ook!
We gaan naar een strand waar echt niemand is. Hiervoor moeten we eerst door een mooi stukje jungle. We lezen op het strand, zwemmen, snorkelen, maken foto's... genieten en nog eens genieten.
S'avonds eten we bij de strandbar, doen een spelletje en gaan slapen. Want ook niets doen is vermoeiend :)
Er is op het eiland stroom doormiddel van een regenerator, tussen een bepaalde tijd. Verder is het allemaal heel basic.

21-01-2011
Vandaag is Vanessa jarig. We besluiten weer naar het eenzame strand te gaan. We genieten weer als de dag ervoor. Wat een bijzondere verjaardag.. In zo'n omgeving hoef je echt niet te treuren dat je alweer 29 wordt. ;) Nog nooit eerder een verjaardag gehad op het strand met 35 a 40 graden :)
s'Avonds lopen we voordat de zon onder gaat, terug om iets te eten. Jos gaat een fruitsalade regelen en Vanessa gaat zich in de tussentijd al omkleden in het huisje. Opeens hoort ze Jos en een andere stem... “huh?” Vanessa gaat naar buiten en ziet Jos met één van de barmannen, 2 borden fruitsalade, limejuice en een grote doos...
Wat zit daar in...??? ...Een grote taart!!! :) :) :)
Vanessa is helemaal verbaasd, aangezien ze al de hele dag zit te geinen "waar blijft die taart nou", terwijl ze weet dat er op het eiland echt geen taart te krijgen is... Praktisch niks eigenlijk.
Wat een feest! Jos heeft taart laten komen over zee, haha. Dit heeft hij achter Vanessa's rug om geregeld met de eigenaar van de huisjes. De taart is mooi alleen een beetje gedeukt van de reis op de boot, hahaha.
We eten met zijn 2en een halve taart. De rest geven we af voor de hulp bij het regelen en het geheimhouden ;)
Wat een super verjaardag!

22-01-2011

Zwemmen, zonnen, lezen, lekker eten, wandelen... Heerlijk!

23-01-2011
De volgende ochtend voelt Jos zich niet lekker... Misschien toch van de zon?? Hij moet een paar keer overgeven. Eigenlijk was het de bedoeling om de volgende dag weer weg te gaan. Maar omdat Jos niet lekker is besluiten we een dagje extra te blijven. Jos ligt vooral op bed of in de hangmat :(
Vanessa blijft in de buurt van het huisje op het strand leest en luiert.

24-01-2011
Jos voelt zich iets beter... Rustig aan doen! we blijven dicht bij het huisje. Kunnen onze laatste dag wel nog lekker genieten van al het moois. Want morgen gaan we alweer :(

25-01-2011
Afscheid nemen van Koh Rung begint met het filmen van de zonsopgang. Daarna moeten we echt onze spullen in pakken.
Om half 11 vertrekt onze boot. Bij aankomst bij de boot zien we dat deze boot niet eens de helft is van de boot waar we mee zijn gekomen... Hij is echt heel klein. Een bootje waar je mee op een rivier zou varen. Maar goed het zal wel.. We gaan zitten om weer een bootochtje van 2,5 uur te maken. Als we beginnen met varen wordt Vanessa helemaal enthousiast! "Dat is leuk die grote golven met zo'n klein bootje" Jos kijkt een beetje sceptisch. Na 10 minuten worden die grote golven nog groter en af en toe is het net alsof het bootje vliegt. Vanessa voelt zich toch even niet zo lekker... Binnen mum van tijd is ze doodziek..ZEEZIEK.. Ze voelt zich hondsberoerd en ligt vervolgens de hele reis alleen nog bij Jos op schoot... als een hoopje elende.... :( Het was toch niet zo leuk die hoge golven... Zelfs Jos mag zich niet bewegen, omdat Vanessa anders bang is om over te geven. - “Waar hebben we die gele pilletjes nou verstopt???” - ...Omdat de zon brandt moet Vanessa zich eigenlijk opnieuw insmeren, maar bewegen kan nu echt niet. Met als resultaat rode benen, gelukkig valt het mee. Wat een avontuur was dat... Pffff...... maar hoe mooi was het eilandje??? Geweldig...!!! :)

Foto's...!!! (en op naar Vietnam...)

Sihanoukville, Cambodia

Jaaaaaah!!! Weer een hoop nieuwe foto's online n.a.v. onze nieuwste verslagen... :)

Klik hieronder voor de link naar de foto's van Cambodia. Klik vervolgens op één van de twee nieuwe mappen "Siem Reap" en "Koh Rung Island": Cambodia foto's

P.s. Morgenochtend om 7.30 uur (lokale tijd) vertrekken we per bus naar Vietnam, gaan de grens over en trekken door het Greater Mekong-gebied in één streep door naar Ho Chi Minh City (Saigon)... Daar willen we een aantal kilo's dumpen bij het postkantoor en ons verdere plan uitstippelen voor ons laatste land van onze reis... We zijn van plan onze laatste maand nog even flink te genieten...van: ...Vietnam! :)

Tot gauw !

Liefs,

Jos en Vanessa

Bedankt lieve mensen!

Sihanoukville, Cambodia

Heel erg bedankt voor al jullie geweldige reacties op onze reisverslagen... Het blijft hierdoor leuk om jullie doormiddel van ons logboek op de hoogte te houden! Het valt namelijk niet altijd mee om verslagen te typen of foto's erop te zetten... langzame computers, computers die er tussentijds mee stoppen, stroom die uitvalt... :)

Ook wil ik jullie bedanken voor alle lieve mailtjes, sms-jes, reacties op mijn verjaardag! Zo waren jullie er allemaal een beetje bij op het mooie Koh Rung :)
We hebben extra veel taart gegeten,(die Jos trouwens extra over zee had laten komen, "lief he!" en waar ik helemaal niets van wist!) voor jullie allemaal een stukje!

Liefs van Jos en Vanessa

Siem Reap & the Temples of Angkor

Sihanoukville, Cambodia

15-01-2011
We zijn 15 januari vertrokken van Sen Monorom naar Siem Reap. Het is weer een lange busreis, waar we onze ogen vaak niet geloven van wat we onderweg allemaal zien. Ja, er past een tweepersoonsbed achterop een brommer. Wij hebben het gezien! En wat een mooie natuur... Zeker de moeite waard om in de toekomst nog eens terug te komen :)
In de avond komen we rond 19.00 uur aan in Siem Reap. Bij het uitstappen uit de bus krijgen we amper de kans om onze spullen bij elkaar te rapen, we worden belaagd door de tuk-tuk drivers. We willen graag naar het Guesthouse dat ons eerder door andere reizigers is aangeraden. De tuk-tuk drivers zeggen echter allemaal dat het Guest House niet meer bestaat??? Beetje vreemd aangezien we de mensen nog niet zo lang geleden gesproken hebben... We houden het nog even vol. Er is echter niemand die ons naar het Guest House kan brengen. In de tussentijd blijven ze met zijn 10en tegen ons praten over allerlei andere Guest Houses. We besluiten om even een stukje verder te lopen, want we worden er GEK van... Toch blijft ons iemand achterna lopen die ons uiteindelijk voor een redelijke prijs naar onze tweede optie wil brengen. Als we echter in de tuk-tuk zitten probeert hij ons over te halen om naar een ander Guest House te gaan. Jos begint zich al aardig te irriteren... :( Vanessa is vooral bezig om de kinderen uit haar tas te houden die maar blijven roepen “Yam-yam!” en met hun handen al in haar tas zitten. Pfff,... we pakken onze spullen en stappen uit de tuk-tuk. Als we een stukje verder lopen is er een driver die op het eerste gezicht aardiger en vooral rustiger lijkt. Hij wil ons wel naar het gevraagde guest house brengen. Onderweg vraagt hij ook een paar keer of we niet naar een ander guest house willen... NEE we willen naar dat guest house. Als we er aan komen loopt hij achter Jos aan naar binnen. Als Jos geholpen wordt praat de tuk-tuk driver er gewoon doorheen. Tegen de werknemer van het guest house. De toch al aanwezige snelkookpan in Jos’ hoofd begint nu een hoogtepunt te bereiken... En Jos heeft het idee dat er iets niet klopt. We de dupe zijn van een zgn. ‘scam’. En ja hoor. Ze hebben opeens geen kamer voor ons... Als Jos zegt dat het een beetje gek is hoe het gaat is er opeens weer een kamer (maar veel duurder) RAAR!. We zijn het zat... Jos zijn kookpunt is bereikt. Vanessa weet hem nog net te tempen door te zeggen “daar hebben we niets aan...” We lopen weg... Op naar het volgende guest house wat 10 meter verder ligt. Hier krijgen we een mooie, betaalbare kamer!! :) We zijn blij dat we eindelijk kunnen bijkomen van de jungletrekking in Mondulkiri. We rusten uit en brengen onze was weg. Nemen nog even contact op met het thuisfront, omdat de moeder van Jos jarig is en gaan dan slapen...

16-01-2011
De eerste dag huren we een fiets en fietsen wat rond, gaan naar de market en doen verder rustig aan. HEERLIJK, het bevalt ons hier wel. Siem Reap is een mooi en "charming" stadje! :)

17-01-2011
De volgende dag willen we graag naar de beroemde tempels gaan. De tuk-tuk driver vertelt ons dat als je na vier uur het ticket haalt voor de tempels je er die dag nog gratis in kan voor de zonsondergang en dat je het ticket de volgende dag dan kunt gebruiken. Waarom niet... we besluiten dat te doen en dan eerst nog wat anders te ondernemen. De tuk-tuk driver maakt een integere indruk – sponsort ChildSafe, dat geeft al een fijn gevoel – en verteldt ons dat de ‘floating village’ erg leuk is voor touristen... Tijdens ons ontbijt kijken we in de Lonely Planet en er staat niet dat het niet de moeite waard is, eerder dat het leuk is om naartoe te gaan. Dus dat gaan we doen. De rit er naartoe is heerlijk. Wat is het mooi!! Als we aankomen kunnen we een ticket kopen voor de boot. We schrikken ons rot als we de prijs horen. Het is 40 dollar!! Het is ongeveer anderhalf uur. Jeetje... we twijfelen wel. Maar we zijn er nu eenmaal en dan moet het toch echt de moeite waard zijn. (denken we) We strijken ons over het hart en doen het maar gewoon. We gaan enthousiast de boot op! Dat enthousiasme wordt steeds minder. Het is echt een touristische attraktie waar je zakken worden geleegd. We vinden het alles behalve de moeite waard. :( Het was wel leuk, maar echt geen 40 dollar waard! De teleurstelling wordt iedere minuut groter... onderweg krijgen we slangen te zien – hier willen ze een dollar voor en ga zo maar door... Beetje jammer. We kregen op een boot ook nog zielige krokodillen te zien die opgesloten zaten in een klein hok :( Op de terugweg zaten we met lange gezichten te balen! Wat een domper. We besloten onderweg nog om ons eigen plan door te trekken. Erg jammer van het geld... maar het was te laat om er over te blijven ergeren. We besloten op eigen vervoer naar de tempels te gaan en niet meer met een tuk-tuk. We hadden er even genoeg van. Dus we huurden fietsen. Dat beviel meteen een stuk beter! (Even een statement maken: “Freedom is one of the most precious things in life..” :) En weer verder met ons verslag...) We gingen die avond nog naar de Angkor Wat - voor de mensen die het niet kennen google ff, of zie onze foto’s. Het was mooi, maar omdat het de meest bezochte tempel is hadden we er toch wat hogere verwachtingen van. Misschien was het ook wat jammer dat ze aan het werk waren en er een groot, groen doek midden voor de trekpleister hing, waardoor we niet zo’n mooie foto’s konden maken. “We had a bad day...”

18-01-2011
Mooie, intensieve dag. Gisteren laten we achter ons, vandaag is de dag! :)
Vroeg op 7 uur. Ontbijtje op de hand. Beetje shoppen, relaxed. Vanessa vindt leuk kledingwinkeltje!
Tegen de middag vertrekken we naar de Temples of Angkor. We zien aapjes, Ankor Thom, Bayon, BatonPei, Ta Prohm (ook hiervoor zie google en onze foto’s)... Vanessa is bijna niet weg te slaan bij de aapjes. Geweldig! We fietsen wat af, door een MOOI gebied.We maken leuke foto’s. Op de terugweg zijn we kapot. We typen nog even een verslagje over de jungletrekking, regelen de tickets voor de bus naar Sihanoukville voor de volgende dag... en dan slapen!!

19-01-2011
We moeten er vroeg uit om onze spullen te pakken.... Als we dat aan het doen zijn is de bus er opeens al.. PFFF STRESS in de ochtend. Aargh!! ...Maar goed, we zitten er in daar gaan we... Richting de Cambotiaanse kust met zijn eilandjes... We hebben er zin in! :) :) :)

Koh Rong Island

Sihanoukville, Cambodia

Hallo allemaal!

Bedankt weer voor jullie reacties en wat ontzettend leuk dat onze avonturen opgemerkt blijven en tot de verbeelding spreken... :-D

Bij deze even een kort berichtje om te laten weten waar we 'uithangen' de komende dagen... ;-)

Over een half uurtje vertrekken we per boot vanuit de kustplaats Sihanoukville naar het eilandje Koh Rong. Daar zullen we een aantal dagen - min. 3 max. 7 dagen - verblijven op aan een nagenoeg ongerept strand in een 'private bungalow' :-D De voorzieningen zijn hier minimaal en internet en/of telefonie zal dan ook niet aanwezig zijn...

Op dit eilandje brengen we dus ook Vanessa's verjaardag door :-D We zijn al geruim een week wat vermoeid en snakken naar ultieme ontspanning... Dat is dan ook wat we van plan zijn op Koh Rong! :-D

Aan het wit-goud-gele strand, met helder licht-blauw zeewater, palmbomen en hoogstens 10 mensen op een 5 km. lang strand...is onze bedoeling om lekker te zonnebaden, boeken lezen, zwemmen, snorkelen (en misschien wel duiken... :-) ) en wat in de hangmat hangen bij onze bungalow.... Heerlijk vooruitzicht en hard aan toe..... :-D

PS. we hebben ons VISA voor Vietnam vanochtend al geregeld en zodra we van het eilandje vertrekken, zullen we onze reis vervolgen naar Vietnam...

Tot snel, tot gauw!!!

Groetjes en liefs,

Vanessa & Jos

Mondulkiri: ''the choice of a lifetime..."

Siem Reap, Cambodia

Na een intensieve dag mountain-(neem dit letterlijk! pfff...) biken, geven we onze benen wat rust tijdens een avondmaaltijd bij de Khmer Kitchen op de vooravond van ons voorgenomen plan om "The Elephant Valley Project" te gaan bezoeken. Na afloop van ons diner, raken we echter aan de praat met een Nederlandse 'local' die ons er van weet te overtuigen om ons geld - volgens haar - beter te besteden door één of twee dagen met een 'local guide' iets te regelen...
Het bleek "the choice of a lifetime..." :-D :-D :-D

Er werd een 'local' gids bijgehaald en we spraken zijn aanbod en onze wensen door. Hij kon wel Engels, maar wat gebrekkig - waardoor ons niet helemaal duidelijk maar globaal duidelijk werd wat we konden verwachten. We waren allebei wel toe aan avontuur en besloten om twee dagen te doen. Inbegrepen: eerste dag olifant rijden naar waterval, lunch, trekking (wandelen/hiken) door de jungle, eten en overnachten bij Bunuong-familie in een hutje in het bos, ontbijt, trekking naar waterval, lunch, trekking terug naar Sen Monorom... Ons vertrekpunt, onze residence.
Spannend!!! We betaalden de beste man direct na mondeling akkoord US100. Enigszins argwanend verlieten we het eethuis en hadden zoiets van - we zien wel of het mee of tegenvalt. Allebei hadden we eigenlijk wel heel erg veel zin het te verwachten avontuur!!!

Na een redelijk goede nacht slaap, verzamelen we onze spullen voor de 2-daagse trekking en pakken onze rugtas zorgvuldig in. Om 9.00 uur worden we verwacht bij het restaurantje, maar we zijn al rond een uur of 8 aanwezig en pikken nog even rustig een ontbijtje mee... Tussen 9.00 en half tien zien we de 'local' - met wie we e.e.a. hadden geregeld - druk in de weer met flesjes water, brood, dan weer rent hij naar zijn scooter, rijdt snel weg, komt 5 min. later weer terug met verse vis, noodles, en zo ging dit tafereeltje nog wel even door... Totdat, "OK guys, let's go!!!" In gezelschap van nog drie andere reizigers - uit Engeland, Londen - springen we allen bij een 'local' achterop de moto (scooter) en rijden in colonne richting de bossen en 'hilltribe' etnische minderheidsmensen, genaamd Bunuong - spreek uit: Pnong.
Na ongeveer 20 min. komen we aan bij een familie, alwaar ons direct de aanwezige olifant in het oog valt. We worden geïnstrueerd de houten, bamboo hut - bedekt met graan=dak - te betreden en binnen belanden we dan gelijk in een andere wereld. Heel apart is dat!!! Er wordt gelachen en in een taal gemompeld en gepraat die we niet verstaan. We lachen vooral maar mee!!! Wat er voor zorgt dat zij op hun beurt weer harder gaan lachen, etc. Een dolle boel... :-D Vooral zodra ons de zelfgemaakte rijstwijn wordt aangeboden - welke we uiteraard niet mogen weigeren. Jos waagt zich als eerste aan het goedje - dat je drinkt uit een kruik op een manier alsware je een waterpijp rookt - houdt het binnen en weet het zelfs te waarderen. Hatsjee! De mensen lachen, wij lachen. Dan is Vanessa aan de beurt. Ook zij drinkt van de wijn en vindt het ook best lekker! …En we lachen vrolijk met elkaar :-D
Dan is het tijd voor vertrek. We gaan naar buiten en klimmen met behulp van een houten trap op de lieve, goed uitziende (belangrijk!) olifant. Onze reisgenoten hebben niet voor de olifant gekozen, dus lopen achter ons aan...
We genieten van de rit die ons van de zanderige weg af, richting de bossen begeleidt en zorgt voor fraaie uitzichten. Het zit wel wat ongemakkelijk in het krappe niet-zo-heel-stevige-en-dat-is-nog-licht-uitgedrukt,mandje...maar ach, de houten kont en wat spierpijn hier en daar is het ons meer dan waard!!! :-D

We rusten bij een waterval. Jos besluit uiteindelijk nog even het water in te gaan voor wat verfrissing. Het is ook hier waar we onze lunch krijgen - fried rice, prima verzorgd. Ook krijgen we een flesje water. Na 1-2 uur vertrekken we van deze plek, vlak nadat de 'local Bunuong' de olifanten voor onze neus in het water hebben gewassen. Het leek vader en zoon. De zoon, een 10-jarige jongen, was ook degene die ons die ochtend naar de waterval had geleidt met de olifant. Bizar, maar als op het lijf geschreven. Met de paplepel ingegoten...

De middag die volgt splitst ons groepje al vrij vlot en gaan we samen met onze gids (Bunuong man) met z'n 3-en verder... Het wandelen bevalt goed na de hobbelige rit op de olifant. We lopen stukjes op paden door de jungle, maar regelmatig slaan we ineens - in onze beleving soms echt plotseling - de bossen in, van het pad af, 'off-road', 'off-piste', hoe je het ook wilt noemen... door de struiken, bomen, planten, grassen, etc. heen... Daar wordt wandelen écht hiken... Zwaar hoor!!! Maar we zijn bikkels, genieten van het avontuur, zien mooie natuur, mooie bomen en stappen flink door... We komen zo nu en dan een hutje tegen dat redelijk plotseling verschijnt, waar dan wat grond omheen ligt waar enkele groenten en fruit worden gekweekt en wat dieren rondlopen zoals varkentjes, kippen en een hond... Onze gids geeft een soort van aan, dat we naderen en groet de mensen. In de meeste gevallen is er niemand in het hutje of de directe nabije omgeving aanwezig en lijken de mensen aan het werk - we denken een eindje verderop het bos in of iets dergelijks. Bij enkele hutjes wordt wel gereageerd en is de familie - of in elk geval een deel daarvan - aanwezig. Het zijn Bunuong-mensen, één van de etnische minderheden die leven in de 'hills of Cambodia' - ze maken een ietwat schuwe, zeer verlegen indruk maar als wij worden opgemerkt en we houden ons rustig op, proberen vriendelijk te lachen en groeten hen - merken we al gauw op dat het erg vriendelijke mensen zijn... Ze lachen terug, lachen wat bescheiden - op een manier die ons raakt... Wow! Als we tegen het einde van de middag een kudde koeien tegen het lijf lopen in de jungle, raakt onze gids aan de praat met de 'farmer' (lokale Bunuong boer). Vervolgens lachen we wat vriendelijk naar elkaar en vervolgen onze weg achter de gids aan... De boer met zijn kudde koeien volgt ons op redelijk korte afstand. Jeetje wat een indrukwekkende beesten zijn dat toch nog!!! Niet zo'n koetje als bij ons, maar meer haast een bison met die hoorns... Nou goed, de hele sfeer er omheen erbij maakt het allemaal extra bijzonder. Als we na 5 min. opnieuw aankomen bij een stukje land boven op een heuvel omringd door prachtig, hoge bomen en bebouwd met een houten hutje, blijkt dat de 'farmer' hier met zijn familie woont en... dat wij hier zullen blijven voor de nacht... "Ongelooflijk," zeggen we tegen elkaar, "dit is écht niet te beschrijven zo mooi... Wow, wat een ervaring!" En jahoor, dat bleef ook zo...
Die namiddag en avond hebben we contact gemaakt met de mensen. Zo ontzettend vriendelijk, lief en Puur (met een grote letter P) - we raakten volledig ontroerd, genoten met volle teugen, voelden door ons hele lichaam hoe ontzettend uniek dit voor ons is en verdronken steeds meer in hun wereldje. Het wereldje van de Bunuong...
Toen we aankwamen zagen we twee jonge kinderen, waarvan één zo oud leek dat hij net kon lopen - een jonge vrouw, een nog jongere vrouw, een oudere vrouw en de boer. Het gezin bleek te bestaan uit de man, zijn vrouw en twee jongens van resp. 2 en 3 jaar oud. De oudere vrouw bleek oma te zijn en de nog jongere vrouw hebben we kort na aankomst niet meer gezien. Oma bleef op afstand en observeerde ons op een manier waardoor we écht het idee kregen dat de familie dit nog niet eerder heeft meegemaakt - alsof we van een andere planeet kwamen en misschien wel eens helemaal niet te vertrouwen zouden zijn. Met - vooral - de man des huizes maakten we het eerste contact, met name door oogcontact te maken terwijl we wat rustig zaten en rondliepen waarop hij steeds vrolijk begon te lachen en wij op onze beurt vriendelijk lachtte. We liepen en hingen wat rond in en buiten het hutje, maakten contact met het 3-jarige jongetje - een deugniet. Een scheetje, boefje en zeker niet bang! We maakten voorzichtig wat contact en probeerde met handen en voeten, lachen, gek-doen, etc. wat dichter tot hem en zijn broertje te komen. Dit lukte, hoewel hij zó van de aandacht genoot, dat hij wel erg waaghals-achtige dingen uithaalde en pardoes met z'n snuffert op de grond lag. Huilen!!! Wij elkaar aankijken... Oh oooh, haha... Zoals bij alle kinderen van die leeftijd, was het leed al snel verleden tijd en ging hij na moeders troost al snel weer verder ravotten. Ondertussen werd op een vuurtje buiten voor het hutje door onze gids, de 'verse' vis bereidt. In het hutje waren moeder en vader druk bezig met de overige voorbereidingen voor het avondmaal. Wij vermaakten ons prima met de kinderen, elkaar en het moment... :-) :-) :-)
Al snel was het donker en toen het eten klaar was, gingen we allemaal in het hutje op een verhoging - gevlochten bamboo? - zitten in kleermakers-zit en met een beetje licht van een kaars en een oude zaklamp begonnen we met eten. We zagen nauwelijks wat er allemaal op 'tafel' stond, wat het extra spannend maakte natuurlijk… - je weet in zo’n geval nooit wat men voor je klaarmaakt… - maar, het was erg lekker!!!
Na het eten begon het contact tussen ons en het gezinnetje pas écht los te komen, toen Jos met de 'farmer' aan de praat raakte... Het was tot nog toe lastig om te communiceren, aangezien de mensen geen Engels kennen en onze 'local, indigineous' gids op één à twee woorden - idem. Maar nu lukte het door met handen en voeten en steeds meer begrijpelijke woorden, elkaar te vinden... Met gebaren maakte ik de man duidelijk wat ik bedoelde, waarna hij ditzelfde principe naar mij toe toepaste. Vervolgens ontstond er een geweldige manier van communiceren, waar over en weer de nieuwsgierigheid, leergierigheid, het enthousiasme, de energie, puurheid en het plezier vanaf spatte! :-) Het resulteerde na een paar uur in het allebei kunnen tellen tot 10, hij in het Engels en Jos in het Bunuong. Wat werkwoorden, de namen van iedereen in het gezin, onze namen, onze leeftijd, de leeftijd van hen en pen en papier kwam daarbij érg goed van pas! Om beurten schreven we - elk in ons eigen bekende alfabet - de klanken en betekenissen op. De boer - fonetisch genaamd 'Khraun' bleek 35 jaar, zijn vrouw 'Meeteu' 23 jaar, 'Dsjor' 3 jaar & 'Pí-pàuw' 2 jaar... Tegen 21.00 uur was het tijd om te gaan slapen, in de voor ons in de hut geprepareerde hangmatten-incluis-mosquito-net. (wel zo fijn!) Spannend!!! Beetje ongemakkelijk en het slaapt ook - zeker aangezien we dit niet gewend zijn - niet zo geweldig,...maar Jos weet na wat uurtjes wakker te hebben gelegen toch aardig in slaap te vallen en Vanessa die al vrij snel in slaap viel werd helaas ook weer vrij snel wakker, waarna ze nauwelijks meer een oog dicht heeft gedaan. "Maar ach", klonk ons relaas in de ochtend, "dat hoort erbij, want wat is dit een belevenis zeg! Jeetje!!!" :-D :-D :-D

De volgende ochtend staan we rond zonsopkomst - rond 06:00 uur - op, het leventje kabbelt zich hier wat voort. Het lijkt allemaal zo vanzelf te gaan. Iedereen in het gezin kent zijn rol,lijkt zich hier vol overtuiging, met alle tevredenheid en liefde - aan over te geven. Zo stonden we bijvoorbeeld ook de avond er voor nog met open mond toe te kijken hoe de twee kleine mannetjes van resp. 2 en 3 jaar, de kippen en zelfs de haan met z'n tweeën vingen - ze vervolgens de daarvoor bestemde, gevlochtend manden/kooitjes te stoppen. Ieder zo z'n taak dus, dachten we vol verbazing...
Na het ontbijt, maken we nog een praatje, lachen nog wat en moeten - helaas - afscheid nemen de deze lieve mensen, om onze tocht terug richting Sen Monorom te vervolgen. Het valt niet mee, willen liefst nog een poosje blijven... maar als aandenken maakt onze gids met onze camera nog even een paar fotootjes van ons met het gezinnetje. Alvorens we toch echt moeten gaan... :-( Na zo'n honderd keer te hebben bedankt en gedag te hebben gezegd, haha... Moeilijk hè, afscheid nemen??? - pakken we onze rugzak op, kijken achterom over onze schouder nog even terug en zwaaien voor de laatste keer... "Bye, bye..." en verdwijnen weer de jungle in voor een zware, maar zeer mooie en bijzondere weg terug naar Sen Monorom............

Phnom Penh... 'a lightning bolt to the senses'

Sen Monorom, Cambodia

Hier weer een verslagje vanuit Cambodia!

Onze eerste dag in Phnom Penh hebben we niet veel gedaan. Vooral bijkomen van de reis, lekker uitrusten...
Onze eerste indruk van Phnom Penh hebben we al in het vorige verslag omschreven.. Best wel "shocking". En dit gevoel werd in de dagen daarop volgend, eigenlijk alleen maar versterkt en het extreme verschil tussen arm en rijk - bevestigd. We komen er na een dag of twee ook achter, dat we in een heel arme buurt zitten. Desondanks zijn de extremen 'all over town' terug te vinden. Behoorlijk confronterend!

De tweede dag hebben we een wandeling gemaakt door de drukke stad en hebben we deze een beetje verkend. Er komen ontzettend veel indrukken op ons af! Het is één kakofonie aan geluid... Brommers, scooters, (onbeschoft grote, luxe) auto's, clico's (fietstaxi's), tuk-tuks en tussen deze menigte door krioelt het van Cambodianen met karren vol kokosnoten, volledige-kraampjes-met-eten-op-schouders, etc. etc. Van alle kanten wordt naar ons geroepen: "hello hello mister/madame,tuk-tuk... moto... OK?... Killing Fields?... Shooting range?... Royal Palace?... Where you go for today, sir?...Madame?..." Wij lachen telkens en zeggen vriendelijk: "No, thank you." De mensen zijn dan ook over het algemeen vriendelijk terug en in de meeste gevallen alles behalve opdringerig. Dat scheelt! Hoewel,...we werden er af en toe gek van... Dat we bij ons zelf soms zoiets hadden van binnen als: "LEAVE US ALONE FOR A MINUTE, WILL YA?!" Maar we hebben ons keurig weten in te houden... ;-)
Het duurt dan ook even voordat we gewend zijn aan de do's & don'ts hier in Phnom Penh en 'the way things roll around here'... Toen we één en ander in de smiezen kregen begonnen we tegen onze verwachting in, steeds meer van de 'dizzling city' te genieten... De stad heeft een extreem karakter met onvoorstelbare verschillen en in elkaar vervlochten straatarme dan weer 'pockets filled families' en het raakt ons met een directe - 'in your face!' - rechtse... Phnom Penh kent duidelijk mooie en een minder mooie kant. Eén kant van de stad is vol gebouwd met grote luxe gebouwen, bedrijven, dure hotels en restaurants. Dit is de kern van de 'moving forward' stad. Hier wonen, werken en leven over het algemeen de rijkere mensen die zich hier een appartement kunnen veroorloven en strak-in-pak-met-laptop-onder-de-arm, gesjeest door de straten lopen. Rondom die stadskern wonen mensen die het minder breed hebben, maar ook héél arme mensen. Als je door de binnenstad loopt kom je overal mensen tegen die bedelen. Ook veel kinderen die je iets proberen te verkopen: boeken, armbandjes. Als je naar de mensen kijkt valt het op dat de meeste mensen jong zijn. Je ziet niet zo heel veel oude mensen. Het blijkt na het lezen van wat achtergrondinformatie dan ook dat er in Cambodia sprake is van een enorme disbalans qua leeftijd van de bevolking. Maar liefst 40% van de Cambodiaanse bevolking is jonger dan 16 jaar...

Nadat we enigszins gesettled en bijgekomen zijn van ons avontuur de afgelopen dagen, voelen we onszelf landen en krijgen weer de energie om wat 'highlights' te gaan bezoeken... :-D We besluiten om de derde dag een bezoek te gaan brengen aan twee heftige, deprimerende plekken - volgens velen 'must see to understand Cambodia' - namelijk, de Killing Fields of Choeung Ek en Tuol Sleng Museum...

Eerst hebben we Tuol Sleng Museum bezocht en dit deed ons rillen... Het betreft een voormalig schoolgebouw ( 'high school' ) welke het regime van de Khmer Rouge in de periode van 1975 - 1978 in gebruik nam, verbouwde en gebruikte als gevangenis, genaamd: S-21. Security Prison 21. Het roept bij ons vergelijkingen op aan de wijze waarop de Nazi's te werk gingen onder leiding van Hitler. Des te meer grijpen de gevangenissen, stilzwijgende stoffige, metalen bedden en duizenden portretfoto's van de (onschuldige) slachtoffers, ons aan - door het feit dat deze genocide zo relatief kort geleden heeft plaatsgevonden... Verschrikkelijke beelden en teksten die we resp. zien en lezen, zorgen voor een brok in onze keel...
Een logisch vervolg van onze duik in de verschrikkelijke genocide-geschiedenis van de Khmer Rouge in Cambodia, is een bezoek aan de Killing Fields. Een slordige 10 km buiten de stad, waar de gemartelde en uitgehoorde mensen - van baby tot opa - vanuit de Security Prison 21 in het geheim, dagelijks naar werden afgevoerd onder het mom naar een beter onderkomen te gaan - maar in werkelijkheid elke levende ziel vrijwel direct na aankomst ter plaatse, op gruwelijke wijze is vermoord. Er staat een 30-meter hoge toren, dat meer dan 8000 doodskoppen tentoonsteld van en ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het Khmer Rouge-regime. Per juli van het afgelopen jaar is één van de belangrijkste kopstukken die verantwoordelijk is voor deze gruweldaden, veroordeeld met 35 jaar gevangenisstraf...
Na deze heftige dag waren we kapot. Dat hakt er wel effe in!!! Iedereen die ons heeft gezegd dit te moeten zien om ook maar een beetje te begrijpen van Cambodia, had uiteraard... volkomen gelijk... Heftig!!!

De volgende dag hebben we het National Museum bezocht. Leuk, veel borststukken en Shiva's. Na een uurtje hadden we het wel gezien, niet onaardig maar het maakte niet zo heel veel indruk op ons. (misschien ook niet gek na zo'n dag als gisteren...) Vervolgens hebben we voet gezet richting de laatste 'highlight' van Phnom Penh op ons lijstje, Royal Palace. Een bezoek aan de Silver Pagoda schijnt zeer de moeite waard te zijn! Echter,... we komen niet binnen omdat Vanessa een grote sjaal draagt die haar schouders bedekt ("We waren toch goed voorbereidt...???") en dit niet mag. Er rest ons na verbazing hoe anderen wél binnenkomen - stukken minder gecensureerd - nog één optie: een XXXL-shirt aldaar te kopen voor een paar dollar. Hetgeen ons plezier dusdanig bederft, dat we maar besluiten om (in elk geval voor nu) het Royal Palace te skippen...
We hebben wel nog een bezoek gebracht aan "Friends". Dit is een initiatief dat Cambodiaanse straatkinderen een kans biedt en traint in o.a. gastvrijheid, door middel van een soort werkplek-stage in het restaurant.
Ze hebben ook een winkel waar allerlei zelf gemaakte artikelen verkocht worden. Helemaal naar onze smaak :).
We kopen hier het een en ander en steunen op deze wijze toch de straatkinderen. Wij vinden dat een betere manier dan de kinderen die op straat zwerven iets te geven. Daarna hebben we nog een koude verse lemon yuice gedronken in het "friends-restaurant".

Het is tijd voor Oost-Cambodia.
Maandagochtend 10 januari vertrekken we rond 7:30 uur vanuit Phnom Penh, per bus richting Mondulkiri Province. Bestemming: Sen Monorom. De reis verloopt voorspoedig en de weg is tegen alle verwachtingen in: recht, glad en met weinig turbulentie. Hoera! Dat was wel zo fijn... Tegen een uur of twee in de middag maken we een stop in het trieste Snuol - bezaait met plastic en eerder een vuilnisbelt dan een dorp. Waarvan we in eerste instantie nog dachten dat we een korte stop maakten, duurde de pauze op den duur toch wel erg lang... Hmmm... Het is hier ook de gewoonste zaak van de wereld dat je als toerist niet wordt geïnformeerd in geval er iets aan de hand is waardoor één en ander wat anders loopt, zoals ook nu. Uiteindelijk blijkt na enig speurwerk en observatie door onszelf, dat de bus het heeft begeven. "Nee hè, niet hier!" :-( We drinken wat en lezen wat, onder afdak in de schaduw... En dan: "Woohooo!!!", horen we de locals roepen. Daar komt een andere bus, bagage overladen en gaan met die banaan! Opgelucht en kapot van de warmte, vervolgen we onze reis - gelukkig toch vandaag nog - naar Sen Monorom. We komen hier tegen een uur of 19.00 uur aan en charteren gelijk een guesthouse. Eten een hapje, zijn doodmoe en vallen al snel in slaap zodra we ons bed raken...

Sen Monorom
11/01/2011 & 12/01/2011:
Sportief op de mountainbike hebben we menig zanderig 'dirt road' getrotseerd. Het zweet gutste over ons lichaam en Mondulkiri is nou niet bepaald vlak, dus het was soms aangenaam naar de berg naar beneden af zoeffffen maar ook flink klimmen om berg op te komen! Dit keer maar even geen moto-bike dus, nee... een mountain-bike :-D Het was zwaar en aan het einde van de dag waren we moe, maar... voldaan! :-D Een bezoekje aan de Sen Monorom Waterfall en de eindbestemming met prachtig uitzicht over de bossen - maakten het mountainbike-avontuur, zeer de moeite waard!
Uitgeput, hebben we heerlijk gehangen en nagenoten bij de Nature Lodge. Hier liepen alle dieren rondom de huisjes los... kippen, honden, paarden enz. SUPER! Een prachtige plek, waar we in alle rust hebben gedineerd... en het was heerlijk!!! :-D :-D :-D
Vandaag, woensdag 12 januari, zouden we een dagje met olifanten optrekken van het 'Elephant Valley Project', maar we zijn geswitcht van guesthouse en hebben dit dan ook een dagje opgeschoven... Dit staat dus voor morgen op het programma. Geen olifantje rijden dit keer, maar een eco-friendly dagje met voeren, wassen en wandelen door de jungle met deze olifanten. Zeer benieuwd. Zeer veel zin in! :-D

Daarna zijn we van plan onze reis te vervolgen naar Siem Raep en van daaruit de Temples of Angkor te gaan bewonderen. Vervolgens staat óf de Cambodiaanse kust met haar goudgele stranden op ons te wachten óf we maken de overstap naar Vietnam... Dat weten we nog niet... ;-)

Nieuwe foto's zullen snel weer volgen. En verder:
We houden jullie op de hoogte!!! ;-)

Groetjes en liefs,

Jos & Vanessa